به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از سمنا، دو سه سالی می شود ترک دست و پا شکسته دیار کرده ام و از دور به تماشای اخبار و رویدادها و اتفاقات شهر و شهرستانم نشسته ام.
قصد و منظورم داستان سرایی در این باب نیست چه این که مخاطب امروز زودخوان و زودگذر است و حوصله خواندن متون و سطور طویل را ندارد.
این بار می خواهم از کار خیر و اهمیت خیران برای توسعه و پیشرفت هر منطقه بویژه شهرستان هزار چشمه سمیرم بگویم.
رسول اکرم صلى الله علیه و آله می فرماید:” نیکى و نیکوکاران را دوست بدارید. سوگند به آن که جانم به دست اوست، برکت و تندرستى، با نیکى و نیکوکاران است.”
امام صادق علیه السلام نیز در همین خصوص می فرمایند:”مردم بیشتر از آن که با عمر خود زندگى کنند، با احسان و نیکوکارى خود زندگى مى کنند و بیشتر از آن که با اجل خود بمیرند، بر اثر گناهان خود مى میرند.”
این تنها دو نمونه از اثر خیر و کار نیکو بود که در بیان و کلام بهترین مخلوقات الهی آمده بود و به نقل در این نوشتار آورده شد تا تلنگری برای خودمان باشد.
خیران بعنوان گروهی از مردم که دستشان به خیر و خیرات است اثرات و برکات زیادی برای خانواده ها و گروه های فقیر و نیازمند و همچنین برای برکت زندگی و عمر خودشان به همراه می آورند که پاداش آن به یقین ستودنی و ارزشمند است.
سال های زیادی است که به برکت وجود سیب، بخش عمده مردمان این دیار به نان و نوایی رسیده اند.
نان و نوایی که متاسفانه و با وجود دهها میلیاردی بودن درآمد حاصل از فروش این محصول، ثمر و اثر چندانی در توسعه و تعالی خود سمیرم ندارد و تنها در گردش اقتصادی این پول هنگفت شاهد سرمایه گذاری درآمد حاصله فروش این محصول در بانک های دیگر شهرستان ها از جمله شهرضا و اصفهان هستیم.
چند سال قبل بود که مدیر شهرضایی بانک تجارت از سرمایه گذاری محدود سمیرمی ها در شعب بانک های سمیرم سخن می گفت و اطلاع دقیق داشت که چه پول های کلانی در بانک های زادگاه همان مدیر پس انداز شده اند.
در نمونه ای دیگر هر چند در سالیان اخیر شاهد تلاش تعدادی از خیران در سمیرم و تاسیس چند موسسه بوده ایم اما این تعداد نه آنچنان به چشم آمده اند و نه آنچنان فعالیت فرهنگی و تبلیغاتی و مردمی دارند که مطرح باشند. برخی از آنها هم بیشتر در خدمت تبلیغات و جمع کردن رای برای یک نماینده خاص بودند و در لوای خیریه کار سیاسی می کردند.
وقتی من اما تابلوهای متعدد موسسات گوناگون فرهنگی، درمانی، خدماتی و اجتماعی و علمی و حتی مردم نهاد را در همین شهرستان های همجوار به تنوع و تکرار می بینم و آن را با گلریزان خوب اما محدود یکی دو سال اخیر شهرمان مقایسه می کنم باز به همان محرومیتی می رسم که بیشتر از آنکه عمرانی و اقتصادی باشد فرهنگی و نرم افزاری است.
مشهد یا اصفهان که بروید تابلوهای مساجد و حسینیه ها یا خیریه هایی را می بینید که به نام و نشان مردمان یک شهر و شهرستان و حتی یک کشور خارجی منقوش شده اند.
حسینیه بزرگ زنجانی های مقیم مشهد، مسجد بوشهری های مقیم تهران و مواردی از این دست، اما بعید می دانم خیران و دوستداران خطه خوش من از در خارج شهرستان از این دست فعالیت ها کرده باشند و اگر هم کاری شده دیده نشده و محدود بوده است. هر چند نیاز به این دست امورات در درون شهرستان بیشتر احساس می شود.
همه می دانیم خیر و خیرات کردن در شهرستان ما کم است و اگر هم هست سازماندهی شده نیست. شهرستانی با ۱۲۰ روستا، ۳۶هزار هکتار باغ، ۲۰هزار هکتار زراعت، چهار شهر، چهار بخش و آب و هوا و زمینی گردشگر پذیر که اگر مردمانش دستشان در دست هم بود و این محله گرایی و شهری و روستایی کردن نبود در مواردی مثل همین امور خیر و داوطلبانه شاهد اثر و ثمر بیشتری بودیم.
پایان سخن بیان داستان تلخ دو برادر که یکی از فروش محصول سیب ۱۱۰ میلیون تومان درآمد کسب کرده بود و برادر دیگر، دخترش از فرط فقر و بیماری درگذشت.
امیدواریم این داستان غیر انسانی ادامه نداشته باشد.
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/رض
]
ارسال دیدگاه