پخت حلوای حضرت زهرا (س) در دورترین روستاهای مازندران+تصاویر

قبل‌ازظهر به روستای خرم‌چماز رسیدیم، رفت‎وآمد چندانی را مشاهده نکردیم.

یکی از اهالی محل با دیدن گروه عکاسان با همان خلق‌وخوی روستایی ما به منزلش دعوت کرد که در حال پختن سمنو و حلوا بودند.

عکاسان هر کدام به‌شیوه‌ای شروع به عکاسی کردند، بانوی روستایی که در حال پخت‎وپز بود، گفت: «این حلوا، حلوای حضرت زهرا (س) است و ما هرساله قبل از فرا رسیدن نوروز این حلوا و دیگر حلواها و انواع نان‎ها را درست می‎کنیم.»

چون آماده شدن سمنو تا غروب طول می‌کشید، با نوعی حلوای سفید که با شیره خرمالو و سفیده تخم‎مرغ، گردو و کنجد تهیه شده و نیز بسیار خوشمزه بود، از عکاسان پذیرایی کردند.

صمیمیت، مهربانی، مهمان‎نوازی این مردم موجب شد که گروه عکاسان احساس غریبی نکنند.

از آداب و رسوم ویژه سال‌نو از یکی از کدبانوها پرسیدم، او گفت: «شاید انواع نان‌ها، شیرینی‌ها و حلواهای مختلفی که در این روستا تهیه می‎شود، در دیگر روستاهای این منطقه نیز پخته شود اما نوعی نان با سمنو در این روستا پخته می‎شود که ویژه همین روستا است.»

حسین محمدی، رئیس شورای اسلامی روستای خرم‎چماز نیز که از شهرستان نکا با این گروه عکاسان همراه شده بود، در گفت‌وگو با خبرنگار بلاغ با اشاره به‌اینکه این روستا در زمان دفاع مقدس 30 خانوار جمعیت داشت، اظهار داشت: مردم این روستا افتخارشان این است که 5 شهید تقدیم کردند و تعدادی آزاده و جانباز نیز دارند.

وی با اشاره به‎اینکه این روستا در حال حاضر 70 خانوار جمعیت دارد، افزود: مهم‎ترین مشکل مردم این روستا، نداشتن آب آشامیدنی، سالم و بهداشتی است، در صورتی که چشمه‌ای در نزدیکی این روستا وجود دارد که اگر مسئولان کمک کنند، می‎توان مشکل کم‎آبی این روستا را رفع کرد، هرچند مسئولان چندین‎بار به این روستا آمدند اما کاری تاکنون انجام نداده‎اند.

رئیس شورای اسلامی روستای خرم‎چماز، تصریح کرد: متأسفانه این روستا مدرسه دارد اما معلم ندارد و بیشتر خانواده‎ها برای تحصیل فرزندان‎شان به شهر مهاجرت کردند.

محمدی بیان کرد: بیشتر ساکنان فعلی این روستا پیرمرد و پیرزن هستند، به‌دلیل اینکه جوانان برای ادامه تحصیل و کار به شهر رفتند.

رئیس شورای اسلامی روستای خرم‎چماز، خاطرنشان کرد: این روستا خانه بهداشت دارد اما در حال بازسازی است.

پیرمرد و پیرزنی از اهالی این روستا که در خانه‌ای فرسوده زندگی می‎کنند، درباره زندگی خود گفتند، از ترس اینکه این خانه روی سر ما خراب شود، خواب راحتی نداریم.

به درخواست مرد 50 ساله‌ای که برادر یکی از شهدای والامقام این روستا بودند، به خانه آنها رفتیم، ترک‎‎های دیوارهای منزلش آنقدر عمیق شده بود که از داخل اتاق بیرون آن دیده می‌شد.

افرادی که در این روستا در حال حاضر زندگی می‌کنند تا حدودی با کشاورزی و دامپروری مایحتاج زندگی خود را تأمین می‎کنند اما مسئولان نباید نسبت به مشکلات آنها بی‎تفاوت باشند.

ناگفته نماند افرادی هم به‌دلیل زیبایی‌های خاص این روستا، خانه‎هایی با نمای سنگ‎کاری در کنار این بافت‎های فرسوده بنا کرده‎اند.