به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از زنان کویر ، 360 روز؛ شاید هم بیشتر و یا کمتر از سال که می گذرد به آخرین جشن سال می رسیم؛ جشنی به نام چهارشنبه سوری.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنان کویر,راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
پی نوشت: بیتوته
یادداشت : اعظم پسند
انتهای پیام/
راستی نیاکانمان چقدر شاد زیسته اند، خوب است تقویم سالی را که دارد نفس های آخرش را می کشد نظری بیاندازیم؛ ایرانیان چقدر ظریف و بادقت به روزها نگاه کرده اند.
,از فروردین تا خرداد؛ تیر تا شهریور؛ مهر تا آذر؛ دی تا اسفند نیاکانمان برای تمامی روزها و فصل ها زیبا نگریسته اند.
,چهارشنبه سوری از دو کلمه ی چهارشنبه « نام یکی از روزهای هفته» و سور به معنای « شادی و عشرت » ساخته شده است؛ چهارشنبه ایی برای شادی و عشرت
,در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.در شاهنامه فردوسی اشاره‌هایی درباره بزم چهارشنبه‌ای در نزدیکی نوروز وجود دارد که نشان دهنده کهن بودن جشن چهارشنبه‌سوری است. مراسم سنتی مربوط به این جشن ملی، از دیرباز در فرهنگ سنتی مردمان ایران زنده نگاه داشته شده است.
,جشن «سور» از گذشته بسیار دور در ایران زمین مرسوم بوده‌است که جشنی ملی و مردمی است و «چهارشنبه سوری» نام گرفته‌است که طلایه‌دار نوروز است.
,برگزاری چهارشنبه سوری، که در همه ی شهرها و روستاهای ایران سراغ داریم، بدین صورت است که شب آخرین چهارشنبه ی سال (یعنی نزدیک غروب آفتاب روز سه شنبه)، بیرون از خانه، جلو در، در فضایی مناسب، آتشی می افروزند، و اهل خانه، زن و مرد و کودک از روی آتش می پرند و با گفتن : «زردی من از تو، سرخی تو از من»، بیماری ها و ناراحتی ها و نگرانی های سال کهنه را به آتش می سپارند، تا سال نو را با آسودگی و شادی آغاز کنند.از باورها و رسم های چهارشنبه سوری که هنوز به کلی فراموش نشده اند ودر برخی از شهرها و روستا ها هنوز این مراسم ها برگزار میشوند عبارتند از:
,کوزه شکنی یکی از مراسم چهارشنبه سوری، آجیل چهارشنبه سوری، فالگوش ایستادن ، بوته افروزی و ...
,اکنون با گذشت سال ها ، آنچه را که از گذشتگان به ما رسیده است را چگونه پاسبانی کرده ایم؟چهارشنبه هایی که به جای سور و شادی به سوز حسرت هایی تبدیل شده اند که پایان سال و حتی سال جدید را به کام اطرافیان تلخ می کنند.
,آتش افروزی هایی که با صداهای بلند ترس را در دل اطرافیان می کارند و اندوه بر دل می گذارد، جای هیچ توجیهی ندارد، یادمان باشد چهارشنبه ای برای شادی از گذشتگانمان به یادگار مانده است نه چهارشنبه ای برای حسرت...
,پی نوشت: بیتوته
,یادداشت : اعظم پسند
,انتهای پیام/
,]
ارسال دیدگاه