خط انقلاب نه بر منوال سرمایه داری که بر میدان تاجداری مستضعفان می چرخد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ زیتون طی یادداشتی به قلم سیما صفری نوشت:

جوانان کارگری که از قضای روزگار، تحصیلات عالیه هم دارند و شاید روزی بیش از نصف درآمد خانواده به پای همین تحصیلات دم کوزه ای و مدرک خوش دست دانشگاهی صرف شد اما به نوبه خود دردی از او دوا نکرد.

ولی همین حقوق کارگری که از نقاشی ساختمان گرفته تا جابه جا کردن دیوارهای اشرافخانه فلان مسئول ، در صورت وجود امنیت کاری میتوانست به قدر نیاز رضایت بخش باشد.

ولی درد بزرگتری دارد این جوان آشفته حال..

این جوان دانشجوی فلان رشته ی دانشگاهی و جوان برومند خوش فکر اهل کار در شرایط سخت اقتصادی کشور ، به دنبال کار یدی هم  بخواهد برود کاری پیدا نمی کند.

در این کهنه بازار پرآشوپ پارتی بازی ها و چندشغلی ها و حقوق های نجومی و ظلم کاری، کسی نیست که در عمل این جوان را دریابد و حق ضایع شده ی او را بازستاند.

وقتی تنها روزنه ی اقتصادی این جوان در پیچ و خم مدیریت سرمایه داری مسئولان خوش تدبیر گم می شود باید چه کرد ؟؟

 مسئول خانواده و اهل و عیال و ازدواج و اقتصاد و کار و درآمد این جوان کیست؟؟

چه کسی متصدی غم های لاینحل این جوانان است؟؟

رییس جمهور ؟؟
وزرای محترم؟؟
نمایندگان مجلس؟؟
استانداری ها؟؟
شهرداری ها؟؟
شورای شهر؟؟

یک نگاه به فیش های حقوقی خود بیاندازید و نگاهی دیگر به دست های تکیده ی جوان تحصیل کرده ای که از صدقه سری مدیران فیش نجومی نه تنها نان تحصیلات خود را نمیخورد بلکه نان بازویش را هم در شرایط فعلی نمی تواند بخورد.

جایگاه چنین جوانانی در خانقاه و پستوی فکری مسئولان دغدغه مند چگونه است؟؟

برای این افراد مدیریت جامعه، در حد تظاهر مدیریتی است و اصل دغدغه ی کاری چیز دیگری است که باید آنرا در کم و کیف حسابهای بانکی جستجو کرد.

بایستی درد را خوب فهمید و برایش نسخه نوشت

اگر قرار بر این شد که مسئولین شهر تبریز در قبال عملکرد خود نسبت به قشر کم درآمد پاسخگو باشند چه توجیهی در این رابطه دارند؟

آیا غیر از این است که اقشار ضعیف جامعه اهرم فشار قدرتمندی برای مطالبه از مسیولین ندارند؟؟؟

آیا ۳۰درصد مردم حاشیه نشین تبریز که در بی تدبیری های مدیریتی استانداری و شهرداری و شورای شهر دچار مشکلات وخیم معیشتی  هستند جزو شهروندان شهری به حساب نمی آیند که جایگاهی در برنامه های عملیاتی شهری داشته باشند؟؟

یا همان نگاه بی محتوای آرزو محور، ای کاش و چه می شد و باید تلاش کنیم و غیره ، برای اصلاح زندگی بخش بزرگی از جامعه شهری کفاف می دهد؟؟

قبل از اینکه بخواهیم یقه ی بعضی مسئولین حرام خوار نظام را بگیریم، باید دربه دری فرهنگی رسانه هایی را حل کنیم که نسبت به رسالت فرهنگی شان آن قدر سست و سطحی از زخم های عمیق و چالش های انسانی جامعه عبور می کنند که چون مداح نوحه سرا دردها را بی غصه و روتین می خواند و قساوت را بیش از هدایت در وجود انسان جلا می دهد...

زمانیکه جامعه ی مدعی اسلام و اسلام خواهی شهروندان یک سیستم را به دسته ی اول و دوم وسوم تقسیم کرد باقی قسم آنرا باید در کتب مدفون شده ی مدیریت توسعه ی لیبرال مسلک ها جستجو کرد که فقرایش زیر چرخ دنده های پیشرفت ثروتمندان جان می دهند و این را هم بخشی از قانون طبیعت می دانند. یک جامعه ی عدالتخواه مسیر مشخص اش عدالت است و عدول از آن ، به منزله ی عبور از تمامی آنهاست.

خط انقلاب نه بر منوال سرمایه داری که بر میدان تاجداری مستضعفان می چرخد

مستضعفانی که نه با قیافه های پکیده و شکسته و بی علم و محتاج که همه قابل احترامند ، بلکه به صورت جوانان برومندی که صاحب افکار بلند و روح قوی و علم محکم و غیرت علوی هستند و در میدان ناجوانمردی و رقابت های ظالمانه دست از حرام نگه می دارند و زندگی و معاش خود را به هر سختی شده از کارگری گرفته تا بارکشی و خرده فروشی و در بسیاری از اوقات با درد بسیار سخت بیکاری می گذرانند تا وجود خود به مال حرام آغشته نکنند و منتظر گشایشی از سوی خدا و تدبیری از سوی مدیران لایق هستند تا شاید راهی برای خدمت حلال پیدا کنند

کار از شعار و شعارزدگی گذشته است، اگر محور انقلاب را دوباره بر قاعده ی تاجداری مستضعفان و فرماندهان خاکی دفاع مقدس برنگردانیم حتم به یقین روز به روز شرایط جامعه آشفته بازارتر از روز قبل خواهد شد.

اگر زباله های مدیریتی در اقصی نقاط تشکیلات انقلاب به نحو شایسته ای رفع نشود، بوی گند خرابی هایشان منجر به بیماری های خطرناک اجتماعی خواهد شد که بسیار مسری و بدعاقبت است.

باید به جای فرهنگ سرمایه داری و تجمل گرایی، روح خدمت و کار و تلاش و پاکدستی در جامعه را رشد دهیم و در این وانفسا تا رسانه های سمعی و بصری پا به رکاب پابرهنگان نشوند و بندگی کارگران را نکنند امیدی به اصلاح نخواهد بود.

انتهای پیام/م