رفتار صحیح مسئولین با رزمندگان، انتقال فرهنگ ایثار و شهادت را سرعت می دهد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حسین کامشاد، رزمنده هشت دوران دفاع مقدس در گفتگو با خبرنگار صبح توس اظهار داشت: در سوم دیماه سال 44 در مشهد مقدس متولد شدم و در زمستان سرد 1359 شهر بانه از توابع استان کردستان اعزام شدم. کار ما آنجا روزها فقط استراحت بود و از ساعات غروب تا نزدیکی طلوع آفتاب شروع به کمین، در اطراف شهر یا نقاط حساس ورود به شهر بانه می کردیم. ورود و خروج کاملا در آن ساعات ممنوع و تحت کنترل بود مگر در موارد خاص که با هماهنگی فرماندهی سپاه بانه بود.

وی همچنین خاطر نشان کرد: سرما کردستان را از همان اوایل اعزام حس کردم و سعی کردم این بدن خود را با این سرما آشنا کنم و روز به روز بر علاقه و اشتیاق من به این منطقه و خدمت به مردم عزیز کردستان در راستای امنیت کامل و خروج ضد انقلاب از منطقه کردنشین افزوده می شد.

کامشاد در ادامه تصریح کرد: روزی در آسایشگاه مقر سپاه بانه نشسته بودم که رفت و آمد و تحرکاتی ذهن مرا مشغول کرد مجبور شدم مو شکافی کنم ؛ باخبر شدم که در اطراف شهر بانه عملیاتی می خواهد صورت گیرد.

وی گفت: در اینجا بود که برای اولین بار اسم محمود کاوه را شنیدم ، برای من اسم کاوه تازگی داشت، دوستان از رشادت های کاوه زیاد صحبت میکردند. این روند ادامه داشت که بعد از تسویه حساب 4 ماه که برگشتم مشهد در سال 1361 به لشکر ویژه شهدا اعزام شدم که این لشکر به فرماندهی سردار شهید محمود کاوه بود. علاقه وافری نسبت به کردستان در قلب من شکل گرفته بود، اکنون نیز مردم کرد و منطقه غرب را دوست دارم.

این جامانده از قافله عشق بیان نمود: منطقه کردستان یا شمال غرب مثل جنگهای جنوب نیست که جنگ کلاسیک باشد، جنگ آنجا نبرد با ضد انقلاب فریب خورده، کومله و دمکرات و حزب هایی که بصورت نامنظم جنگ شهری و کوهستانی بود.

وی در ادامه افزود: دشمن داخلی فریب خورده هر کجای منطقه که نا امنی میکرد این لشکر ویژه شهدا بود که با رشادت ها و فرماندهی دقیق برادر کاوه خواب را از آنها میگرفت مدت جبهه من 47 ماه بود در طول حضور خود مسولیت های متفاوتی داشتم عملیات های برون مرزی والفجر 2 و بدر و اکثر پاکسازی ها کردستان و شمال غرب توفیق حضور داشتم.

حسین کامشاد اظهار کرد: در طول خدمتم سردار شهید ناصر ظریف، سردار شهید محمود کاوه، سردار شهید علی اصغر حسینی محراب، سردار شهید سید علی توکلی و با دوستان شهید که سالها با هم بودیم و از آنها درس گرفتم.

وی تاکید کرد: من در کنار رزمندگی عکس هم برای خودم میگرفتم بعنوان عکس یادگاری که همان عکسهای یادگاری شده آرشیو خاطرات تلخ و شیرین جبهه و عکاسی را از سال 1384 بصورت حرفه ای بعنوان عکاس خبری روزنامه قدس دنبال میکنم.

کامشاد در پاسخ به این سوال که جبهه چه درسهایی داشت، اظهار کرد: تمام جبهه ها، عملیات ها، جانفشانی ها همه و همه درس بود برخی از رزمندگان این درس را فرا گرفتند و برخی هم در همان غفلت خود باقی مانده اند.

وی گفت: برای انتقال فرهنگ و روحیه ایثار و شهادت به نسل های بعد در درجه اول مسئولانی که در راس هستند باید قدر ایثارگری شهدا، رزمندگان، جامانده قافله عشق، ایثارگران، آزادگان و در کل خانواده آنها را بدانند.

وی افزود: باید عطر خوش ایثار و شهادت آنقدر در فضای جامعه طنین انداز شود که اگر جانبازی با عصا یا ویلچیر و ... در کوچه و خیابان تردد کرد به خود ببالد نه از سر شرمنده گی و کنایه های اطرافیان از خانه بیرون نیاید.

حسین کامشاد در خاتمه اظهار داشت: اگر مسئولین در برخورد با رزمندگان، جانبازان، آزادگان و خانواده های شهدا رفتار صحیح و در شأن آنها داشته باشند، اینها هم با شوق به خاطره گویی و انتقال فرهنگ جبهه به جوانان و نسل های فعلی و بعدی سرعت بهتری به خود خواهند گرفت.

انتهای پیام/ج