با قربانی کردن هوی نفس و شکوفایی ایمان به پیشواز عید قربان برویم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای سرخه؛ حجت الاسلام والمسلمین محمود نطنزی در گفت و گو با ندای سرخه به مسائل پیرامون حج پرداخت و گفت: حج یک امتحان و یک دوره تعبد محض است، محرمات حج برای پاک کردن قوایی است که درگیر گناه و تباهی شده اند.  

وی افزود: راز قربانی کردن در مناسک حج نزدیکی به خدا و بریدن گلوی طمع است و در اینجا ست که می توانیم ایثار و از خودگذشتگی را در خود تقویت کنیم.

این کارشناس مذهبی به بیان حکمت های قربانی کردن اشاره و عنوان کرد: دو نوع حکمت برای قربانی کردن می توان در نظر گرفت، هدف و حکمت مادی برای رفع نیاز های اقتصادی جامعه، حکمت و هدف معنوی یعنی قربانی کردن تمام خواهش های نفسانی در برابر و اراده حق تعالی.
این کارشناس اخلاق  عید قربان را یک عید عبادی، اجتماعی و اقتصادی با ریشه قرآنی و الهی برشمرد و ابراز داشت: در عید قربان انسان باید شیطان نفسش را قربانی و علاوه برآن از این راه به مستمندان و فقرا کمک و گرسنگان را سیر کند که این مسئولیتی حقیقی و واقعی از طرف خدا به بندگان است.

حجت الاسلام محمود نطنزی با تأکید بر  آثار بد و شومی  گناه  ازعان کرد:  یکی از آثار گناه این است که انسانی با گناهی که انجام می دهد دلش و قلبش تیره و تار می شود و زنگارمی گیرد و فاسد می شود.

وی به روایتی ازپیامبر اکرم(ص)  اشاره کرد و گفت: پیامبر اکرم(ص) می فرمایند«گناهان زیاد قلب را به فساد می  کشاند» وقتی انسان به دنیا می آید قلبش مانند آینه شفاف و نورانی است و وقتی به سن بلوغ رسید گناهی مرتکب شد نقطه ای سیاه در قلبش به وجود می آید اگر توبه کرد و نادم و پشیمان شد آن قلب صاف و نورانیتش باقی می ماند؛ ولی اگر قلبش را رها و در دست هوای نفسانی قرار داد  گناه پشت سر هم انجام داد قساوت قلب به وجود می آید.

نطنزی تصریح کرد: گناه قلب را سیاه و تیره و تار می کند؛ گناه نعمات الهی را تغییر و جابه جا می کند گناه پشیمانی می آورد؛ هنگامه گناه برایش لذت آور است،گناه بلا به وجود می آورد؛ جامعه ای که مرتکب گناه می شود دچار بلاهای فراوان خواهد شد گناه امید را قطع می کند و باعث می شود که دعا مستجاب نشود و این آثار گناه است که تا می توانیم نباید دورو بر گناه برویم.

این کارشناس مذهبی در ادامه به بیان روایتی از امام باقر (ع) پرداخت و عنوان کرد: امام باقر(ع) می فرمایند «مصیبت بزرگ این است که انسان گناهان را کوچک بشمارد یا برای گناهان توجیه گری داشته باشد» می پرسی برای چه دروغ می گویی می گوید من یک دروغ گفتم افرادی هستند که در روز هزاران دروغ می گویند و می گویی چرا مال حرام می خوری می گوید این اندک خوردن مال حرام چیزی نیست افرادی هستند که میلیاردها و هزاران بار مال حرام می خورند و به این صورت برای خودش توجیه گری درست می کنند.

این کارشناس اخلاق گفت : مصیبت دوم این است که انسان رازی به اعمال و رفتار خودش باشد؛ رضایت از خویشتن هم مثبت است و هم منفی؛ اگر بلایی نصیب ما شد راضی به رضای خدا باشیم اگر مریض شدیم راضی به رضای الهی باشیم و این خوب است و ارزشمند است اگر از نزدیکانمان کسی از دنیا رفت راضی به رضای خدا باشیم؛ اما رضایت از اعمال، رفتار و معنویت خودمان خوب نیست و منفی است؛ و باید خود را در مورد اعمال معنوی  با انسان ها و مقامات بالاتر بسنجیم.

این کارشناس اخلاق در خاتمه بیان کرد: انسان نباید نسبت به معنویت، عبادات و تلاش های معنوی خود راضی باشد؛ اگر دچار گناه شد گناهش را بزرگ بشمارد تا زمینه توبه و انابه پیش آید و دیگر گناه نکند.