از شهادت امام ساجدین تا آغاز اسارت اهل بیت امام حسین(ع)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نبض سحر، در ۱۲ محرم به روایتی،  شهادت امام سجاد(ع) در برخی نقل‏ها سال ۹۲ ق و در نقلی دیگر سال ۹۴ و در منابعی دیگر سال ۹۵ ذکر شده است. همچنین در روز شهادت آن حضرت اختلاف وجود دارد. در برخی منابع، شهادت ایشان را در روز ۲۲ ۱۸ و ۲۵ ماه محرم نیز ذکر کرده‏اند. زمان حضرت امام سجاد(ع) پُر از اختناق و تقیّه بود و کسی در برابر جاسوسان بنی‏امیه، مجال نفس کشیدن نداشت؛ با این حال، امام سجاد(ع) از ارشاد و نشر احکام اسلام فروگذاری نکرد. ایشان به هر نحوِ ممکن، مسائل اسلامی را بیان می‏نمود و در هدایت مردم می‏کوشید.

از جمله آثار امام سجاد(ع) صحیفه‏ی سجادیه است که مشتمل بر ۵۴ دعا از دعاهای آن حضرت می‏باشد. مدت عمر آن امام، ۵۷ سال و زمان امامت آن بزرگوار ۳۴ سال بود. آن امام همام، سرانجام به دستِ هشام بن عبدالمَلِک در زمان خلافت ولید بن عبدالملک مسموم شد و به شهادت رسید.

پیکر مطهر امام سجاد(ع) در قبرستان بقیع و در کنار مرقد مطهر عموی گرامیش حضرت امام حسن مجتبی(ع) واقع است.

امام سجّاد (علیه السلام) در دوره‌‏اى زندگى کردند که ارزش‏‌هاى دینى دستخوش تغییر و تحریف شده، و دیکتاتورى بنى‌‏امیّه صداى هر مصلحى را خاموش مى‌‏کرد.

وجود افراد بزرگوارى چون امام سجّاد (علیه السلام)، در بین اسیران کربلا، مشروعیت قیام امام حسین (علیه السلام) را نزد مردم تثبیت مى‏‌نمود و در رسیدن به هدف که همانا نجات اسلام و مسلمانان از دست حکّام فاسد اموى بود، حایز اهمیّت بسیار است.

امام سجّاد (علیه السلام) از نظر دلاورى و شجاعت نیز نمونه­‌ای کامل است، گواه این مدّعا، سخنرانی‏‌هاى غرّاء او در کوفه و شام است. در محیط رعب‏‌آورى که امویان پدید آورده بودند، امام سجاد(علیه السلام) بدون توجّه به شوکت ظاهرى و نیروهاى نظامى آنها در مورد شخصیت پدید آورندگان نهضت و جنایات بنى امیه سخن راند و امویان را در نزد مسلمانان بى‏آبرو ساخت۱٫ اگر امام سجّاد (علیه السلام) در طول روزهاى اسارت، در عصر عاشورا و روزهاى بعد در راه شام و کوفه و بعد عزیمت به مدینه و در طول سال‏‌هاى متمادى، مجاهد و تبیین و افشاگرى نکرده بودند و حقیقت فلسفه عاشورا و هدف قیام حسینى و ظلم دشمن را بیان نمى‏‌کردند، واقعه عاشورا تا امروز، جوشان و زنده و مشتعل باقى نمى‏‌ماند .

پس به همان اندازه که مجاهدت حسین بن على (علیه السلام) و یاران کربلا به عنوان صاحبان پرچم، سخت بود، مجاهدت امام سجّاد (علیه السلام) و بقیه بزرگواران، نیز دشوار بود. البته صحنه آن‏ها، صحنه نظامى نبود؛ بلکه تبلیغى و فرهنگى بود، و امام سجاد در چنین شرایط ناگوار اجتماعى و دینى مهم‌‏ترین کار خود را در زمینه برقرارى پیوند مردم با خدا به وسیله دعا آغاز فرمود، و تا پایان عمر شریفشان  تلاش کردند معارف اسلام را در قالب دعا به مردم بیاموزند .

دفن اجساد مطهر شهدای کربلا در شب دوازدهم (۶۱ ق)

در روز ۱۲ محرم سال ۶۱ قمری، هنگامی که نیروهای یزید، کربلا را ترک کردند، مردم قبیله‏ ی بنی‏ اسد از روستای غاضریه که نزدیک کربلا بودند اجساد شهداء را دفن کردند. پیکرهای مطهر یاران وفادار امام‏ حسین(ع) در کنار بدن پاک آن سرور به خاک سپرده شدند.

شهادت امام حسین(ع) و اصحابش در دهم محرم سال ۶۱(ه. ق)، بوده است و دفن بدن مطهر آنحضرت(ع) و اجساد مطهر شهدای کربلاء در پایان روز دوازدهم (شب سیزدهم) محرم توسط گروهی از مردان قبیله بنی اسد که درنزدیکی کربلا چادر زده و سکونت داشتند انجام شده است.

وقتی لشکر عبیدالله زیاد به سوی کوفه حرکت کرد بدنهای پاک و مطهر امام حسین (ع) و اصحاب یاران باوفایش به صورت بسیار جگر خراشی روی زمین باقی مانده بود و کسی جرأت نمی کرد آنها را دفن کند، تا این که زنان قبیله بنی اسد مردان خود را مورد شماتت قرار دادند و آنان را به انجام دفن این عزیزان ترغیب نمودند. به دنبال آن مردان قبیله بنی اسد برای دفن آمدند ولی چون بدن ها پاره پاره بود بدنها را نمی شناختند و در حالت تحیر و تردید باقی ماندند در این هنگام امام سجاد (ع) بصورت ناشناس در جمع آنان حاضر و یکی یکی بدنها را به بنی اسد معرفی کرده و آنها بدنها را دفن می کردند. پس از دفن شهدا حضرت امام سجاد(ع) خود را به آنان معرفی کردند.

انتهای پیام/رض