داغ خشکسالی بر دل اهالی قاپقوی و گامره/ کودکانی که بیش از یک ماه است حمام نرفته اند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ریوار،  دو روستای قاپقوی  و گامره در دهستان جلالوند بخش سرفیروزآباد کرمانشاه که در مجموع حدود 100 خانوار را در دل خود جای داده اند، این روزها وضعیت خوبی ندارد.

کم آبی، خشکسالی و بی توجهی مسئولین برای مردم این دو روستا به مانند نمک روی زخم آزار دهنده است بطوری که اگر پای درد دل هرکدام از اهالی بنشینید حرف هایی بس ناراحت کننده از وضعیت انسانی در این منطقه را خواهید شنید.

در این دو روستا که شغل اصلی مردمانش کشاورزی و دامداری است، خشک شدن چشمه ها و چاه های آب اوضاع را وخیم کرده است و به نوعی ادامه زندگی غیر قابل تحمل شده است.

4000 رأس دام سبک و سنگین هر روز به علت این مشکلات در حال از بین رفتن و یا فروش اجباری  هستند و کشاورزان نیز با توجه به خشکسالی های اخیر و سال جاری مزارع خود را از 1 تا 100درصد از دست داده اند و محصولی را از اراضی خود برداشت نکرده اند.

در کنار این شرایط بحرانی آب و هوایی، یکی دیگر از مشکلات که به نوعی باعث ناراحتی مردم روستا شده است کم توجهی مسئولین بویژه بخشداری سرفیروزآباد است که طبق اظهارات برخی از مردم بومی این دو روستا آبرسانی به صورت نامنظم و چهار روز یکبار انجام می شود که این میزان آب نیز به هیچ عنوان جوابگوی نیاز آنها نیست.

آبرسانی هر چهار روز یکبار کفاف مردم را نمی دهد

یکی از اهالی روستای قاپقوی که عضو شورای دهستان نیز است، در گفتگو با خبرنگار ریوار اظهار داشت: مدتهاست که مشکل آب در این دو روستا وجود دارد که اخیراً مشکلات شکل جدی تری به خود گرفته است.

خداکرم صفایی با اشاره به اینکه هر 4 روز یکبار تانکرهای آبرسان به مردم این دو روستا آب می رسانند، اضافه کرد: در همان روز اول میزان آب توزیع شده به مصرف اهالی میرسد و در روزهای بعد مردم بایستی خودشان برای خودشان فکری بکنند.

وی گفت: در این دو روستا عده ای مجبور به استفاده از آب یک چاه می شوند که هم آلوده است و هم اینکه فاصله اش تا منازل مسکونی خیلی زیاد است و عده ای دیگر که امکانات حداقلی نظیر تراکتور، و حیوانات بارکش را در اختیار دارند می توانند به چند کیلومتر دورتر از روستای خود مراجعه و آب آشامیدنی یک یا نهایتاً دو روز خود را فراهم کنند.

این چاه آب چند دقیقه یک سطل آب دارد

یک دیگر از دامداران روستای قاپقوی در تکمیل سخنان خداکرم صفایی  گفت: ما دامداران هر روز برای مشروب کردن دامهای خود مجبور هستیم بیش از دو ساعت را در کنار چاه آب مذکور منتظر بمانیم تا بتوانیم هر چند اندک، برای دامهای خود آبی را محیا کنیم که آلوده است.

وی گفت: شرایط این چاه آب به گونه ای است که با هر سطلی که از آن برداشت می شود باید چند دقیقه دیگر منتظر بمانیم تا آب در چاه ایجاد و مجدد مورد استفاده مردم قرار گیرد و همین امر باعث می شود مدت زمان زیادی را در کنار چاه سپری کنیم.

این بومی منطقه ادامه داد: با این روند تنها مجبور به فروش دامهای خود و مهاجرت به شهر هستیم که با این روال هم نمی توانیم به راحتی زندگی خود را اداره کنیم.

کدام مسئول حاضر است فرزندش در این وضعیت زندگی کند؟

یک از بانوان این روستا نیز با اشاره به اینکه آب توزیع شده تنها می توند جواب گوی بخشی از نیاز خوراکی آنها را تأمین کند، اظهار داشت: فرزندان ما بعضی اوقات بیش از یک ماه طول می کشد تا یکبار حمام کنند و این موضوع باعث ایجاد بیماری های گوناگونی در بین بچه های منطقه شده است.

وی با نشان دادن وضعیت نامناسب فرزند خویش و حجم لباسهای کثیف موجود بر تن او اضافه کرد: چه کسی می تواند ببیند که فرزندش به چنین وضعیتی دچار شده است؟ آیا مسئولین خودشان اگر جای ما بودند حاضر می شدند که یک شب این وضعیت ما را تحمل کنند؟

توجیه کم کاری به بهانه خالی بودن صندوق دولت!

یکی دیگر از اهالی این روستا که خواست نامش فاش نشود، گفت: هر زمان که ما برای حل مشکلاتمان به بخشداری سرفیروزآباد مراجعه کردیم تنها با یک جمله آقای بخشدار مواجه بودیم که آن هم این است که "دولت قبل صندوق را خالی کرده و ما هیچ بودجه ای نداریم"!