عکاس کردستانی که برای سرنگونی رژیم ستم شاهی و پیروزی انقلاب فعالیت می کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید نجم الدین کمالی صابر در روز هفتم مهر ماه سال 1332 در محله چهار باغ سنندج متولد شد. پدرش حاج محمدعلی  و مادرش شریفه نام داشت. پس از پایان دوران طفولیت در مدرسه برای تحصیل علم ثبت نام کرد. با علاقه ای که به عکاسی داشت در یک مغازه عکاسی به عنوان شاگرد عکاس به یادگیری حرفه عکاسی مشغول شد. پدرش نیز بقال بود و از این طریق زندگی را اداره می کرد و نجم الدین گاهی به کمک پدر هم می رفت.

با رسیدن به سن جوانی مدتی برای کار کردن به قصر شیرین مهاجرت کرد و چند سالی در آنجا به حرفه عکاسی ادامه داد. بیست و یک سال داشت که در همانجا با همسرش انیسه حشمتیان ازدواج کرد و یک سال بعد از ازدواج صاحب دختری شدند و او را مژگان نام نهادند. چهار پنج ماه بیشتر از ولادت فرزندش نمی گذشت که یک شب خبر دادند فرزندش فوت کرده است و این خبر ضربه روحی شدیدی را به نجم الدین وارد نمود ولی همواره به رضای خدا راضی بود و با شکیبایی همسرش را دلداری می داد.

نجم الدین بعد از چند سال شاگردی نزد یکی از عکاسان به نام سنندج، عکاسی را به خوبی یاد گرفته بود. چند سالی می شد که برای خود مغازه ای دست و پا کرده بود و از این طریق امرار معاش می کرد. با گذشت بیست و پنج سال از عمرش در اوج جوانی قرار داشت.

دو سالی می شد که به سنندج آمده بودند و در محله چهارباغ مغازه عکاسی راه اندازی کرده بود و چون در کارش استاد بود خیلی زود توانست در بین مردم جای پایی برای خود باز کند و از سویی با مردم با اخلاق نیک برخورد می کرد و با کسانی که به او مراجعه می کردند، همواره جانب انصاف را رعایت می کرد و اگر می دید بعضی از مشتریان در پرداخت هزینه چاپ عکس با مشکل مالی مواجه هستند با آنان از در مدارا وارد می شد و از نیازمندان غالباً پولی دریافت نمی کرد و گاهی به دوستان نیز سفارش می کرد افراد بی بضاعت را جهت گرفتن عکس رایگان به او معرفی نمایند.

مدتی بود که یک پیکان سواری خریده بود و با تمام وجود دوست داشت در خدمت مردم باشد، بویژه در پاییز سال 1357 که حرکت های انقلابی مردم ایران اسلامی اوج گرفته بود او با ماشین خود بیشتر اوقات در اختیار انقلابیون بود و برای سرنگونی رژیم ستم شاهی و پیروزی انقلاب فعالیت می نمود.

شهید نجم الدین کمالی صابر سرانجام در روز هفتم دی ماه سال 57 درحالیکه مشغول کمک به مجروحین حمله دژخیمان پهلوی بود و حین تظاهرات علیه حکومت پهلوی بر اثر اصابت گلوله به شهادت رسید و پیکر پاکش را در حالی که دو تیر به آن اصابت کرده بود پس از تشییع بر روی دستان مردم وفادار و شهید پرور سنندج در قبرستان تایله به خاک سپردند. چند ماه بعد از شهادت تنها یادگارش چشم به جهان گشود و اطرافیان در غیاب پدر فرزند او را عبدالله نام نهادند.  

انتهای پیام/م