به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل کوگانا،درک مشکلات و چاره جویی معضلات به محدوده چگونه اندیشه و رفتار ما برمی گردد و کیفیت راه حل نمایی و عاقبت اندیشی در برداشتن موانع به اراده ما بستگی دارد.
با همین باور افرادی که که هزینه و چالش فکر کردن را بجان می خرند و ثنا گوی موج و موج سواری گرایش های فصلی نیستند و به عبارت دیگر انهای که دچار محدود اندیشی و گرفتار گفتارهای" فریز "شده یا انجماد واکنش نشده اند در جامعه ی شهری ما کم نیستند. و همین جمع بصورتی واضح و گسترده به وقایع اجتماعی و فرهنگی روزمره ی شهر نگاهی عمیق دارند و از زوایای گوناگون به عنوانی که مطرح شده می پردازند.
آنها موقعیت ها و فرصت های موفقیت آمیز جامعه خویش را موفقیت خود می دانند و یا عکس آن هرگاه اتفاقی می افتند مشکلات و معضلاتی که حادث می شود یا جریانی که به هر دلیل ممکن است به نتایج معکوسی ختم شود,
,
,
,
در ازای آن از خود دلخور می شوند و خوش را سرزنش می کنند و البته در هر مجموعه ی در گوشه و کنار این شهر امکان وجودش هست و سراغ ان را میتوان گرفت این دسته هستند که ارتباط علت و معلولی اتفاقات به قضایای مختلف و تاثیرات احتمالی آن را با تاملی هرچند کوتاه مورد اهتمام قرار می دهند .
,
تا ریشه نما و میوه نمای ماجرا ی مهمی را مورد تجزیه و تحلیل قرار دهند و با استدلالی تجربی و علمی برای دیگران ترکیب آشکار وضعیت جدید را به وضوح بیان کنند.
زیرا که مسئولیت اجتماعی در درک واقعیت های فوری و جیاتی و انگیزه های اخلاقی محرک انان محسوب می شود تا به بازبینی و بازگویی ماجرایی تلخ یا شیرین اقدام کنند
برهمین پایه هر قدر عناصر گریبانگیر ماجرا بیشتر و عمیق تر کالبد شکافی شوند موضوعاتی مناسب تر و زمینه های نو برای انتقال موثر و انعکاسی سودمند در دسترس مخاطبین خویش قرار می دهند.
به مفهومی عام تر یک تعهد همچنان در دو روح مطالبه گری خواسته های پیدا و پنهان عامه ی مردم نهفته است روحی که از جایگاه حقوقی به مسئولیت خود عمل می کند و دیدگاهی که از موقعیت حقیقی با توجه به اگاهی ها و تعهد ضمیر به پیگیری امور می پردازد
و اما پس از این مقدمه چه باید گفت ؟
بررسی عملکرد شورای اسلامی شهرکنگان درجای خود فصلی مفصل و مجزا می طلبد اما در اینجا با طرح یکی موضوع برجسته ی این روزها ی شهر ،برشی انتزاعی بر رویه ی جاری و محیطی بر براین نهاد مردمی وفرهنگی شهری بسنده می کنم
موضوع اول
,
,
,
,
,
,
اینکه هنوز تکلیف تعاونی مرز نشینان کنگان روشن نیست ! که عملکرد فرضاً مطلوبی در آن موجب شود فردی موفق قلمداد شده و از آن مجموعه بر صندلی شهرداری تکیه بزند آیا با صرف عضویت در شورا و در اختیار داشتن مسئولیت کمیسون عمران و ساخت ساز شهری، می توان خود را قانع کرد که این رویه پاسخگوی مسائل شهری با این همه نیازمندی و ضرورت های بجا مانده که عمیقاً از دوره های قبل نظارتی این بخش و مجموعه ی شورا تابحال خود نمائی می کند، علتی منطقی باشد ؟
موضوع دوم
قاعدتاً درمیان اعضای شورا نگاه اول به انجام احسن مسئولیت و دنبالکرد خواست مردم متمرکز و نه چشمداشت به چینش آراء و نحوه ی پرکردن "سبد انتخاباتی" از آرایی که به هر طریق ممکن می توان بدست آورد دوخته شده است
,
,
برهمین اساس چگونگی انتخاب شهردار و نظارت بر عملکر د وی و دستگاه متبوع نیازمند تابعی بنام عدم معامله و وابسته نشدن به جو مصنوعی یا فضا سازی شخصی و دور شدن از از شائبه ی"من به تو رای می دهم تو هم رای من را از محله ات بگیر" می طلبد و براین دیدگاه متمرکز می باشد
,
سئوال ،جواب ، خواست و خواسته شهروندان در لابلای " رای قرضی "گم شده و ماندن در قالب سوار نظامی که برخی شان پیرامون قلعه ی شورا سیاهی نشانگر انبوهی معطل مانده و تداعی کننده حکایت خورشید ، فرشید، مهشید ، حمشید که پایانش "خمشید" است نباشد!
همه چیز به دور باطل و تسلسلی عاطل ختم می شود که دست آخر هزینه ی کار کردن را افزایش داده و با تراکم خرابی برویرانه ،رسیدگی به امور وخواست مردم در این پروسه به موضوعی دست چندم تبدیل می شود. دراینجا این سئوال مطرح می شود که استقلال اعضای شورا بعنوان یک مجموعه و یا نهایتاً بعنوان منتخبی از میان منتخبان شهر چقدر حفظ شده است؟
نمی توان دقیقاً حدس زد که در تشریح مواضع نسبت صف آرایی آراء در اتخاذ تصمیمات مصوب در مجموع کل نشست های مهم شورای اسلامی شهر کنگان چند؟ دربرابرچند بوده است؟ ولی تننوع برخی برداشت ها حاکی از این است فضای حاکم بر شورا متاثر از جوی یطرفه و یا حداقل پیروی اکثریت از اقلیت است ؟ بویژه اینکه قالب مواضع متخذه در مقابل دو جریان رایج فعلی و خیمه زده درشهر یعنی استحاله ی فرهنگی و توسعه ی ناپایدار و پرنوسان شهری چندان محکم و جدی نبوده که از روند برخی موضع های انفعالی و سکوت معنی دار خود را کما بیش نشان می دهد .
با چنین شرایطی چه باید کرد؟
وقتی نظام عادت و پذیرنده بودن بر جامعه ی سایه انداخت باید منظر هر اتفاقی ناخوشایند بود و اگر اتفاقی از این دست نیافتاده، بحکم تصادف بوده و نه پیش بینی و پیشگیری و پدیده عادی شدن چیز نیست جز تکرار اموری که نه رشدی بدست و می دهد و نه دستاوردی بنام پیشرفت دارد.
و برای عبور از این وضعیت احتمالی در عرصه ی شورای راهی نمی ماند جز اینکه همه باهم فرصت انتخاب را برای جوانانی خوش فکر و خلاق برگزیده از تمام محلات در کنار با تجربه های خوش نام که به سلامت فکر معروفند و به دلسوزی مشهور برای احیای شورایی که پویندگی وبالندگی ارمغان آن است فراهم آوریم
,
,
,
,
,
نویسنده:عبدالمجید اورا
]
ارسال دیدگاه