به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اروم نیوز،به نام خدای بزرگ و مهربان، خدای بخشنده و بخشایشگر، خدای رمضان و شب قدر، خدای خوبی ها و لطافت، خدای درد، احساس ،عطوفت، غضب و ... .
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اروم نیوز,به نام خدایی که که هم مهربانی و بخشش را آفرید تا احساسات نمیرند و هم غضب و خشم را آفرید تا ظلم ظالمان ستمدیدگان و صعیفان را از پا در نیاورد.
,به نام خدایی که داد را آفرید تا دادگرانی باشند و در برتبر ظلم ها یاری گر مظلومان درد کشیده باشند.
,هر چه از صفات ایجابی و سلبی پروردگارم بنویسم باز کم است صفت های بیشماری که این شب ها جوشن کبیر به مخاطبانش در مصلی ها و مساجد می آموزد.
,شب های قدر مدرسه تربیتی است که سفره آم را حضرت حق گسترانده و درب های دانشگاه رمضان را به روی همگان باز کرده است و بدون آزمون از بندگانش برای تحصیل معرفت دعوت می کند.۰و فوج فوج آن ها را از ابواب رحمتش وارد می کند و در دریای بیکران معارف دینش سیراب می کند.
,اما در این گیر و دار انسان ها را به تفکر و تعقل در امور خود وادار می کند تا از چرایی آفرینش خود و انجام اعمال و رفتار و عباداتش بیاندیشد تا برای رسیدن به هدف غایی خلقت معرفتی دوچندان به دست آورد که اگر چنین نشود ، عمری مسیر را بی هدف و البته بدون نتیجه خواهد پیمود.
,من هم در این شب ها فرصتی یافتم تا مسائل پیرامونی خودم و اجتماع خودم را بررسی کنم و در موردش فکر کنم و از اتفاقات گذشته و حال برای آینده ام درس بگیرم.
,به چند دهه قبل برگشتم زمانی که من نبودم اما از تاریخ معاصر خوانده ام و از سینه پدران و مادران و معلمانم آموخته ام که شرایط سیاسی، فرهنگی و مذهبی اسفناکی بر کشورم حاکم بوده که همگان را می آزرده است و دین آن ها را در معرض نابودی قرار داده است.
,همین خطر باعث شده همه به یاری دین خدا بیایند و چه بسیار مردان و زنانی که در راه مبارزه با ستمگران و طواغیت مظلومانه در کنج زندان های ساواک و زیر شکنجه های طاقت فرسا مظلومانه جان دادند تا فرهنگ دین نمیرد!
,امام و مراد ما چه مظلومانه از وطن و مملکت خود به دور افتاد و سال ها رنج غربت را به جان خرید تا به همه ستمگران بفهماند برای احیای دین و دینداری از همه هستی باید گذشت و به تبع آن امام متدین و انقلابی چه جوان های نازنینی هستی خود را پای احکام شریعت قربانی کردند.
,بعد از مرارت های فراوان این مجاهدت ها نتیجه داد و در سال ۱۳۵۷ خانه طاغوت فرو ریخت و جوانه های دینداری روییدن گرفت و در همان عنفوان جوانی با جنگ تمام عیار بعثی که پشتوانه غربی، شرقی و آمریکایی داشت، روبرو شد و برای نابودی این نهال نوپای دینداری از هیچ تلاشی دریغ نکردند ولی باز جهاد امام و امت، خون حدود ۲۰۰۰۰۰ شهید را پای این نهال مبارک ریخت تا پس از ۸ سال دفاع جانانه، حکومت دینی جان بگیرد و دشمنانش را نا امید کند و از آن روز تاکنون به طرق مختلف و چندین بار متعدد یا بهتر بگویم به صورت مداوم تمام همت خود را معطوف نابودی این نظان الهی کردند ولی باز قربانی های زیادی پای پایداری آن هدیه شدند و امروز نیز در بیرون از مرزهای کشور جوانان جان شیرین خود را فدای بقای نظام و دین شان می کنند.
,این ها نشانگر دو نکته است؛
,۱ . این نظام دینی به راحتی به دست نیامده و ریشه ای خونین و پاک دارد.
,۲ . اگر لازم باشد در هر زمان و مکانی اقتضا بکند باز هم جان و خون می دهیم تا نظام دینی و روحیه و فرهنگ دینی پایدار بماند.
,اما در این میان جنگ فرهنگی و عقیدتی با هجمه ای بسیار عظیم پایه های نظام ما را نشانه گرفته است طوری که از بیش از دو دهه قبل رهبر عظیم الشان انقلاب با تذکرات خیرخواهانه بارها و بارها مردم و مسئولین را مورد خطاب قرار داده و از شبیخون فرهنگی، تهاجم فرهنگی و ناتوی فرهنگی دشمن خبر داده و همه را دعوت به دفاع و حتی تهاجم کرده اند اما متاسفانه در برخی دوره ها و زمان ها با بی تفاوتی مسئولین فرهنگی مواجه شده و اثرات مخرب تهاجم کینه توزانه دشمن بخشی از جامعه را از پای درآورده است و بخشی دیگر ابی تفاوت کرده است و در برخی موارد بخشی از فرهنگ غیر دینی را به فرهنگ غالب شهر و دیارمان تبدیل کرده است طوری که هیچکس را یارای مقابله با آن نیست و امروزه متاسفانه پارک های ما شاهد جو فرهنگی غیر اسلامی و اخلاقی کرده که در آن حجاب و عفاف مورد خدشه جدی می بیند ولی از هیچ نهاد فرهنگی و نظارتی صدایی بلند نمی شود و دیگر مجالی برای تذکر لسانی و امر به معروف و نهی از منکر نمی گذارد.
,در این شرایط حاکم هرگونه تذکر به مثابه دیوانگی و عقب ماندگی است که انگار حرکتی در جهت مخالف جریان رودخانه است و هر آن او را به غرق شدن نزدیک می کند.
,آیا پارک ها متولی دولتی و حاکمیتی دارد؟ اگر دارد پس جایگاه مذهبی و فرهنگی آن تعریف دارد.
,اگر متولی ندارد باید ناظر حاکمیتی داشته باشد، پس نظارت و نق آن کجاست؟
,در این میان حقوق شهروندی جامعه مذهبی و محجبه و عفیف چه می شود؟ آیا این ها حق استفاده از این اماکن را دارند؟ اگر دارند پس چه کسی یا نهادی باید امنیت اخلاقی و فرهنگی این جامعه و فرزندان آن ها را تامین کند؟ اگر حق شهروندی ندارند که چنین چیزی ممکن نیست، چه کس یا نهادی باید پاسخگو باشد؟
,و نگارنده به عنوان عضو کوچکی از جامعه مذهبی در عجب است از طرفی جوانان عزیز در جبهه های حق علیه باطل در مرزها و بعضا هزاران کیلومتر آن طرف تر جانشان را فدا می کنند تا امنیت مرز و بوم ما تامین شود اما جامعه ما در سایه این امنیت به جان فرهنگ دینی افتاده و بدان خنجر می زند و فریاد رهبر و مقتدای نظام دینی در رابطه با ولنگاری فرهنگی را کسی جدی نمی گیرد!!! و این تناقضی است که به هیچ وجه قابل هضم نیست.
,نهادهای فرهنگی و انقلابی ما در خوابی عمیقند و عملا کار خاصی در راستای پیاده سازی احکام و معارف اسلامی و و نگه داشتن جامعه از گزند های خانمان سوز فرهنگی مشاهده نمی شود.
,امیدوارم زمان بیداری مان طوری به تاخیر نیافتد که وقت گذشته باشد و باز امیدوارم که روزی نرسد که شرمنده شهیدان‌مظلوم زیر شکنجه های زندان های ساواک و شهیدان دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم و فدائیان امنیت کشور شویم و دستاوردهای خونین و با ارزش آن ها را به باد دهیم.
,
آمین
(ع.ب)
,
انتهای پیام/م
]
ارسال دیدگاه