تخریب مناظر شهری در سایه انبوه خاطرات زشت/ زخم دیرینه یادگار نویسی بر پیکر بندرعباس

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز، نوشتن روی دیوار پدیده‌ای بسیار کهن در تمدن بشری است، به طوری که شاید بتوان گفت دیوار، اعم از آن که دیواره کوه باشد یا جز آن، نخستین دفتری است که بشر بر آن چیزی را ثبت کرده است. این نوشته‌ها اعم از آن که به صورت نقاشی باشد یا کتابت، از روزگاران قدیم وجود داشته و اندکی از هزاران بر دیواره‌ غارها و برخی از صخره‌ها برجای مانده است. شاید همین سنت است که بعدها سبب شده است تا روی دیوارهای ساختگی هم مطالبی نوشته شده یا تصاویری کشیده شود.

برخی از این نوشته‌ها در اماکن عمومی، به خصوص در میان راه، دیده می‌شود. دلیل آن حس غریبی است که اشخاص برای به جا گذاشتن یادگاری از خود دارند. گویی حس می‌کنند با این نوشته، حضورشان در آنجا ثبت شده و ماندگار خواهند شد. بناهای تاریخی کهن، مانند کاروانسراها، امامزاده‌ها، حتی حمام ها و برخی از مراکز دیگر، از جمله جاهایی است که مردم یادگاری روی آن ها می‌نوشتند. این نگاشتن که تا روزگار ما ادامه یافته، غالبا از دید محافظان میراث، چنین تلقی می شود که ضربه‌ای است به این بناها و نباید ادامه یابد. در این باره، بارها، این افراد یادآور شده‌اند که باید جلوی یادگاری نویسی روی بناهای تاریخی گرفته شود، زیرا به آنها آسیب می زند.

از طرفی دیگر به ویژه نسبت به برخی از این یادگاری‌ها، آنچه باعث تأسف است این که ما انسان ها میخواهیم  هرجا که می‌رویم اثری از خودمان برجا بگذاریم؛ مکان‌اش فرقی نمی‌کند. بستگی دارد به اینکه کجا رفته باشیم. از آثار تاریخی تا گلاب به رویتان، پشت در دستشویی؛ هرکجا که دستمان برسد و با هر وسیله‌ای که همراه داشته باشیم، یادگاری برای آیندگان باقی می‌گذاریم.

با تمام این حرف‌ها، باز هم عده‌ای هستند که هرکاری‌شان هم بکنند، میل شدید یادگاری نوشتن در دلشان کم نمی‌شود. می‌توان اسمش را هر چیزی گذاشت، جز آنچه به اشتباه رایج شده است؛ یادگاری. منظورمان همان خط های خرچنگ قورباغه یا نقش و نگارهای کجی است که عده ای به هردلیل بر در و دیوار خیابان ها و مبلمان شهری حک می کنند تا به خیالشان چیزی از خود به یادگار گذاشته باشند.

دیوارهای شهر این روزها لبریزند از انبوه خاطرات، دشمنی‌ها، لیست شماره‌های تاکسی تلفنی‌ها و وانت‌باری‌ها.  دیوارنویسی، از قدیم‌الایام وجود داشته اما با مشاهده دیوارنوشته‌های موجود در گذشته و مقایسه آن با دیوارنوشته‌های کنونی، روند بسیار متفاوت این روند قابل مشاهده است که خود بیانگر تغییر فرهنگ و تفکر مردم است. اگر در گذشته از دیوارنویسی برای گذاشتن علامت و نشانه و یا به‌نوعی برای سخن گفتن استفاده می‌شده، امروزه از آن برای نشان دادن کینه‌ها و خصومت‌های شخصی و گاه به یادگار گذاشتن خاطرات شخصی‌ استفاده می‌شود که این امر بی‌شک نشان‌دهنده حالات روحی – روانی آنهایی است که به دیوارنویسی علاقه دارند.

آنها اصرار دارند به هر قیمتی شده چیزی از خود برای دیگران به یادگار بگذارند، حتی اگر این کار به قیمت تخریب اموال عمومی شهر تمام شود، آنان که دوست دارند بمانند و برای ماندن سعی می کنند اثری باقی بگذارند ولی نه هنری را درخود می بینند و نه قدرت انجام کار نو ، به نوشتن یا علامتگذاری روی دیوارها یا اماکنی که مورد بازدید دیگران قرار می گیرند اقدام می کنند تا بدین شکل خودرا نشان دهند.

آنها با این یادگارنویسی ها روی در و دیوار شهر می خواهند هنر خود را به رخ همه شهروندانی که چشمشان به این اثر هنری می افتد، بکشند، غافل از این که این کارشان تا چه اندازه چهره شهر را زشت و آرامش بصری شهروندان را به هم می ریزد.
شاید هنوز کسی به رویشان نیاورده یا خودشان هنوز به این واقعیت پی نبرده اند که باید به جای هنرنمایی روی دیوارهای کوچه و خیابان ها و دیگر اموال عمومی شهر، هنرشان را برای خود نگه دارند.

نیمکت و صندلی، درخت، تلفن‌های عمومی، صندوق‌های پست، بنرها و پوسترهای تبلیغاتی و نوشتن آگهی و تبلیغات روی دیوار منازل از فضاهای دیگری هستند که طعمه اذهان مشوشی می‌شوند که دانسته یا ندانسته، خواسته یا ناخواسته دست به چنین کاری می‌زنند، بی‌آن‌که به تبعات منفی و مخرب آن بیندیشند. بی‌گمان اینان نمی‌دانند که چگونه بی‌فرهنگی و زمینه آسیب‌های اجتماعی را از طریق اقدام ناشیانه اما ساده خود ترویج می‌دهند.

انتهای پیام/