به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از اصفهان شرق، آنچه مهم و قابل توجه است و ضرورت دارد مسوولان با سرعت و دقت، در پی علاج و رفع آن باشند، این است که این میهمان ناخوانده هر جا وارد شده، گله دام را با مزرعه گندم اشتباهی گرفته و با داس مرض، دام ها را درو و به سیلوی مرگ هدایت می کند و اهمال، کوتاهی و قصور در این خصوص جایز و قابل جبران نیست.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, اصفهان شرق,پس باید همه مسوولان در سطوح مختلف بویژه دامپزشکی، مدیریت بحران، جهاد و امور عشایر و… این موضوع را به عنوان یک تهدید جدید و جدی تلقی و اقدامات لازم را برای پیشگیری و کنترل آن و جلوگیری از شیوعش به کار گیرند. این که مسوولان دام پزشکی جواب قانع کننده ای و اقدام موثری صورت نمی دهند و تنها راه درمان و جلوگیری از اشاعه را تزریق واکسن بیان می دارند و اعلام می کنند در حال حاضر واکسن موجود نیست و باید منتظر تولید و توزیع واکسن بود، دردی را دوا نمی کند.
این موضوع باید به عنوان یک هشدار و بحران جدی در دستور کار قرار گیرد، چرا که اگر این بیماری در منطقه جرقویه، که بخش عمده ای از مردمانش عشایر و دامدار هستند و همچنین دیگر نقاط شرق اصفهان فراگیر شود، در پی اتلاف دام ها؛ اندک سرمایه و اشتغال موجود این مردم محروم و زحمتکش، به کلی از بین رفته و اقتصاد آنها فلج و روزگارشان سیاه می شود.
عشایر مردمی مولد، زحمتکش، کم توقع و قانعند، که زندگی ساده آنها بر پایه اقتصاد مقاومتی می چرخد و بارزترین نمونه زندگی شکل گرفته بر پایه اقتصاد مقاومتی را دارند؛ اما اگر این بیماری، در سایه کوتاهی و قصور مسوولان، چرخ زندگی آنها را از کار بیندازد، دستشان به جایی بند نیست و شاید کسی برای آنها کاری نکند، چرا که سرمایه و امکانات دیگری ندارند که امور زندگی شان را بچرخانند؛ نه تشکلی دارند و نه صاحب رسانه ای که صدایشان را به جایی برساند و نه برای پست و مقامی حاشیه و مشکل درست می کنند، که کسی به فکرشان باشد.
انتظار می رود مسوولان محترم و دلسوز در اسرع وقت راه چاره ای بیندیشند و به هر طریق ممکن جلوی این بلای خانمان سوز و قاتل بی باک را بگیرند و مسیر سیل کشتار دام های زبان بسته را سد نمایند.
دامداری در پاسخ به این سوال که چه انتظاری از مسوولان دارید؟ گفت: عرضم به مسوولان عزیز این است، که هرچند ایجاد اشتغال امری ضروری و لازم است؛ اما در این شرایط بحرانی، تلاش برای ایجاد اشتغال پیشکش؛ نگذارید اشتغال موجود عشایر و دامداران، با چنگال این بیماری درنده از دست برود. این را مهار کنید بعد به فکر اشتغال جدید باشید.
وی درباره اوضاع عشایر گفت: عشایر با توجه به خشکسالی های بی سابقه اخیر، مجبور شدند، از ابتدای حضور در قشلاق، آب و آذوقه را به صورت نسیه خریداری و به دام خود بدهند و انتظار دارند تا در بهار تعدادی از بزغاله و بره های خود را فروخته و قرض خود را بدهند و از زیر دین مردم در آیند. اما تب برفکی در قالب یک صیاد بی رحم اینها سرش نمی شود و کار خودش را می کند.
نامبرده در رابطه با انتظار عاجل از مسوولان گفت: ما منتظر اقدام و حمایت جدی و فوری مسوولان، برای جلوگیری از شیوع این بیماری و همچنین پرداخت خسارت به کسانی که دامشان تلف شده هستیم. عشایر الان بیش از هر زمان بدهکارند و نیازمند حمایت، اگر با همکاری مسوولان بتوانند جان دامشان را نجات دهند، بالاخره به شکلی دیون خود را ادا می کنند، اما اگر دامشان در دام این شکارچی مهلک بیفتد، پرداخت خسارت به آنها از ضروریات است.
وی در پایان گفت: در این شرایط، آن عشایری که چند سالی است دچار بدترین بیماری هاست و همسرش با چند بیماری از جمله مشکل کلیه دست و پنجه نرم می کند و امکان و توان مراجعه به پزشک و درمان را ندارند؛ همچنین نواجوان عقب مانده ذهنی و دختر و پسر ازدواج نکرده دارد و مبالغ سنگینی بابت هزینه علوفه و آب دام خود بدهکار است؛ الان تب برفکی زندگی اش را برفکی کرده و شاهد تلفات سنگین دام خود است، چه روزگار بدی دارد.
آیا چنین خانواده ای نیازمند حمایت و کمک نیست؟
پس باید همه مسوولان در سطوح مختلف بویژه دامپزشکی، مدیریت بحران، جهاد و امور عشایر و… این موضوع را به عنوان یک تهدید جدید و جدی تلقی و اقدامات لازم را برای پیشگیری و کنترل آن و جلوگیری از شیوعش به کار گیرند. این که مسوولان دام پزشکی جواب قانع کننده ای و اقدام موثری صورت نمی دهند و تنها راه درمان و جلوگیری از اشاعه را تزریق واکسن بیان می دارند و اعلام می کنند در حال حاضر واکسن موجود نیست و باید منتظر تولید و توزیع واکسن بود، دردی را دوا نمی کند.
,این موضوع باید به عنوان یک هشدار و بحران جدی در دستور کار قرار گیرد، چرا که اگر این بیماری در منطقه جرقویه، که بخش عمده ای از مردمانش عشایر و دامدار هستند و همچنین دیگر نقاط شرق اصفهان فراگیر شود، در پی اتلاف دام ها؛ اندک سرمایه و اشتغال موجود این مردم محروم و زحمتکش، به کلی از بین رفته و اقتصاد آنها فلج و روزگارشان سیاه می شود.
,
, , عشایر مردمی مولد، زحمتکش، کم توقع و قانعند، که زندگی ساده آنها بر پایه اقتصاد مقاومتی می چرخد و بارزترین نمونه زندگی شکل گرفته بر پایه اقتصاد مقاومتی را دارند؛ اما اگر این بیماری، در سایه کوتاهی و قصور مسوولان، چرخ زندگی آنها را از کار بیندازد، دستشان به جایی بند نیست و شاید کسی برای آنها کاری نکند، چرا که سرمایه و امکانات دیگری ندارند که امور زندگی شان را بچرخانند؛ نه تشکلی دارند و نه صاحب رسانه ای که صدایشان را به جایی برساند و نه برای پست و مقامی حاشیه و مشکل درست می کنند، که کسی به فکرشان باشد.
,انتظار می رود مسوولان محترم و دلسوز در اسرع وقت راه چاره ای بیندیشند و به هر طریق ممکن جلوی این بلای خانمان سوز و قاتل بی باک را بگیرند و مسیر سیل کشتار دام های زبان بسته را سد نمایند.
,دامداری در پاسخ به این سوال که چه انتظاری از مسوولان دارید؟ گفت: عرضم به مسوولان عزیز این است، که هرچند ایجاد اشتغال امری ضروری و لازم است؛ اما در این شرایط بحرانی، تلاش برای ایجاد اشتغال پیشکش؛ نگذارید اشتغال موجود عشایر و دامداران، با چنگال این بیماری درنده از دست برود. این را مهار کنید بعد به فکر اشتغال جدید باشید.
,
, , وی درباره اوضاع عشایر گفت: عشایر با توجه به خشکسالی های بی سابقه اخیر، مجبور شدند، از ابتدای حضور در قشلاق، آب و آذوقه را به صورت نسیه خریداری و به دام خود بدهند و انتظار دارند تا در بهار تعدادی از بزغاله و بره های خود را فروخته و قرض خود را بدهند و از زیر دین مردم در آیند. اما تب برفکی در قالب یک صیاد بی رحم اینها سرش نمی شود و کار خودش را می کند.
,نامبرده در رابطه با انتظار عاجل از مسوولان گفت: ما منتظر اقدام و حمایت جدی و فوری مسوولان، برای جلوگیری از شیوع این بیماری و همچنین پرداخت خسارت به کسانی که دامشان تلف شده هستیم. عشایر الان بیش از هر زمان بدهکارند و نیازمند حمایت، اگر با همکاری مسوولان بتوانند جان دامشان را نجات دهند، بالاخره به شکلی دیون خود را ادا می کنند، اما اگر دامشان در دام این شکارچی مهلک بیفتد، پرداخت خسارت به آنها از ضروریات است.
,وی در پایان گفت: در این شرایط، آن عشایری که چند سالی است دچار بدترین بیماری هاست و همسرش با چند بیماری از جمله مشکل کلیه دست و پنجه نرم می کند و امکان و توان مراجعه به پزشک و درمان را ندارند؛ همچنین نواجوان عقب مانده ذهنی و دختر و پسر ازدواج نکرده دارد و مبالغ سنگینی بابت هزینه علوفه و آب دام خود بدهکار است؛ الان تب برفکی زندگی اش را برفکی کرده و شاهد تلفات سنگین دام خود است، چه روزگار بدی دارد.
,آیا چنین خانواده ای نیازمند حمایت و کمک نیست؟
,ولی الله عرب مختاری
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه