به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از فریادها، مرتضی محمدپور دانشجوی رشته مهندسی مکانیک و فعال فرهنگی دانشجویی در یادداشتی به تحلیل دلایل سلسله خودکشی های اخیر دانشجویان در کشور پرداخته و می نویسد:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, فریادها,جان به عنوان شیرین ترین سرمایه هر فرد تنها در دوحالت قابل اغماض است؛ یکی در زمانی که هدف والاتری برای حیات مطرح باشد و دیگر آن که مشکلات، گرفتاری ها و یا فشارهای ناشی از بحران های روحی و روانی کار را به جایی برساند که فرد بخواهد برای فرار از آن ها، هر قیمتی را بپردازد؛ ولو این نجات یافتن به قیمت چشم پوشی از زندگی و جان شیرین باشد.
,خبر خودکشی آن هم اگر مصداقی در جامعه نخبگانی دانشگاه پیدا کند، خبری نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. مدتهاست که هر چند وقت یک بار تیتر درشتی از خودکشی یک نوجوان یا جوان به عنوان یک دانش آموز یا دانشجو در اخبار می بینیم و متأسفانه شاهد هستیم که خودکشی ـ این پدیده مذمت شده در دین و عرف جامعه ـ گریبان جامعه محصّلین ما ـ اعمّ از دانش آموزان و دانشجویان ـ را روز به روز گرفتارتر می کند.
,پانزدهم اردیبهشت ماه سال گذشته بود که خبر خودکشی یک دانشجوی پسر در مقطع کارشناسی برق دانشکده فنی دانشگاه تهران به علت مشکلات روحی و افسردگی در تیتر اخبار قرار گرفت. ده روز پس از این حادثه غم بار، در ۲۵ اردیبهشت ماه، یک دانشجوی دختر ترم دوم رشته مهندسی آب دانشکده فناوری های کشاورزی دانشگاه محقق اردبیلی با مشتی قرص و دارو دست به خودکشی زده و به زندگی خود پایان داد و جالب اینجاست که دلیل دومین خودکشی نیز مشکلات روحی عنوان شد. اگر از موارد متعدد خودکشی دانش آموزان به دلایل مشابه در سال قبل صرف نظر کنیم، بازهم به خودکشی یک دانشجوی پسر در مقطع کارشناسی ارشد رشته جامعه شناسی دانشگاه خوارزمی در تاریخ ۲۰ اسفندماه برمی خوریم. پس از این موارد و در اولین ماه از سال جدید هم مورد دیگری از خودکشی ناموفق یک دانشجوی مقطع کارشناسی رشته مهندسی برق دانشگاه سجاد مشهد در اخبار انعکاس یافت که در آن، دانشجوی موردنظر به دلیل عدم کسب نمره کافی و مطلوب خود اقدام به خودکشی کرده بود.
,اکثر دانش آموزانی که درسال قبل دست به خودکشی زدند، از دانش آموزان مدارس استعدادهای درخشان و یا نمونه دولتی بودند و دانشجویانی هم که خود را تسلیم مرگ کرده اند، به اذعان اساتید و دوستانشان از وضعیت تحصیلی مناسبی برخوردار بودند. این افراد کسانی بودند که کسب علم و ارتقاء مدرک در بهترین دانشگاه ها با بهترین نمرات و در بهترین وضعیت به عنوان بزرگترین دغدغه آن ها مطرح بوده است؛ حال نکته اینجاست که افراد ظرفیت های متفاوتی نسبت به یکدیگر دارند و مدارس پرورش استعدادهای درخشان مخصوص افرادی با استعدادهای درخشان است، نه افرادی که برای «استعداد درخشان» نشان دادن خود، شبانه روز درحال تلاش باشند. باید پرسید که آیا کسب مجموعه این نتایج درخشان درکنارهم الزاماً میتواند ضامن شغل پردرآمد و مناسب برای هر فرد در زندگی آینده وی باشد؟
,مطالعه موارد خودکشی در بین دانش آموزان و دانشجویان که فی نفسه پدیده ای بسیار غیرطبیعی و متاسفانه درحال گسترش است، به خوبی میتواند مؤید این نکته باشد که یک نکته عام و مشابه همه نوجوانان و جوانانی را که درحال ادامه تحصیل هستند، به خود درگیر ساخته و آن مشکلات فرهنگی خانواده ها در نگاه به موضوع تحصیلات است.
,قشر وسیعی از محصّلین ـ اعمّ از دانش آموز و دانشجو ـ در جامعه ما همان افرادی هستند که فشار خانواده ها برای ادامه تحصیل دادن فرزندان تماماً بر دوش آنان قرار می گیرد؛ آن هایی که توان تحمل این فشار را از سمت خانواده های خود دارند، برای کسب رضایت خانواده خود را به مقصد مطلوب می رسانند اما پس از کسب مدرک در مشاغل نامرتبط با مدرک آکادمیک خود مشغول به کار می شوند و آنهایی که تحمل این فشارها را ندارند، پس از تحمل یک دوره افسردگی های سنگین ناشی از تحمل فشار استرس های تحصیلی و فشار نگرانی های نابجای خانواده ها و برای فرار از همه این مشکلات حاضر به پرداخت هر قیمتی هستند و اکثر این موارد نهایتاً دست به خودکشی می زنند.
,نگاه خانواده ها به موضوع ادامه تحصیل فرزندان نگاه نادرستی است و نیاز به اصلاح و تجدیدنظر دارد. مدارک تحصیلی ،هرچند که با عالی ترین نمرات و از عالی ترین مراکز آموزشی هم اخذ شوند، تا زمانی که علاقه ای برای ادامه تحصیل را بدنبال خود نداشته باشند، عقیم و در ناکارآمد بوده و تنها دست مایه ای برای تفاخر خانواده ها به دیگران هستند. نوابغی همچون پروفسور مجید سمیعی بعنوان بزرگترین جراح مغز و اعصاب دنیا حاصل همراه شدن عشق به رشته تحصیلی با پژوهش و مطالعه هستند و کشور ما نیز نیازمند تکثیر چنین افرادی در همه زمینه هاست.
,انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه