به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، «للاجئون السوریون فی أوروبا: حکایات من الضفه الأخرى!» به قلم خانم نینار خطیب، در فروردین ۱۳۹۵ در مجله السفیر لبنان منتشر شده است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ندای اصفهان,«ما به اینجا پناهنده شده ایم، فقط همین را می فهمیم» این را مناف می گوید. او پناهنده سوری مقیم آلمان است و بعد از یک سفر پر مشقت منتظر است تا اقامت بگیرد؛ نا امیدی اش را از وضعیتی که در آن هست مخفی نمی کند و می گوید: «ما اینجا فقط تعدادی هستیم نه بیشتر، درست است آنها با ما انسانی رفتار می کنند، اما شیوه برخورد آنها به گونه ای است که ما حس می کنیم گونه ای از حیوانات در حال انقراض هستیم و گروه خاصی مسئول مراقبت از ما هستند.» اما تنها مناف این گونه نیست. این حکایت بسیاری از مردم سوریه است که به اروپا رسیده اند و به دنبال پناهگاه و تحقق رؤیاهایشان در آن سوی دریای مدیترانه می گردند. برخی می توانند به آرزوهایشان برسند و برخی بدون هیچ آرزویی آمده اند و دیگران هنوز پشت دروازه های دادگاه ها و نهادهای ذی ربط برای بدست آوردن اقامت انتظار می کشند، تلاشی خسته کننده و انتظاری ویرانگر.
,یک زن پناهنده سوریه ای در خلال گفتگویش با «السفیر» جزئیات زندگیش و زندگی پناهندگان را در زندانی که تبدیل به خانه ای برای آوارگان در شهر هارلم هلند شده است را شرح داد: «اینجا تا ماه ایار [مه] سال ۲۰۱۵ زندان بوده است، جایی که زندانیان از آن خارج می شدند حالا محل استقرار پناهندگان است، یک گنبد بزرگ دارد با ۴۰۰ سلول.»
,زن سوری ادامه می دهد: «این زندان همانند زندانهای نظامی نسبت به صدا و حریق عایق شده، سلول هایش از چهار متر تجاوز نمی کند و هر کدام یک توالت جداگانه دارد.»
,او اضافه می کند: «روزانه دو وعده غذایی توزیع می شود، در یک وعده بیشتر نان برشته و پنیر و چای، و وعده دیگر پختنی است مثل برنج آب کشیده بدون نمک یا روغن که غذا تا حد زیادی شبیه غذای زندانیان است.»
,در کشور همسایه یعنی آلمان، اسعد وضعیت بهتری دارد: «من قبل از اینکه اقامت بگیرم خودم را برای شش ماه خواب یا بیشتر در خیمه، و در بهترین حالت در کمپ (اردوگاه) آماده کرده بودم، اما به یک باره با پذیرش و تعامل بسیار خوبی مواجه شدم، جایی که مستقیما برای زندگی به آن انتقال یافتم در «هایم» هست (بنایی که سابق بر این بیمارستان یا هتل بوده و امروز تبدیل به محل ویژه برای پناهندگان شده است، برای همین وضعیت آن بهتر از اردوگاه می باشد.)»
,اسعد اضافه می کند: «من هم مانند بسیاری از پناهندگان در آلمان به خاطر مشکل زبان رنج می برم؛ بر خلاف دیگر دولتهای اروپایی، در حال حاضر من موفق به دریافت اقامت شده ام و با کمک دوستان مقیم آلمان نامه هایی برای شرکت ها ارسال می کنیم و به دنبال پیدا کردن کار هستیم.»
,سفر تحقیقی ما در خصوص اقامت در هلند یا آلمان یا سوئد (دولتهایی که بیشترین تعداد پناهندگان سوریه ای را در اروپا پذیرش کرده اند) از همان لحظه رسیدن به این کشورها آغاز می شود. جایی که پناهندگان دسته بندی شده و در پناهگاه ها یا اردوگاه ها اسکان داده می شوند و برای تحویل برگه های پناهندگی به دادگاه انتظار می کشند. در این دوره پناهندگان به علت تعداد زیادشان به طور متحرک زندگی می کنند و «بعد از موافقت با اقامت ایشان وضعشان تا حد زیادی تغییر می کند» این را احمد حلبی پناهنده سوری به هلند در گفتگو با «السفیر» می گوید؛ و اضافه می کند: «پس از گرفتن اقامت دوره ثبت نام در دفاتر حکومتی آغاز می شود و انتظار فرا رسیدن زمان راه یابی به مدرسه برای آموختن زبان و جستجوی کار برای کسانی که خود قادر به کار کردن بوده و کمک های دیگران را نمی پذیرند. بنا به قانون دولت هلند پناهندگان می توانند کار کنند مشروط بر اینکه یارانه ای که به عنوان مساعدت ماهیانه به آنها پرداخت می شود قطع گردد. اضافه بر این تأمین مسکن از سوی دولت به صورت خانه هایی که غالبا برای اجاره ای هستند صورت می گیرد.»
,اولین پناهندگان سوری که به اروپا رسیدند بیشترین بهره را بردند، و همین امر سبب شد تا حجم وسیعی از پناهندگان سوری به اروپا سفر کنند. با افزایش و رشد شبکه های قاچاق و غفلت ترکیه از مرزهای خود، به جز کسانی که در داخل کشور مانده بودند و یا در کشورهای همسایه پراکنده شدند، تعداد پناهندگان به طرز وسیعی افزایش یافت و شرایط زندگی آنها در اروپا غیر استاندارد شد.
,«سرخوردگی، یک خصوصیت فراگیر بین پناهندگان است» این را خانم امانی یک پناهنده اهل سوریه در هلند می گوید. و شرح می دهد: «این تعداد پناهندگان باعث شده است تا وقت زیادی برای حصول اقامتشان صرف شود.»
,احمد حلبی به زعم خودش معتقد است اختلاف در شیوه زندگی «سخت ترین چالش برای پناهندگان» است. او توضیح می دهد «زندگی کردن در کشوری با قوانین مختلف و زبانها و مفاهیم مختلف دشوار بوده و برای مأنوس شدن با این قوانین و خو گرفتن با آنها نیاز به زمان هست.»
,به رغم حالت نا امیدی در بسیاری از پناهندگان، رؤیای بازگشت به سوریه آنها را که در اروپا محلی امن یافته اند، فریب نمی دهد، آنها بر اصل ماندن در سایه دولتی که آنها را پذیرفته شروع به ساختن آینده شان کرده اند، به خصوص کسانی که در امنیت هستند، و دشواری های اول زندگی شان را هم برای دست یافتن به امنیت طی می کنند، همین امر باعث شده بخش بزرگی از پناهندگان تسلیم شوند در حالی که گروهی دیگر راه زندگیشان را آن گونه که دوست دارند جدا کرده اند. سامی پناهنده ای دیگر در آلمان می گوید: «بعد از حصول اقامتم خانواده و همسرم را از سوریه به اینجا می آورم، و در جایی که خودم دوست دارم مشغول کار می شوم. این رنج و یأسی که امروز تحمل می کنم چیزی نیست به جز بهایی که برای زندگی بهتر و امنیت خانواده و بچه هایم و به واقعیت پیوستن رؤیاهایم می پردازم.»
,حلبی در اینجا سخنش را خلاصه می کند: «بازگشت به سوریه دلایل زیادی دارد، از جمله اینکه ما را به زور وادار به بازگشت کنند، و یا اینکه یک امنیت کامل و مطمئن در سوریه حکمفرما شود»، در این حالت آنچه برای ما به عنوان معضل اصلی می ماند، شرط بازگشت است: «اینکه برای انسان ارزشی قائل شوند که ما در اروپا تجربه کردیم و بر آن اساس با ما رفتار شد»، با توجه به شکافی که بین اوضاع اروپا و آنچه امروز در سوریه رخ می دهد، و عادات و افکاری که ریشه در جنگ دارد، یا در نهایت همان زندگی که قبل از بر افروخته شدن آتش جنگ جریان داشت تداوم یابد، بسیاری از پناهندگان به بازگشت نهایی فکر نمی کنند و علیرغم حس دوری از وطن که گاهی به آن ها دست می دهد، در آن سوی دریای مدیترانه آینده را جستجو می کنند.
,لینک مقاله به زبان اصلی: اینجا
, اینجا,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه