فاجعه حلبچه، کُردها را دچار بحران هویت و پارانویای فرهنگی کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، هادی نقدی در پنلی که در یادواره شهدای بمباران شیمیایی حلبچه و سردشت که در تالار مولوی دانشگاه کردستان تشکیل شده بود، افزود: یکی از دلایل این حس درماندگی کُردها، واکنش ها و در واقع سکوت جهانی نسبت به فاجعه حلبچه بود.

وی ادامه داد: دول غربی، شرقی و حتی عربی که داعیه دار اسلامیت بودند حتی یک بیانیه در محکومیت کشتار جمعی حلبچه صادر نکردند.

وی گفت: ذهنیت کُردها پس از این فاجعه به گونه ای شد که ممکن است به حسن نیت دیگران نیز شک کنند.

نقدی با اشاره به آسیب های روانشناختی جنگ ها گفت: یکی از پیامدهای جنگ برای افرادی است که در لحظه حضور دارند و پیامدهایی نیز نسلی است و در نسل های بعدی دیده می شود.

وی ادامه داد: اضطراب، افسردگی، نا امیدی، اختلالات شخصیتی پیامدهای مستقیمی است که از بمباران شیمیایی روی می دهد.

وی تاکید کرد: هم و غم روشنفکران باید این باشد که رسانه های بین المللی را خطاب قرار دهند و این گفت و گوهای درونی به یک گفت و گوی بین المللی تبدیل شود تا از انفال و کشتار جدیدی این بار در سوریه از سوی داعش جلوگیری شود.

عباد روحی استاد حقوق بین الملل نیز در این پنل گفت: فرانسوا آنراد یکی از فروشندگان پیش سازهای بمب شیمیایی در دادگاه لاهه هلند به معاونت در کشتار مردم عراق محکوم شد.

وی ادامه داد: در این دادگاه گروه ها و دسته هایی که رژیم بعث از آنها به عنوان شورشی و تروریست نام می برد به عنوان گروه های مبارز معرفی شدند و استفاده از بمب شیمیایی عیله آنها کشتار جمعی خوانده شد.

وی گفت: نسل کُشی روی داده در عراق ناشی از گفتمان خود و دیگری و دولت ملت است که از سال 1916 آغاز شده و امروز هم با حمایت از گروه هایی همچون داعش همان ژنوساید و خفه کردن دیگری ادامه دارد.

حسین محمدزاده جامعه شناس و استاد دانشگاه نیز در این پنل فاجعه حلبچه را یک کشتار مهندسی و برنامه ریزی شده نامید و گفت: رژیم بعث عراق یک معیار و خط کش به نام بعث در دست داشت و بر این اساس به تقسیم خودی و غیرخودی می پرداخت.

وی افزود: بر همین روال اگر کسی بیرون از دایره بعث بود به عنوان کسی که مطیع نیست محسوب می شد و حذف آن روا بود.

وی اظهار کرد: بعث تفکر سنتی بود که تکنولوژی مدرن را نیز در اختیار داشت و معترضین و متفاوتین را نابود می کرد.

وی در پایان با طرح سئوالی به پیامدهای حلبچه برای کُردها اشاره کرد و پرسید آیا این فاجعه می تواند به محور وحدتی در میان کُردها تبدیل شود.

سعید خضری نیز در این پنل به تشریح حادثه سردشت پرداخت و اظهار کرد: سردشت در سال 1366 بمباران شیمیایی شد که در آن زمان از جمعیت 12 هزار نفری آن، هشت هزار و 25 نفر یعنی نزدیک به 70 درصد جمعیت شهر مصدوم و 113 نفر شهید شدند.

وی با اشاره به اینکه پیشتر در جنگ جهانی دوم در خط مقدم جبهه های جنگ از بمب شیمیایی استفاده شده است، گفت: سردشت نخستین شهر جهان است که مورد حمله شیمیایی قرار می گیرد و مردم غیرمسلح هدف این بمب قرار می گیرند.

عملیات انفال، عملیاتی در سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ بود که در جریان آن نیروهای رژیم بعث عراق بیش از 180 هزار کرد عراقی را قتل عام کردند.

بنا بر آمار تایید شده، در طی عملیات هفت ماهه انفال از فوریه تا سپتامبر ۱۹۸۸، که تنها در استان های کرکوک، دیاله، نینوا و صلاح الدین اجرا شد، بیش از سه هزار روستا نابود و بیش از 182 هزار نفر مردم بی دفاع از سوی ارتش و ماموران امنیت عراق به قتل رسیدند.

در همین راستا نیز شهرهای حلبچه، طویلا، بخش خورمال، سید صادق، پنجوین، قلعه دیزه، سنگ سر، جوارتا، قلاچولان و ماوه ت به تمامی ویران و از سکنه خالی گردیدند.

استفاده از اسلحه شیمیایی و کشتار حلبچه در جریان عملیات انفال روی داد.

پس از حمله ایالات متحده آمریکا به عراق و دستگیری صدام حسین و برخی از همدستانش، وی و همدستانش به جرم جنایات ضد بشری و نسل کشی کردها در دادگاه ویژهٔ جرائم سران عراق مورد محاکمه قرار گرفتند.

انتهای پیام/م