موزه مردم شناسی عشایر شهرستان سراب از جاذبه های مهم گردشگری آذربایجان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صدای سراب, شهر سراب موقعیت ویژه ای بر سر راه تبریز – اردبیل و استانهای شمالی کشور داشته و همه ساله هزاران نفر به قصد استفاده آبهای گرم سرعین و طبیعت زیبای شمال کشور این شهر را پشت سر می گذارند علیرغم  سابقه فرهنگ وتمدن دیرینه این منطقه مسافرین محملی برای اقامت بیشتر در این شهر نمی یافتند در نتیجه تاسیس موزه مردم شناسی عشایر آذربایجان که تنها موزه عشایر در ایران است ضرورت و اهمیت خود را دوچندان بیشتر می نمایاند .
این موزه در محل حمام قدیمی معینی آثار بر جای مانده از دوران قاجاریه با معماری ارزشمندو با مساحتی حدود ۶۵۰ متر مربع در فهرست آثار ملی ثبت شده است.
حمام مذکور تا سال ۱۳۷۲ در مالکیت بخش خصوصی بود تا اینکه در همان سال توسط شهرداری سراب تملک و جهت مرمت و تاسیس موزه عشایردر اختیار سازمان میراث فرهنگی و گردشگری آذربایجانشرقی قرار گرفت.
موزه عشایر آذربایجان از شمار موزه های مردم شناسی است وقلمرو این موزه ها منطقه ای و به نمایش گذاشتن نشانه های فرهنگی – سنتی – قومی و نمایانگر ارزشهای اقتصادی – اجتماعی و فنی این نشانه ها اشیاء و نمادهای مردمی است که آنها را به کار می گرفتند و یا می گیرند .
برمبنای تعریفی که در این رابطه ایکوم دارد هدف موزه عبارتست از گرد آوری و نگهداری – مطالعه و بررسی کردن  و نیز به نمایش گذاشتن نعمات فرهنگی یا طبیعی به منظور آموزش – پژوهش و ارزش دادن به این مجموعه ها و لذت بر دن ازآنهاست .
نتیجه این که هدف موزه نمایشگر ارائه تحقیقاتی است از مطالعه در مورد آداب و رسوم، زبان، معیشت، مسکن، هنرها، فنون، خوراک، پوشاک، صنایع دستی که در جامعه عشایری توسط کارشناسان گرد آوری شده است.
از این رواست که موزه مردم شناسی برای ببیندگان مانوس و دلنشین است زیرا در این رابطه هریک از اموال فرهنگی که به نمایش گذاشته می شود با زبان بی زبانی از چگونگی مورد استفاده در زمان خود صحبت می کنند.
غرفه های این موزه مردم شناسی همانند سایر موزه های مردم شناسی سخن از چگونه زندگی کردن وبا مشکلات مبارزه کردن در جهت بدست آوردن وبهتر زندگی کردن که همواره نداشتن را یافتن و نبودن را ساختن از زمانهای بسیار گذشته می گوید.
اشیاء به نمایش گذاشته شده در این موزه از آذربایجانشرقی و اردبیل گرد آوری شده است.
بخش اطلاع رسانی – کتابخانه تخصصی عشایر – فضای مرتع و چوپان – فرآوری سنتی و بومی لبنیات و پشم – دست بافت های عشایری- موسیقی – پوشاک – زیور آلات – مسکن – نان پزی – قهوه خانه سنتی و تابلو نوشته ها از بخشهای مختلف این موزه می باشند.
تنها تفاوت این موزه با سایر موزه ها این است که زندگی در این موزه همیشه در جریان می باشد.