وداع کردستانی ها با رمضان/ماهی که با برکت آمد و کوله بارش را می گذارد وقتی می رود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُرددانش؛ انگار همین دیروز بود که ماه شعبان سپری شد و جای خود را به رمضان‌المبارک داد و زمزمه نخستین دعای سحر، آهنگ گشوده شدن درهای رحمت الهی را در گوش و جان ساکنان زمین نواخت، حالا به آخرین روز های ماه میهمانی خدا رسیده‌ایم، همان روزی که به عید سعید فطر پیوند می‌خورد و پاداشی است بر یک‌ماه روزه‌داری و عبادت خالصانه.

شاید برای خیلی از ما، این ماهِ ماه! حتی با تحمل گرمای طاقت‌فرسا در روزهایی که ساعات سحر تا افطار به حدود 17 ساعت می‌رسید خیلی زود گذشت و این روزای آخر اگر نگاهی به پشت سر بیندازیم، می‌بینیم که به‌راستی چه زیبا و صبورانه یک‌ماه کامل را به لطف خدا گذراندیم و به این می‌اندیشیم که در گذر از روزهای رمضان، چه کرده‌ایم و چه به‌دست آورده‌ایم.

روزهایی را پشت سر گذاشتیم که برخی‌ از افطار و سحرهایش را میهمان دوستان و آشنایان بودیم و یا در محفل‌های انس با قرآن حضور داشتیم، روزهایی نیز سفره سخاوت الهی را میزبان دوستان و آشنایان بودیم، گاهی نیز دست خیر از آستین بیرون آورده و به کمک نیازمندان شتافتیم؛ از تهیه کیسه‌های آذوقه تا گستراندن خان نعمت برای یتیمان و مستمندان، و خدا کند در ماهی که گذشت، چشم نیازمندی در انتظار دست‌های سخاوت و محبت هم‌نوعان خود نمانده باشد.

برخی نیز نیت‌های خالصانه خود را با پخت و توزیع غذاهای نذری نشان دادند، برخی در شب‌های احیا با برگزاری مراسم "قرآن به‌سر" میزبان روزه‌داران بودند، برخی‌ها به عیادت بیماران خاص و عده‌ای نیز به سرکشی از خانواده‌های نیازمندان رفتند، برخی‌ها نیز به دیدار خانواده‌های شهدا و جانبازان رفته و پای صحبت‌های آنها نشستند.

مساجد نیز در شب‌های ماه مبارک رمضان به‌ویژه در شب‌های احیا، میزبان خیل عظیمی از روزه‌داران بود که هر کدام به نیت و امیدی پا به این مکان‌های مقدس می‌گذاشتند تا خواسته خود را از بی‌نیاز مطلق و مهربان‌ترین مهربانان مطالبه کنند، در شب‌های احیا، گاه کسانی را می‌دیدی که فارغ از هر نوع اندیشه و ظاهر، فقط و فقط به خدا پناه آورده بودند و اشک‌هایی را می‌دیدی که همچون قطرات باران بر گونه‌ها می‌بارید و هق‌هق گریه‌ها و تضرع، انقلابی را در درون می‌آفرید و به‌راستی که اگر این شب‌ها و روزهای نورانی نبودند، آدمی چگونه می‌توانست این‌همه صمیمیت و امید به خدا را احساس کند.

حالا رمضان ماه نزول قرآن و برکات الهی دارد به پایان می رسد، ماهی که شب قدرش از هزار ماه برتر است و هنوز در شناخت فضیلت‌ها و برکات آن اندر خم یک کوچه‌ایم و خدا کند که توفیق بهره‌گیری از رمضانی دیگر و شب قدری دیگر در کارنامه یک سال آینده ما نگاشته شده باشد، خدا کند که اعمال ما در این ماه مورد رضایت میزبان قرار گرفته باشد و برای میهمان چه لذتی از این بالاتر که میزبانش با همه وجود از او رضایت داشته باشد و او را به میهمانی دیگری فراخواند.

رمضان با همه شکوه و قداستش رو به پایان است عاشقان خداوند می‌روند تا با این ماه مبارک و آسمانی، وداع نمایند اما دل برکندن از نغمه‌های قدسی و زمزمه‌های عارفانه سحری و چشمه‌های جوشان فیض، چه دشوار است.

تنها باید با این امید با این ماه عزیز خداحافظی کرد که فطر سعید، جان بندگان را به نسیم نوازش و پاداش نیایش می‌نوازد و آرامشی جاودانی و خاطری آسوده با به پایان رسیدن این ضیافت الهی در دلهای مومنان زنده می‌دارد.

انتهای پیام/م