به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نسیم زنجان، هر جا وقتی سخن از جهاد به میان می اید بی اختیار به یاد جنگ و پوتین و لباس رزم می افتیم، بی خبر از آنکه کشور به جز جهاد نظامی نیازمند جهاد در تمامی عرصه ها با رعایت مقتضیات آن عصر و دوره است. در زمانه ما بر خلاف سال ۵۸ نیازی به جهاد نظامی نیست. جهاد مورد احتیاج کشور جهاد در عرصه علمی و نوآوری است.
چند وقتی است که از گوشه و کنار کشور از رسانه ها ی مختلف خبر هایی حاکی از کاهش رشد علمی کشور شنیده می شود. آمارها هر چند ضدونقیض است اما برای کشور ما که به آرمان گرایی در عرصه علمی می اندیشد همین اخبار و درصدهای کم نیز زیاد جلوه می کند. کشوری که در تمامی عرصه ها دارای افتخاراتی کم نظیر و گاها بی نظیر است، حالا با رکود شتاب علمی مواجه شده است. این جمله دست کمی از یک فاجعه ندارد. درست است که سرعت رشد علمی ثابت مانده اما شتاب آن در این چند سال به خصوص در این دو سال اخیر دچار رکود شده است. وقتی شتاب رشد علمی کم شود، در سرعت کار اصلی هم تاثیر می گذارد و نیروهای جوان، فعال و نخبه اندک اندک بی انگیزه گشته و یا برای کشور های دیگر فعالیت خواهند کرد.
در سال های بعد از انقلاب و بالأخص در ۱۲سال اخیر که نقطه اوج رشد علمی کشور به حساب می آید، چرخه هسته ای کشور کامل شده، در زمینه های سلول های بنیادی، پزشکی، رادیو داروها، فضایی و دفاعی پیشرفت های چشمگیر داشته ایم که مشکل اصلی غرب نیز با ما بر سر همین بوده است. در سال ۲۰۰۵ مقاله ای در میکر چاپ شد. با این مضمون که « در ایران رشد و تعالی علمی در حال بروز است که باید با تحریم ها و اغتشاشات داخلی از آن جلوگیری شود» که آن ها با این هدف گذاری،کم و بیش موفق شدند. آنان با اهرم تحریم سال های سال جلوی تحقیقات وسیع دانشمندانمان را گرفتند و با تحریم های اقتصادی و صنعتی مانع از پیشرفت در عرصه صنعتی ما شدند و درنتیجه آن بخش از بودجه دانشگاه ها و مراکز علمی که از طریق صنعت به این بخش تزریق می شد کاهش یافت و آنان با ابزار اغتشاشات داخلی و سیاسی باعث تبدیل شدن دانشگاه ها به باشگاه های سیاسی شدند، که تنها جایی برای سر و کله زدن بر سر مسائل بی هدف و موجب افزایش اختلافات سیاسی و جناحی شد. بی توجه به اینکه محیط دانشگاه باید محیط فهم سیاسی، آگاهی و دانش سیاسی باشد نه جایی برای سیاسی بازی و حاشیه کاری.
دانشگاه یک موجود زنده است. محیط تولید علم،یک سری آفات دارد که به شرح مختصر آنان میپردازیم. از بحث سیاسی که فاصله بگیریم، به بحث فرهنگی دانشگاه ها می رسیم. خیلی ها کار فرهنگی در دانشگاه ها را با کنسرت و اردوهای مختلط اشتباه می گیرند. آفتی که به جان دانشگاه، مخصوصا در این چند سال افتاده این است که محیط دانشگاه را با خیلی از جاهای دیگر اشتباه می گیرند.غافل از اینکه مختص علم و ادب آموزی است. مشکل اخیر ما این است که شادی و نشاط را تنها در اردو های مختلط و کنسرت ها نشان داده اند و دانشجویان بیشتر از اینکه به فکر مسئولیت های خود به عنوان قشر فرهنگی و متعهد باشند، مدام در پی این چیزها هستند. اما هیچ کس نمی تواند انکار کند که بهترین راه برای شادی و امید در دانشجو، تشکیل حلقه ها و گروه های علمی و پژوهشی است. اما متاسفانه سفرهای علمی برای شرکت در کنفرانس ها یا مطالعات علمی در برخی از دانشگاه های مطرح کشور هم به صفر رسیده است.
نکته دیگر، بحث مسائل بودجه ای و زیرساخت های پژوهشی در دانشگاه ها است. در بسیاری از دانشگاه ها برخلاف رشته هایی که پذیرش دارند امکاناتی از جمله آزمایشگاه و کارگاه های مورد نیاز وجود ندارد و یا اگر باشد تجهیزات کامل نیست و دانشجویان ساده ترین آزمایش ها را نمی توانند انام دهند.
,
,
,
,
مورد بعدی شیوه ی پذیرش دانشجویان دکتری است که در سال های اخیر بسیار راحت تر شده است و به صورتی در آمده که هر کسی می تواند دکتری بگیرد. باید وزارت علوم سیاست ها را طوری اتخاذ کند که واقعا افرادی با بار علمی و پربار و سطح متوسط به بالا به این مقاطع دست پیدا کنند، تا باعث افزایش رشد علمی کشور باشند، نه اینکه صرفا برای اخذ مدرک و یا جایگاه اجتماعی وارد این عرصه شوند که در آخرکار به یکی از بیکاران جامعه اضافه شوند. ما همانند برخی از کشورهای غرب آسیا، همانند عربستان نیستیم که احتیاج به رشد علمی پوشالی داشته باشیم. عربستان همانطور که در جنگ با یمن از سایر کشورها کمک مالی و نظامی می گیرد، در بحث علمی نیز از کمک های بین المللی استفاده می کند. اما دانشمندان ما با سی و اندی سال تحریم های همه جانبه و ناعادلانه کنار آمدند و دیوار تحریم ها را شکستند و کشور را به رتبه ۱۶ علمی رساندند. آیا این موفقیت کمی است؟ و آیا حیف نیست این میراث دانشمندان ما روی زمین بماند و یا حتی اندکی از شدت رشد آن کاسته شود؟؟
یکی دیگر از چالش هایی که با آن مواجه هستیم موازی کاری است. افراد با عناوین مختلف روی یک موضوع واحد کار میکنند که هیچ باده و نوآوری علمی ندارد.
همه این عوامل ذکر شده و بسیاری دیگر از موارد دست در دست هم داده اند که کشور با این بحران مواجه شود. در پی این اتفاق ۴۰۰۰ نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه ها در نامه ای به رئیس جمهور درخصوص رکود و کاهش رشد علمی کشور اخطار دادند. امید است این مسائل ذکر شده همانند سایر موارد و مشکلات پشت گوش انداخته نشود.
وظیفه اصلی وزارت علوم، حراست از میراث علمی کشور است.کاهش شتاب رشد علمی کشور زنگ خطری است برای وزارت علوم، تا به خود بیاید و به جای تنش زدایی و جلوگیری از حاشیه سازی، دانشگاه را تبدیل به باشگاه سیاسی نکند.
انتهای پیام/
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه