بسم ربَّ النّور، ربّ شور و عشق/ می‌رسد بویِ محرم از دمشق

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ و به نقل از خبرنگار پیک هشترود، مثنوی «ماه به خون نشسته» به این شهید سرافراز و هم‌رزمان آزاده و دلیرش تقدیم می شود.

می‌آید از رهِ حق،  ماهی به خون نشسته   –  از ره رسد نگاری،  با پیکری شکسته
در شهرِ عشقِ زهرا، مجنونِ سربِه داری  –  از بادۀِ ولایت، شوریدۀِ خماری
از سمتِ روشنایی، می‌آید آشنایی      –  پوشیده چون شقایق، بر پیکرش عَبایی
سردارِ کربلایی، مست میِ وِلایی    —    می‌آید از ره اینک، سید علی کجایی ؟
می‌آیدت فدایی، سردارِ لشکرِ عشق  –    جان و جهان نهاده، مردانه بر سَرِ عشق
مستِ شرابِ کوثر، آن مالکِ چو اَشتَر    –  همچون علی غَیوری آزاده و دلاور
بر خیمه‌هایِ زهرا، شب تا سحر، به‌پاس او – در باغِ عشقِ زینب، سرمستِ بویِ یاس او
نوشیده بادۀِ خاص، از چشمِ مستِ عباس   –  بر بارگاهِ زینب، با جان خود دهد پاس
دل را به عشق زهرا، رعنا سِپُرده‌ای مست  –    آن مانده جا ز یاران، بر لاله‌ها بِپیوَست
بودَش زِ روزگاران، بر سینه داغِ یاران   –  رفت آن که جا نمازش، می‌داد بویِ باران
در شهرِ آتش و دود، خونین دل و غم آلود   – در وادیِ غَریبی، دل تنگِ هِمَّت او  بود
در سینه داغ یاران، آتش کشیده بودَش   – سویِ دیارِ یاران،  مستانه  پَر گُشودش
عمری به دوشِ عاشق، می‌کِشت دارِ خود را    –  نشکسته با ولایت، عهد و قرارِ خود را
تا در دیارِ عشق و شور و شهادت و نور  – او را به آخر آمد، این راهِ مشکل و دور
سَر منزلِ وِلا را،  ره بُرد، کربلا را  –    تا بر شَفا رساند، آن جانِ مُبتلا را
بر دارِ عشقِ زینب، سردارِ سَر به دار او   –  در کوچۀِ غریبی، با یاس گشته یار او
با لاله‌ها قرارَش، غرقابِ خون شُدن بود   –  او که لباسِ رزمَش، بر پیکرش کفن بود
بودش قرارِ مستی، با لاله‌هایِ عاشق  –  داغِ ولا گذارد، بر سینه  چون شقایق
آن رهسپارِ کویِ  عشق  و شهادت و شور   –  بر ناغۀِ غریبی، بربسته محملِ نور
لب تشنۀِ شرابِ، نابِ خُمِ ولایت   -نوشیده زان شرابُ و، مست آمده به‌غایت
پا را نهاده مستی، در کربلایِ هستی  – نوشیده جرعه‌جرعه، از بادۀ الستی
سردار با بصیرت، ای پیرِ نیک سیرت  –  کَر گَشته  گوشِ عالم، از نعره و صَفیرَت
ای با حسینِ زهرا، پنهان تو را اِشارات    – خُشکیده بر لبانت، فریادِ یا لثارات
ای بسته بر سَرِ خود، سربندۀِ شهادت  –    ای با فراقِ یاران یک دَم نکرده عادت
دل تنگِ کاروانِ، زینب به شام و کوفه  – آلاله بر لبانت از خون زده شکوفه
دلگیرِ جمعه‌هایِ غمناکِ  بی ظُهورش  – در خون چه خوش نشستی،  اندر رَهِ عبورش
تا بر تو او گذر کرد، رویِ تو را نظر کرد –  با کاروان لاله، جان تو هم‌سفر کرد
دستت گرفت و بُردَت، آن یوسف دل آرا –  یارا شفاعتی کن در پیش او  تو ما  را
ما را شفاعتی کن تا او نظر نماید   – تا خاکِ پستِ ما را، از عشق زَر نماید
آدینه‌ای دگر را، چشم انتظارِ نورَم  –    اندر فراقِ یاران، دل‌تنگِ بر ظهورم
تا شاید او بیاید، بنشسته‌ام به راهَش   – شاید که از تَرَّحُم  بر ما فِتَد نگاهش
دل‌ها ز داغِ یاران، سوزان و آتشین است   – گویی دوباره بر پا، غوغایِ اربعین است
در سوگِ آن حسینی سردارِ لشکرِ عشق  – غمنامه می‌نویسم، با خون به دفترِ عشق
ای سروِ باغِ زهرا، چشم و چراغِ زهرا –  بازآ و چاره‌ای کن، ما را به داغِ زهرا
باز آ عزیزِ زهرا، ما را نما تو یاری  – این فصلِ سردِ غُربت، بنما تو نوبهاری
دل‌ها به سینه‌ها تنگ، سرها به سینه آونگ  –   بر شیشۀِ جدایی تا کِی زنم خدا سنگ؟
تاکِی فراق و دوری، تاکِی غم صبوری؟  لب تشنه‌ام خدایا بر جُرعۀِ ظُهوری
آدینه‌ای دگر هم، طِی شد و او نیامد   –   ما را به سر خدایا، این آرزو نیامد
ای مه که بر ظهورت، مستِ میِ یقینَم  – از پا کجا نشینم، تا رویِ تو نبینم
هر جمعه‌ای که آید، بنشسته در کمینم  –  تا رویت ای دل آرا، با چشم تَر ببینم
دانم سحرگهِ راز، ای مه لقایِ طنّاز –  هم بویِ نرگسِ ناز، از راه می‌رسی باز
ای دلبر  سر افراز، بگشا دو بالِ پرواز   –   میخوان سرود اعجاز، آخر کن این تو آغاز
در انتظار آنم، محبوب مهربانم       –     سازم فدای چشمِ مستِ ترِ تو، جانم
به امید ظهور حضرت یار..

منصور نظری

پایان پیام/