جای خالی «اذان» شعار بزرگ اسلام در جشن های دهه فجر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای اصفهان، «جشن های سی و هفتمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی ایران از ساعت ۹:۳۳ صبح روز دوازدهم با به صدا درآمدن ناقوس کلیساها، سوت قطارها و زنگ مدارس و… آغاز می گردد.»

این تیتر اعلام برنامه های بزرگداشت دهه فجر و جشن های پیروزی انقلاب اسلامی است که هر ساله فقط با تغییر عدد سالگرد آن توسط مسئولین ستاد بزرگداشت دهه فجر اعلام می گردد.

آیا تاکنون به این عبارت با دیده تامل و دقت و تفکر نگریسته اید؟!

موضوع عبارت اطلاع رسانی جشنهای پیروزی “انقلاب اسلامی ایران” است. در این اطلاع رسانی شما کدام واژه را نماد و نشان اسلامی بودن می دانید یا اینکه به طور صریح می توانید ارتباط آن را با اسلامی بودن انقلاب بیان کنید؟

سوت قطار و زنگ مدارس و کارخانجات و… که به خودی خود معنا و مفهومی ندارد مگر آنکه در اینجا به نشانه حضور همه اقشار در جشنها باشد؛ کاربرد ناقوس کلیساها وسیله ای مذهبی برای دادن خبری به مومنین (اهل کتاب) بوده است دقیقا همان کاربردی که اذان در اسلام نیز دارا می باشد یعنی علاوه بر اطلاع از وقت نماز، اذان ندایی است که مومنین را به خبری فرا می خواند. و نمادی شنیداری از نمادهای اسلامی به حساب می آید. اما نکته قابل تامل در این است که در جشن های پیروزی انقلاب اسلامی ناقوس کلیساها به صدا در می آید اما از اذان یا همان نماد شنیداری اسلام خبری نیست.

نمادهای اسلام نشانه‌ها و نمادهای دیداری هستند که ناگفتاری و نانوشتاری اند و برای بیان آشنایی با اسلام یا یک سنت ویژه در اسلام که احساس شادی، غم، هواخواهی (طرفداری) و دیگر را برای مخاطب فراخوان می‌کند و یا حتی برای نشان دادن باورها و اندیشه‌ها به‌کار می‌رود.

نزدیک به چهل سال است که ما از این مهم غافل ایم. ای کاش یک سال در ساعت ۹:۳۳ به یاد آن عالم بی نظیر اسلامی، پیروزی انقلاب اسلامی، و به شکرانه استمرار اسلام ناب محمدی، ندای اسلامیت در سراسر مملکت طنین انداز گردد.

هر ملتى در هر عصر و زمانى براى برانگیختن عواطف و احساسات افراد خود و دعوت آنها به وظائف فردى و اجتماعى شعارى داشته است و این موضوع در دنیاى امروز به صورت گسترده ترى دیده مى شود. مسیحیان در گذشته و امروز با نواختن صداى ناموزون ناقوس پیروان خود را به کلیسا دعوت مى کنند، ولى در اسلام براى این دعوت از شعار اذان استفاده مى شود، که به مراتب رساتر و مؤثرتر است، چه شعارى از این رساتر که با نام خداى بزرگ آغاز مى گردد و به وحدانیت و یگانگى آفریدگار جهان و گواهى به رسالت پیامبر او اوج مى گیرد و با دعوت به رستگارى و فلاح و عمل نیک و نماز و یاد خدا پایان مى پذیرد.

و علاوه بر محتوای اذان و کارکرد نمادین آن، صوت خوش و دلنشین مرحوم رحیم موذن زاده که در سالهای اخیر به عنوان یک اثر فرهنگی به ثبت ملی رسید.

خود حاج رحیم در گفت‌وگو با رسانه ها تعریف می‌کند:

«یک روزی تصمیم گرفتم تا یک اذان یادگاری بگویم. در استودیوی ۶ صدا و سیما، هر گوشه‌ای انداختم، نشد تا اینکه آن را در روح‌الارواح آواز بیات ترک به این شکل که بیش از ۵۰ سال پخش می‌شود گفتم. ما ایرانی هستیم و اذان ما باید برخاسته از خودمان باشد. الان اذان‌خوان‌هایی هستند که از عربستان تقلید می‌کنند و این پسندیده نیست و خود ما باید ابتکار به خرج دهیم. الآن ۵۰ سال است که کسی نتوانسته روی این اذان من اذان بگوید؛ حتی برادرم سلیم که آن صدای گیرا و زیبا را دارد و این خواست خداست؛ همان خدایی که می‌گوید اگر با من یکصدایی کنید، محبت شما را به قلوب همه می‌اندازم»

انتهای پیام/