دانش آموزی که در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی خلعت شهادت به تن کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پیشمرگ روح الله، شهید حبیب الله زمانی دادانه در روز دوم آبان ماه سال 1340 در روستای دادانه از توابع دهستان حسن آباد سنندج دیده به جهان گشود. کودکی بیش نبود مادرش شریفه خانم دار فانی را وداع گفت و طعم تلخ محرومیت از نعمت وجود پر محبت مادر را چشید و تحت سرپرستی پدرش یدالله و نامادری اش معصومه خانم که زنی مهربان و دلسوز بود قرار گرفت.

شهید حبیب الله زمانی دادانه با رسیدن به سن هفت سالگی در مدرسه قدیمی زادگاهش روستای دادانه از توابع دهستان حسن آباد سنندج برای یادگیری علم و دانش ثبت نام کرد و تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سر نهاد.

در سال تحصیلی 54-1353 در سن 14 سالگی در امتحانات خرداد ماه با نمرات خوب قبول شد. بعد از دوره ابتدایی چون امکان ادامه تحصیل در روستا برای مقاطع بالاتر فراهم نبود به شهر مهاجرت کرد و در خانه کوچکی که برای او اجاره کرده بودند ساکن شد. وی در یکی از مدارس راهنمایی شهر که آن زمان داریوش نام داشت درس می خواند.

بچه های آن روز شرایط خاص خود را داشتند و خیلی از آنها مجبور بودند در کنار درس خواندن کار کنند و حداقل مخارج تحصیل خود را تأمین نمایند. ایشان نیز مانند بسیاری از دانش آموزان در سن نوجوانی و در ایام تعطیلات مدارس راهی شهرهای دیگر می شد و در شرکت های خدماتی، راه سازی، ساختمانی و غیره کار می کرد؛ به همین دلیل پایه دوم راهنمایی را در خرداد ماه سال 1355 در یکی از مدارس شهرستان زاهدان به نام مدرسه راهنمایی دکتر محمد معین به اتمام رسانید و سال بعد در خرداد ماه  1356 دوره تحصیل در مقطع سوم راهنمایی را در مدرسه ی مهرگان سنندج به پایان برد.

حبیب الله جزء دانش آموزان خوب مدرسه بود و سه سال تحصیلی دوره راهنمایی را با موفقیت به اتمام رسانده بود و هر سال جزء قبولی های خرداد ماه بود و برای ادامه تحصیل در مقطع متوسطه، رشته مکانیک را انتخاب کرده بود.

بعد از گذشت یک سال تحصیل در هنرستان صنعتی سنندج و قبولی در امتحانات پایان سال برای کار کردن راهی تهران شد. تابستان سال1357 تظاهرات مردمی در تهران که پایتخت سیاسی کشور نیز محسوب می شد، زودتر از نقاط دیگر به اوج خود رسیده بود و می توان گفت، شرایط تهران با خیلی نقاط دیگر کشور تفاوت داشت و یکی از حوادث دردناک آن سال شهادت جمع زیادی از دانش آموزان در تظاهرات 17 شهریور ماه سال 1357 در شهر تهران بود که این روز در تاریخ کشور به نام روز شهدا  ثبت شد.

در همان روزها خیلی زود در روستای دادانه خبر پخش شد که حبیب الله در تهران به شهادت رسیده است.کم کم خبر به خانواده او رسید، آرامش خانواده تماماً به هم ریخت و حزن و اندوه وجود اهل خانه را در بر گرفت و با وجود این غم سنگین از ترس ساواک جرأت علنی کردن این ماجرا را نداشتند. پدرش خود را آماده کرده بود که راهی تهران شود و در همین حال خبر آوردند که حبیب الله به روستا برگشته است. همه اهل روستا به ویژه اهل خانه از این خبر خوشحال بودند و از اینکه فرزندشان سالم به وطن بازگشته و او زنده است خوشحال بودند.

چند روز بیشتر به بازگشایی مدارس باقی نمانده بود و حبیب الله با رسیدن فصل پاییز و آغاز به کار مدارس دوباره برای ادامه تحصیل به سنندج رفت و در خانه یکی از بستگان که در تپه پیر محمد منزل داشت ساکن شد. در اولین روز مدرسه با شرکت در تظاهرات خیابانی علیه رژیم ظاغوت از ناحیه شکم مجروح و کارش به بیمارستان کشیده شد. پزشکان از مداوای او قطع امید کردند و او را روانه تهران نمودند.

مداوای حبیب الله در تهران به درازا کشید و چندین بار مورد عمل جراحی قرار گرفت. پدرش خوشحال بود و می گفت: این بار که به تهران بروم حبیب را با خودم به روستا می آورم. پزشکان گفته اند: حال او بهبود یافته و از بیمارستان ترخیص می شود. ولی حبیب الله در کمال تعجب بعد از گذشت 55 روز از مجروحیتش در روز 25 آبان ماه 1357 به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر پاکش پس از انتقال به روستا در میان حزن و اندوه مردم به خاک سپرده شد.

انتهای پیام/م