به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از ندای اصفهان، حول و حوش ساعت ۱۶ روبروی بیمارستان صدوقی دنبال جای پارک میگشتم که ناگهان شاهد حوادث تلخی شدم: زنانی که پس از ملاقات و عیادت مریضشان بیمارستان را ترک می گفتند و زنانی که تازه از اتومبیل پیاده می شدند تا برای ملاقات وارد بیمارستان شوند؛ آن ها چادر از سر می کشیدند و اینها مشغول درآوردن چادر از کیف خود برای سر کردن بودند. و این عرض خیابان بزرگمهر بود که رقص تلخ چادرهای آویزان و شنل گونه را با من مشاهده می کرد. چادرهایی که تنها کارکردشان جواز ورود به بیمارستان بود.
نمی دانم اجباری کردن چادر و حجاب کامل در یک مکان خاص، کار درستی هست یا نه؛ ولی خوب می دانم که بغیر از اجبار و اکراه کارهای بسیار دیگری هم لازم بود که انجام شود ؛ کارهایی که جای خالیشان کوتاهی مسئولین فرهنگی را فریاد می زند؛ فریادی که گویی گوش شنوایی برای شنیدنش نیست.
البته خیلی چیزها هست که پیوست فرهنگیشان از صحنه ی پرونده های قطورشان مفقود شده؛ اما دادرس و وکیلی پیگیر مفاسد فرهنگی و اختلاس کلان این منطق های ناب از جمهوریت نیست. پس از ۳۶ سال از انقلاب مسئولین جوابگو باشند که تا کنون برای منطق و فرهنگ حجاب و عفت فاطمی چه کرده اند و چه برنامه هایی دارند؟
رقص تلخ چادرهای آویزان؛
چادرهایی که تنها کارکردشان جواز ورود به بیمارستان است
نمی دانم اجباری کردن چادر و حجاب کامل در یک مکان خاص، کار درستی هست یا نه؛ ولی خوب می دانم که بغیر از اجبار و اکراه کارهای بسیار دیگری هم لازم بود که انجام شود ؛ کارهایی که جای خالیشان کوتاهی مسئولین فرهنگی را فریاد می زند؛ فریادی که گویی گوش شنوایی برای شنیدنش نیست.
ارسال دیدگاه