بر حسب وظیفه به میدان جنگ رفتیم/ شکنجه های فیزیکی اوایل اسارت کم کم به شکنجه های روحی تبدیل شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از به نقل از کرمان۱۴۰۰ ؛ به بهانه ۲۶ مردادماه ۱۳۶۹ سالروز آزادسازی نخستین آزادگان به وطن با مرتضی عسکری آزاده دوران دفاع مقدس به گفتگو نشستیم ، این آزاده دوران دفاع مقدس در سال ۱۳۶۲ و در عملیات والفجر ۳ در منطقه قلاویزان به اسارت دشمن در آمده است و پس از تحمل ۷ سال و یک ماه رنج اسارت سرانجام در ۳۱ مردادماه سال ۱۳۶۹ آزاد و وارد وطن شد.

مرتضی عسکری در گفتگو با خبرنگار ”  کرمان۱۴۰۰ ”  در رابطه با دوران اسارت خود در عراق گفت : هر چه از تلخی های دوران اسارت بگوییم باز کم است در زمان اسارت عراقی ها شکنجه های فراوان جسمی و روحی متناسب با فراخور زمان به اسراء وارد می کردند .

وی افزود : در اوایل اسارت عراقی ها اسراء را شکنجه های فیزیکی می دادند ولی به مرور زمان نحوه این شکنجه ها تغییر کرد و در اواخر اسارت بیشتر شکنجه ها روحی بودند .

این آزاده دوران دفاع مقدس خاطر نشان کرد: رزمنده ها در اوایل در مقابل شکنجه های فیزیکی مقابله به مثل می کردند و با سربازان عراقی درگیر می شدند تا این که به واسطه آشنایی با خط و مش سید آزادگان ابوترابی آشنا شدند و با انجام کارهایی راه وارد کردن ضربات وحشتناک را از عراقی ها می گرفتند.

عسکری در ادامه عنوان کرد : ماموران عراقی چوب به دست بالای سر بچه ها می ایستادند و آن ها را مجبور به دیدن فیلم های مستهجن می کردند و یا داخل اتاق ها را بلندگو کشی کرده بودند و آهنگ پخش می کردند .

رزمنده دوران دفاع مقدس در رابطه با کارهایی که در مقابله با شکنجه های عراقی ها انجام می دادند بیان کرد : ما هم نگهبانانی را داشتیم که بلندگوها را قطع می کردند و یا بر روی بلندگوها پارچه هایی را نصب می کردند تا صدای آن بم شود و افراد متوجه صداهای پخش شده نشوند و یا با سیم هایی باعث اتصالی بلندگوها می شدند .

وی ابراز داشت : در دوران اسارت در اردوگاه موصل در داخل هر اتاق تلویزیونی را گذاشته بودند و بچه ها را وادار به دیدن فیلم های مستهجن می کردند، رزمنده ها هم یک شب یک لیوان آب بر روی پشت تلویزیون ریختند و تلویزیون سوخت و وقتی مامور عراقی دلیل را پرسید ما گفتم همانطور که خودتان گفته بودید ما تا به حال تلویزیون ندیده بودیم و نمی دانستیم .

عسکری در خصوص احساس خود بعد از گذشت ۷ سال به وطن گفت : با توجه به این که ما جزء اسرای آزاده شده در گروه پنجم بودیم آمادگی لازم را برای آمدن به وطن پیدا کرده بودیم و از استقبال مردم نسبت به آزادگان خبر داشتیم بنابراین این آمادگی را برای استقبال مردم داشتیم ولی باز در هنگام ورود به کشور باز انتظار چنین استقبالی از مردم را نداشتیم .

وی اذعان کرد : مدتی را که ما در کرمانشاه در قرنطینه به سر می بردیم بسیار شرمنده مردم این دیار شدیم و مردم در آن جا برای ما سنگ تمام گذاشتند ولی باید بگویم که من بر حسب وظیفه به میدان جنگ رفتم و کاری نکرده بودم که شایسته چنین استقبالی از طرف مردم باشد .

این آزاده دوران دفاع مقدس در پایان اظهار داشت :اگر شهدا و جانبازان و ایثارگران به جبهه و جنگ نرفته بودند ما اکنون امنیت لازم را نداشتیم و این امنیت را مدیون خون شهدا هستیم .

انتهای پیام/