مهاجرت پرستاران؛ نبود بازار کار یا نادیده گرفتن جایگاه؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از هرمز، پرستاری هنری است بی نظیر و تخصصی است بی همتا. پرستاری تنها مراقبت از علائم حیاتی بیمار نیست؛ فقط نگاهبانی از مرز حیات بیمار نیست؛ بلکه دمیدن روح زندگی است در تن رنجور بیمار؛ وزش نسیم محبت است و جاری کردن زلال امیدواری در بدن خسته بیمار؛ پرستاری حفظ جان بیمار است و تقویت روح او؛ درمان زخم های بیمار است و مرهم نهادن بر زخم های درون او.

پرستاری آمیختن طبابت جسم است با طبابت روح؛ روشن نگه داشتن چراغ حیات بیمار است و درخشان کردن خورشید ایمان و اعتمادش به زندگی. برای همین است که پرستاری هنر است و تخصص.

حرفه مقدس پرستار در فرهنگ دینی و بالاخص در ایران اسلامی از جایگاه و منزلت بالایی برخوردار است چرا که با شکوهمندترین و شریف ترین جلوه آفرینش الهی یعنی حیات و جان انسان‌ها مرتبط است.

بی تردید صفات و ویژگی‌های شاخص حیات زینب کبری(س) برای امت اسلامی خصوصاً بانوان مسلمان سرمشق است و می تواند زمینه ساز تحول روحی در همه انسان‌ها به ویژه گروه زحمتکش و شریف پرستاران باشد.

امروز وبه مناسبت روز پرستاردست به قلم شدم وخواستم درخصوص مهاجرت پرستاران چند جمله ای بنویسم من فارغ التحصیل رشته پرستاری از دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان هستم درخصوص مهاجرت پرستاران به خارج از کشور ازسوی مسئولین چیزهای زیادی شنیده اید این بود که به ذهنم رسید که واقعیت تلخ دیگری را در خصوص مهاجرت پرستاران عنوان کنم.

دوستان فقط به مهاجرت پرستاران به خارج از کشور اشاره نموده اند که این نظر درجای خودش قابل تامل است ؛اما نکته ای که فراموش شده بود این است که سالانه صدها نفر از پرستاران در کشور ما از حرفه پرستاری مهاجرت می نمایند و به کارهای دیگری روی می آورند که از دو جنبه می توان علت آن را ارزیابی نمود.

اولاً سختی کار پرستاری که باعث از کارآفتادگی پرستاران شده که با گواهی پزشکی یا دیگر موارد از حرفه پرستاری به دیگر حرفه ها روی می آورند.همچنین از دیگر موارد این بند نیز می توان به انتصاب پرستاران به شغل های غیر از پرستاری نیز اشاره نمود.

دوماً از نظر درآمد کم حرفه پرستاری، شاهد هستیم که پرستاران خودرا بازخرید نموده یا حرفه خود را رها می کنند و به کارهای دیگری روی می آورند که هر کدام از ما نمونه های متعددی از اینها را شاهد بودیم.

که برای هیچکدام از این موارد تاکنون مطالعه درستی صورت نپذیرفته و در صورتی که آمار درستی از آن بدست برسد شاهد عمق فاجعه خواهیم بود.

برای اینکه بتوانیم آمار درستی از این موارد داشته باشیم می بایست خروجی یا همان فارغ التحصیلان پرستاری و ورودی که همان استخدام پرستاران است را از هم کم نمائیم تا بدانیم چقدر انگیزه مهاجرت از حرفه در بین پرستاران قوت می گیرد و تمام این موارد همچون زنجیر به هم پیوسته بوده و در فضای پرستاری ما جاری است.

دانشجویان پرستاری فارغ التحصیل امکان استخدام نیافته و انگیزه خود را برای بقا در این حرفه از دست می دهند پرستاران شاغل بعلت عدم استخدام نیروی پرستاری و انجام کار پرستاری بصورت غیرمتعارف به مرور از کارآفتاده شده و راهی بجز رهاسازی این حرفه ندارند.

از نقطه نظر دیگری نیز باید به این نکته اشاره نمود که دانشجویان پرستاری بعد از فارغ الحصیلی و فراهم نشدن امکان استخدام برای آنها به رشته هایی همچون مدیریت، عمران، حقوق، آموزش و دیگر رشته ها روی می آورند و در آن ها تحصیل نموده تا بازار کار بهتری را تصاحب نمایند.

این نکته را نه حدسیات اینجانب بلکه از ورودی عده کثیری از دانشجویان پسر در دانشکده های پرستاری می گویم و همچنین از طرفی دیگر شاهد هستیم که 99 درصد استخدام ها در پرستاری از بین فارغ الحصیلان پرستاری خانم می باشد.

و در آخر این بیماران هستند که می بایست این سیستم را تحمل نموده و کل اشکالات سیستم را نیز بدون آگاهی از این سیستم معیوب متوجه پرستاران نموده و کم کاری را به پرستاران بچسبانند.

کور شدن چشم پرستاران، بازدداشت پرستاران، مهاجرت پرستاران، استخدام نشدن پرستاران و دهها مورد دیگر که در عرض سال های گذشته دیدیم، حوادثی است که سرعت بیشتری به خود گرفته است و همه ناشی از نادیده گرفتن جایگاه پرستاری در سلامت است.