تنها آرزوی شهید همتی، راه اندازی کارخانه کشتی سازی در خرمشهر بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از شاخه طوبی، افتخارات مثال زدنی در گوشه گوشه شهر سمنان کم نیست، با هر پدر و مادر و خواهر و برادر شهیدی که صحبت می‌کنی این مدال افتخار را روی سینه خودشان به نو نشان می‌دهند، با غرور و افتخار بی حد و اندازه‌ای از خصوصیات اخلاقی و ویژگی‌های بارز فرزند شهیدشان صحبت می‌کنند و نهایتاً با چشمانی بارانی و خیس و داغی بر دل، سر خود را بالا می‌گیرند و به شهادت فرزندشان افتخار می‌کنند.

محمدابراهیم همتی اسفندماه سال 1329 در خانواده ای شش فرزندی به دنیا آمد و پس از اخذ مدرک دیپلم از دبیرستان رودکی و قبولی در آزمون نیروی دریایی، برای گذراندن دوره های ناوبری و فرماندهی کشتی به آلمان اعزام شد.

در سپیده دم هفتم آذرماه 1359، محمد ابراهیم، همراه با قهرمانان نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران، در عملیات 'مروارید' درس تلخی به مزدوران دریایی عراق دادند به طوری که در لحظات اولیه این عملیات دریایی، سلحشوران این نیرو توانستند هفت ناوچه مدرن و اژدر افکن عراق موسوم به «اوزا» را در حوالی سکوهای نفتی البکر و الامیه که جنبه اقتصادی و بسیار مهمی برای دولت عراق داشت، به قعر دریا بفرستند.

با تلاش دلاوران ناوچه پیکان، نابودی چند فروند ناو، قایق ها، هواپیمای میگ، هلی کوپترهای دشمن رقم خورد و سکوهای نفتی البکر و الامیه به دست نیروی دریایی ایران افتاد.

در ادامه این عملیات نیروهای ایرانی به آخرین منطقه شمال خلیج فارس یعنی خور عبدالله در سواحل و مرز دریایی عراق هجوم بردند و بیش از 90 درصد از یگان ها و نیروهای پشتیبانی کننده ناوگان درگیر دریایی عراق را منهدم کردند.

در ادامه گفتگو خبرنگار شاخه طوبی با زهرا همتی خواهر شهید دریادار محمد ابراهیم همتی را بخوانید:

زهرا همتی، خواهر شهید دریادار محمد ابراهیم همتی درباره برادرش می گفت: ابراهیم سال 1349 وارد نیروی دریایی شد، دوره‌های آموزشی را به مدت 6 سال در بندر انزلی و داخل کشور گذراند، سپس 5 سال در دوره‌های آموزشی نیروی دریایی در کشورهایی مانند آلمان اتریش و... شرکت کرد.

خواهر شهید همتی با بیان اینکه او در بین دانشجویان دریانوردی 70 کشور جهان رتبه اول را به خود اختصاص داد و به ایران بازگشت گفت: همزمان با تحصیل در فرانسه، ناوچه پیکان به سفارش ایران در این کشور ساخته شد و این شهید بزرگوار با همین ناوچه به ایران بازگشت و تا روز شهادت در سمت فرمانده ناوچه پیکان بود و در این ناوچه عملیات غرور آفرین مروارید را به ثمر رساند.

محمد ابراهیم به فنون دریاداری و کشتی سازی علاقه بسیاری داشت

این خواهر شهید به علاقه شدید محمد ابراهیم به فنون دریاداری و کشتی سازی اشاره کرد و افزود: ایشان در مدتی که در خارج از کشور مشغول طی دوره های آموزشی و تحصیلی مختلف بود، ماکتی یک متری از یک کشتی با تمام ظرایف و بخشهایش ساخته بود و هدف بلندمدتش ایجاد یک کارخانه کشتی سازی در ایران بود.

وی ادامه داد: شهید محمد ابراهیم همتی خدمت به وطن را بزرگترین وظیفه خودش می دانست و ایران بزرگترین افتخارش بود.

تنها آرزوی شهید همتی، راه اندازی کارخانه کشتی سازی در خرمشهر بود

این خواهر شهید با بیان اینکه برادرم فقط به فکر سازندگی و انجام کارهای اساسی بود، گفت: عاشق ایران و تنها آرزویش راه اندازی یک کارخانه کشتی سازی در خرمشهر بود.

وی با بیان اینکه در نیروی دریایی هر سه سال یک‌بار درجه می‌دهند اما برادرم موفق شد به سرعت یک درجه دریافت کند و پس از شهادتش هم یک درجه دیگر به او اعطاء کردند، افزود:  یعنی برادرم در عرض 2 ماه موفق شد دو درجه بگیرد. پدرم یک‌بار برای دیدنش به بوشهر رفت و زمانی برگشت گفت: پیکان تنها ناوچه ای است که به دریا می‌رود و افتخار می‌کنم که چنین پسر شجاعی دارم.

محمدابراهیم خوش اخلاق و مهربان بود

خواهر شهید همتی به خصوصیات برادرش اشاره کرد و اظهار داشت: محمدابراهیم خوش اخلاق و مهربان بود و همیشه سعی می‌کرد همه افراد را درک کند و با هرکس مطابق سن خودش رفتار می‌کرد، حتی با کودکان مثل خودشان بازی می‌کرد تا در حین بازی به آن‌ها راه درست را نشان دهد و ان‌ها را در مسیری هدایت کند که برای آینده خود و کشورشان مفید باشند.

آذر همتی درباره خبر شهادت برادرش گفت: وقتی خبر شهادت برادرم را به ما دادند خیلی گریه و بی تابی می‌کردیم. برادر کوچکم که اشک‌های ما را دید گفت: نگران نباشید محمدابراهیم خوب شنا می‌کند و غرق نمی‌شود و زود برمی‌گردد.

هیچ کس شهادت محمدابراهیم را ندیده بود

وی ادامه داد: راستش را بخواهید همه ما به گفته برادر کوچکم ایمان داشتیم چون محمدابراهیم در دریا بهتر از خشکی بود و هیچ کس هم شهادت محمدابراهیم را ندیده بود. یکی از هم‌رزمانش می‌گفت تا آخرین لحظه او را ایستاده بر ناو دیده است و جنازه‌اش هم پیدا نشد.

این خواهر شهید در خاتمه خاطرنشان کرد: پدر و مادرم در این چشم انتظاری از دنیا چشم فرو بستند اما من هنوز بعد از 34 سال چشم انتظار برگشتن برادر عزیزم هستم و محمد ابراهیم همواره برای من زنده است.

انتهای پیام/ر