به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از زنگ خبر، ۱۲تیر یادآور جنایتی است که تا همیشه تاریخ از دفتر سیاه دشمنی آمریکا با ایران سرفراز، پاک نخواهد شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, زنگ خبر,چه کسی گمان می کرد کسی در آن خداحافظی، عزیزش را برای همیشه به خدا می سپارد؟بی شک در آخرین نگاه ها دل مادری به شور افتاد؛ دست پدری لرزید
کودکی با گفتن بابا، با آن زبان شیرینش، دل پدر را می برد گویا عقربک های ساعت شمار سالن انتظار به شوق رفتن با عقربه ثانیه شمار برابری می کند نمی دانم چرا این بار لحظه های وداع اینقدر زود سپری می شوند؟
احساسی در وجودت غوطه ور می شود؛ شوق دیدار دوباره با اضطرابی غریب و انگار این اضطراب است پنجه بر رخ شوق می کشد
پدری در میان باران بهاری دخترکش خیس می شود
مردی دسته چمدانش را به همسرش می سپارد و آخرین حرفهایش در میان سکوت جولان می دهد و بازهم صدای خنده آن کودک است طنین که عشق واقعی را به تصویر می کشد.
زمینی ها، دستهای آسمانی هایشان را به دست افق می سپارند
آن بالا ولی همه چیز آرام است بال های پرنده ایرباس بر فراز سپیدی ابرها به آبی آسمان می ساید مسافران روی صندلی هایی نشسته اند که تنها، به نام خودشان ثبت شده است دست کودکی به هوای گرفتن ابرهایی که هواپیما را همراهی می کند به پنجره می خورد و نگاه متعجبش از آن همه شگفتی در میان چهره نمکینش خواستنی تر شده است.
ساعت ده و ده دقیقه بامداد تیرماه ۱۳۶۷ در هواپیمای ایرباس، پرواز شماره ۶۵۵ خلبان برای آخرین بار خطاب به ۲۷۴ مسافر آن می گوید: «با سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و درود بی کران به روان پاک شهدای اسلام و آرزوی سلامت شما مسافران عزیز، از طرف هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران ورود شما را به هواپیمای ایرباس خوش آمد می گوییم» و این گونه بود که خلبان شهید این هواپیما، دقایقی قبل از شهادت، ورود مسافران را خوش آمد گفت و برایشان آرزو کرد که به سلامت به مقصد برسند.
صدای خلبان از کابینه آخرین سفرش زیبایی خاصی دارد. همه چیز آماده است کابینه پرواز، میهمانداران و میهمانان یار؛ پرنده در میان دو صفحه آبی می رسد آسمان لاجوردی و خلیج همیشه فارس نیلگون، گویی جاذبه آب بر جاذبه خاک غلبه کرده و پرنده را به نشستن فرا می خواند.
کمی آن سو اشتباهی احمقانه رخ داده! جغدی شوم پرنده را رصد می کند و چنگال در چنگال مرگ تیری به بال پرنده می نشاند و آبی آب آشیانه ای می شود برای پرندگان پروازی که به آشیان نرسید و هنوز صدای خنده آن طفل های معصوم در گوش زمان می پیچد.
فاطمه احمدی
انتهای پیام/ر
چه کسی گمان می کرد کسی در آن خداحافظی، عزیزش را برای همیشه به خدا می سپارد؟بی شک در آخرین نگاه ها دل مادری به شور افتاد؛ دست پدری لرزید
کودکی با گفتن بابا، با آن زبان شیرینش، دل پدر را می برد گویا عقربک های ساعت شمار سالن انتظار به شوق رفتن با عقربه ثانیه شمار برابری می کند نمی دانم چرا این بار لحظه های وداع اینقدر زود سپری می شوند؟
احساسی در وجودت غوطه ور می شود؛ شوق دیدار دوباره با اضطرابی غریب و انگار این اضطراب است پنجه بر رخ شوق می کشد
پدری در میان باران بهاری دخترکش خیس می شود
مردی دسته چمدانش را به همسرش می سپارد و آخرین حرفهایش در میان سکوت جولان می دهد و بازهم صدای خنده آن کودک است طنین که عشق واقعی را به تصویر می کشد.
زمینی ها، دستهای آسمانی هایشان را به دست افق می سپارند
آن بالا ولی همه چیز آرام است بال های پرنده ایرباس بر فراز سپیدی ابرها به آبی آسمان می ساید مسافران روی صندلی هایی نشسته اند که تنها، به نام خودشان ثبت شده است دست کودکی به هوای گرفتن ابرهایی که هواپیما را همراهی می کند به پنجره می خورد و نگاه متعجبش از آن همه شگفتی در میان چهره نمکینش خواستنی تر شده است.
ساعت ده و ده دقیقه بامداد تیرماه ۱۳۶۷ در هواپیمای ایرباس، پرواز شماره ۶۵۵ خلبان برای آخرین بار خطاب به ۲۷۴ مسافر آن می گوید: «با سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و درود بی کران به روان پاک شهدای اسلام و آرزوی سلامت شما مسافران عزیز، از طرف هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران ورود شما را به هواپیمای ایرباس خوش آمد می گوییم» و این گونه بود که خلبان شهید این هواپیما، دقایقی قبل از شهادت، ورود مسافران را خوش آمد گفت و برایشان آرزو کرد که به سلامت به مقصد برسند.
صدای خلبان از کابینه آخرین سفرش زیبایی خاصی دارد. همه چیز آماده است کابینه پرواز، میهمانداران و میهمانان یار؛ پرنده در میان دو صفحه آبی می رسد آسمان لاجوردی و خلیج همیشه فارس نیلگون، گویی جاذبه آب بر جاذبه خاک غلبه کرده و پرنده را به نشستن فرا می خواند.
کمی آن سو اشتباهی احمقانه رخ داده! جغدی شوم پرنده را رصد می کند و چنگال در چنگال مرگ تیری به بال پرنده می نشاند و آبی آب آشیانه ای می شود برای پرندگان پروازی که به آشیان نرسید و هنوز صدای خنده آن طفل های معصوم در گوش زمان می پیچد.
فاطمه احمدی
انتهای پیام/ر
چه کسی گمان می کرد کسی در آن خداحافظی، عزیزش را برای همیشه به خدا می سپارد؟بی شک در آخرین نگاه ها دل مادری به شور افتاد؛ دست پدری لرزید
کودکی با گفتن بابا، با آن زبان شیرینش، دل پدر را می برد گویا عقربک های ساعت شمار سالن انتظار به شوق رفتن با عقربه ثانیه شمار برابری می کند نمی دانم چرا این بار لحظه های وداع اینقدر زود سپری می شوند؟
احساسی در وجودت غوطه ور می شود؛ شوق دیدار دوباره با اضطرابی غریب و انگار این اضطراب است پنجه بر رخ شوق می کشد
پدری در میان باران بهاری دخترکش خیس می شود
مردی دسته چمدانش را به همسرش می سپارد و آخرین حرفهایش در میان سکوت جولان می دهد و بازهم صدای خنده آن کودک است طنین که عشق واقعی را به تصویر می کشد.
زمینی ها، دستهای آسمانی هایشان را به دست افق می سپارند
آن بالا ولی همه چیز آرام است بال های پرنده ایرباس بر فراز سپیدی ابرها به آبی آسمان می ساید مسافران روی صندلی هایی نشسته اند که تنها، به نام خودشان ثبت شده است دست کودکی به هوای گرفتن ابرهایی که هواپیما را همراهی می کند به پنجره می خورد و نگاه متعجبش از آن همه شگفتی در میان چهره نمکینش خواستنی تر شده است.
ساعت ده و ده دقیقه بامداد تیرماه ۱۳۶۷ در هواپیمای ایرباس، پرواز شماره ۶۵۵ خلبان برای آخرین بار خطاب به ۲۷۴ مسافر آن می گوید: «با سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی و درود بی کران به روان پاک شهدای اسلام و آرزوی سلامت شما مسافران عزیز، از طرف هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران ورود شما را به هواپیمای ایرباس خوش آمد می گوییم» و این گونه بود که خلبان شهید این هواپیما، دقایقی قبل از شهادت، ورود مسافران را خوش آمد گفت و برایشان آرزو کرد که به سلامت به مقصد برسند.
صدای خلبان از کابینه آخرین سفرش زیبایی خاصی دارد. همه چیز آماده است کابینه پرواز، میهمانداران و میهمانان یار؛ پرنده در میان دو صفحه آبی می رسد آسمان لاجوردی و خلیج همیشه فارس نیلگون، گویی جاذبه آب بر جاذبه خاک غلبه کرده و پرنده را به نشستن فرا می خواند.
کمی آن سو اشتباهی احمقانه رخ داده! جغدی شوم پرنده را رصد می کند و چنگال در چنگال مرگ تیری به بال پرنده می نشاند و آبی آب آشیانه ای می شود برای پرندگان پروازی که به آشیان نرسید و هنوز صدای خنده آن طفل های معصوم در گوش زمان می پیچد.
فاطمه احمدی
انتهای پیام/ر
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه