به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای سراب، حامد امجدی مجری سرابی شبکه سهند طی یادداشتی با عنوان” دل نوشته ای برای روز جانباز نوشت”:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صدای سراب,امروز روز جانباز است، روز میلاد اسوه وفا و قدرت و رشادت، روز میلاد عباسی که با خشم خود در برابر هر ناحقی، عاشقانه و مهربانانه،وفای خود را نسبت به برادرش،حسین آزادمرد نشان داد و چه زیبا، هم خشم و هم، محبت را در کنار هم معنی کرد.اگرچه عباس میخواست عطش سوزان فرزندان و یاران حسین را در دشت پر بلا رفع کند ولی کاری کرد کارستان، تا یک عمر تاریخ بشریت از وفا و هیبت و برادر دوستی و اسلام دوستی سیراب شود و در این راه دستان خود را هدیه برادرش کرد.
,امروز، روز انسانهای فرشته گونی هست که عین اباالفضل وفادار برای رهبر بودند و هستند و برای حفظ امنیت مردم و خاک پاک وطن و در این مسیر عشق جویی دو دست داده اند و از خدا دو بال گرفته اند، دو پا داده اند و ویلچر هدیه گرفته اند، خاک جبهه هاخورده اند و خاکی شده اند و مطمئنا کسی که این ویژگی ها را دارد ارزش کارش کمتر از شهادت نیست و اینان شهیدان زنده اند.
,
اما امروز چی؟
اگر پدران و برادران ما روزی چشم داده اند، تا ما چشمانمان امروز خوب ببیند و حق را از ناحق تشخیص دهد. آیا چشمانمان اینگونه کار می کند؟ آیا چشمانمان سره را از ناسره خوب تشخیص می دهد و بصیر هست؟آیا وقتی چشمانمان در فضای مجازی که عین یک جبهه حق و باطل هست، میتواند خوبی ها را ببیند و انتشار دهد و یا گاها زندگی خصوصی مردم را ببیند و به خاطر آبروی مردم هم که شده جلوی انتشار آن را بگیرد، یا خیلی راحت با دیدن پست ها، کامنتی در راستای بی آبرویی هم وطن خود بنویسد.
,
جانبازان آنروزها دست هاشان را دادند تا امروز ما دو دست داشته باشیم برای، دست دادن جهت ابراز محبت به هم نوع، جهت نوشتن خوبی ها و معارف و اخلاق و علم انسانی بر کتابها ، برای ساختن کشور برای اختراعات و امروزه در صفحه های مجازی شبکه های اجتماعی، نه اینکه با دو دست خود،آبروی برادر و دوست خود را ببریم و خیلی راحت و ساده عکس و تصویر و فیلم زندگی مردم را در معرض نمایش عموم قرار دهم و از این کار خود هم لذت ببریم و شاد باشیم.
,این شادی مادی با شادی معنوی جانبازان که برای ما امنیت را هدیه داده اند آیا قابل مقایسه هست؟
,دیشب که برنامه زنده گئجه لر، شروع شد و منور زده شد ، جانبازان وارد صحنه شدند یکی با عصا و بدون پا بود، یکی با عینک دودی و بدون چشم بود یکی بدون دست بود، اما چقدر متواضع و فروتن و با لبخند زیبا همه دور میزهای برنامه حضور یافتند تا بار دیگر وفای خود را به مردمان کشور خود نشان دهند.
,من دیشب از کنار آنها بودن لذت بردم و یک درس بنام درس تواضع و فروتنی یاد گرفتم و به این نتیجه رسیدم که در صحنه تلویزیون بودن که بالاتر از صحنه پا دادن و چشم دادن و دست دادن و زندگی دادن نیست. پس باید در محضر همه جانبازان که کمر همت بستند و عاشقانه به نبرد رفتند و امروز کمرشان در ظاهر خمیده هست، کمر خم کرد تا هم نفس با این عزیزان شد.
,اینان انتظارشان از من و شما ها، فقط یک یاد کردن هست و قدم در راه پاکی ها و مسیر حق گذاشتن و حفظ غیرت مردانه و خاک وطن و یار رهبر بودن هست.
,آی آنهایی که امروز می گویند، مدافعان حرم پول می گیرند و برای خوردن به سوریه می روند و می خوابند، بلی راست میگویید آنها برای خوردن میروند ولی ،گلوله خوردن، آنها برای خوابیدن می روند ولی، آرام خوابیدن پس از شهادت.
,
ما ها زندگیمان را مدیون خون شهدا و جانبازان هستیم. قدر امنیت کشورمان را بدانیم تا آرام زندگی نماییم. جانباز عزیز روزت مبارک.
دل نوشته حامد امجدی حقیر
,
پایان متن/م
]
ارسال دیدگاه