به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سلام کمیجان، از دور مردی می آمد سوار بر چهار پایش، از همان چهار پایانی که نه کارت سوخت دارند و نه سوختشان هر روز بنا بر تدبیر دولت گران می شود، نزدیکتر که آمد پیرمردی سالخورده بود که رنگ صورتش نشان از رنج بسیار در زیر آفتاب سوزان و سختی کار داشت.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, سلام کمیجان, سلام کمیجان, سلام کمیجان, سلام کمیجان,
, سلامش دادم باز نزدیکتر آمد گویا خوب نمی شنید، باز سلامش دادم و جوابم داد؛با صدایی بلندتر از حالش پرسیدم خدا را شکر کرد و پرسید که هستی و به کجا میروی و چند سوال دیگر از علت آمدنم پرسید، جوابش را یک یک دادم و گفتم پدر جان خسته نباشی شما از کجا می آیی؟ گفت از باغ بالا، نوبت آبم بود البته از بیل گل آلودش مشخص بود که آبیاری میکرده.
,,
از چهار پایش پایین آمد بیلش را در کناری نهاد و افسار چهار پا را به درختی در کنار در باغ بست تا از علف های تازه بخورد. گفت: این باغ هم مال من است و باغ را نشانم داد، باغی بهاری که شکوفه ها و برگ درختان میوه اش از دیوار خودنمایی می کرد.
,,
ورودی باغ در چوبی ای قرار داشت که باز بود و البته دیوارهای باغش بر اثر بارش باران کوتاه شده بود، داخل باغ درختان انگور با فاصله های کم در وسط باغ کاشته شده بود که تعدادی از آنها سبز شده بودند و کناره ها و اطراف باغ هم پوشیده از درختان میوه همچون زردآلو ،گردو و ... بود که آنها هم سرسبز بودند، گفت: 90 سال سن دارم و هر دو باغ را خودم اسپار میزنم.
,,
پرسیدم پس پسرانت؟ گفت آنها اگر وقت کنند می آیند اما همه آنها سرکارند و من اسپار و هرس باغ را خودم انجام میدهم.
,,
پیرمرد زحمت کش گفت: آبیاری باغ را هم خودم انجام میدهم و از اینکه توانایی این کارها را در این سن و سال دارم خدا را شاکرم از باغش عکس گرفتم و از او خداحافظی کردم و او ماند و باغش و یک دنیا امید به لطف خدای متعال.
,
,
,
, ,
, ,
انتهای پیام/ع
]
ارسال دیدگاه