به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، در سال‌هاى ابتدایی بعثت که مسلمانان سخت‌ترین شکنجهها و زجرها را در راه پیشبرد هدف تحمل مىکردند، فشار قریش بر مسلمانان سبب شد که گروهى از آنان به حبشه و گروه دیگرى به یثرب مهاجرت کنند، در همین حین که پیامبرصلی الله علیه وآله وسلم در سال دهم بعثت، ابوطالب بزرگترین حامى و مدافع خویش و همچنین حضرت خدیجه علیها‌السلام را از دست دادند، با در گذشت این دو حامى بزرگ، میزان خفقان و فشار بر مسلمین در مکه فزونى گرفت، تا آنجا که در سال سیزدهم بعثت، سران قریش در یک شوراى عمومى تصمیم گرفتند که نداى توحید را با زندانى کردن پیامبر یا با کشتن و یا تبعید او خاموش سازند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,نقشهی شوم مشرکین بدین صورت بود که از چهل قبیلهی خود، یک نفر را به نمایندگی انتخاب کردند تا با همدستی یکدیگر پیامبر(ص) را به قتل برسانند و بنی هاشم نیز به گرفتن خون بها راضی شود و ماجرا به نفع مشرکین ختم شود چرا که در این حالت بنی هاشم نمی توانست با چهل قبیله وارد جنگ شود.
,پردههاى تیره شب به کنار رفت، ماموران با شمشیرهاى آخته به طور دسته جمعى به خانه رسول(ص) هجوم آوردند، اما وقتى وارد خوابگاه پیامبر(ص) شدند و حضرت على (ع) را به جاى پیامبر یافتند.
,در واقع شخصی باید در بستر ایشان می‌خوابید و روانداز سبز نبی را بر روی خود می‌انداخت تا مشرکین متوجه رفتن پیامبر(ص) نشوند، اما کیست که از جان خود بگذرد و در خوابگاه پیامبر بخوابد؟ این فرد فداکار، لابد کسى است که پیش از همه به وى ایمان آورده است و از آغاز بعثت، پروانهوار گرد شمع وجود رسول خدا چرخیده است، آرى، این شخص شایسته کسى جز حضرت على علیه‌السلام نیست و این افتخار باید نصیب وى شود.
,اگر پیامبر(ص) امیرمومنان(ع) را به چنین امر خطیری مامور کردند نشان دهنده‌‌ی شجاعت ایشان است و علاوه بر این شاید در آن زمان امام علی(ع) تنها فرد امینی بود که میتوانست در غیاب پیامبر(ص) امانات مردم را بدون کم و کاست به صاحبانشان برگرداند چرا که مردم امانات بسیاری را به دلیل امین بودن پیامبر(ص) به ایشان سپرده بودند.
,قرآن مجید این فداکارى و جانبازى حضرت على علیه‌السلام مىستاید و او را از کسانى مىداند که جان به کف در راه کسب رضاى خدا مىشتابند: «وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ»؛ «برخى از مردم کسانى هستند که جان خود را براى تحصیل رضاى خداوند از دست مىدهند و خداوند به بندگان خود رئوف و مهربان است».
,نکته‌‌ی مهم دیگر در این غائله تصمیم ابوجهل در خصوص زمان حمله به بیت پیامبر(ص) است که حجت الاسلام محمد نیکو کار در گفت و گویی با اشاره به این موضوع می گوید: در روایات آمده است ابوجهل اجازه حمله در هنگام شب را به هم پیمانان خود نداد و گفت که ممکن است شب هنگام در حین حمله به زن ها و کودکان بی گناه نیز صدمه ای وارد شود؛ لذا وقت طلوع حمله را آغاز کردند.
,وی می افزاید: در واقعه ی عاشورا وقتی که شمر امام حسین(ع) را به شهادت می رساند، لشکریان عمربن سعد به خیمه‌‌ها حمله بردند و در این هنگام امام حسین(ع) فرمودند: اگر دین ندارید آزاده باشید؛ همچنین ایشان فرمودند به سنت های آباء و اجداد خود بازگردید و حداقل مثل آنها رفتار کنید.
,این کارشناس دینی بیان داشت: ابوجهل هرچند مشرک بود ولی این نکته را رعایت کرد که ما با محمد(ص) جنگ داریم نه زنان و کودکان بی گناه؛ اما اشرار در روز عاشورا شقاوتی فراتر از مشرکین را به نمایش گذاشتند.
]
ارسال دیدگاه