به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سنسورهای اکسیژن، میزان اکسیژن موجود در سیستم اگزوز را اندازه‌گیری می‌کنند. خودروهای مدرن حداقل از دو سنسور اکسیژن بهره می‌برند که یکی قبل از کاتالیست کانورتر (بالادست) و دیگری بعد از آن (پایین‌دست) قرار دارد.
موتورهای V6 و V8 معمولا چهار سنسور اکسیژن دارند. سنسورهای بالادست با تشخیص عدم تعادل در مخلوط سوخت، به واحد کنترل موتور (ECU) کمک می‌کنند تا ترکیب صحیح سوخت و هوا را برای احتراق بهینه تنظیم کند. سنسورهای پایین‌دست نیز وظیفه نظارت بر کارایی کاتالیست کانورتر را بر عهده دارند تا از کاهش موثر آلایندگی اطمینان حاصل شود.
با وجود عملکرد مشابه، سنسورهای اکسیژن بالادست و پایین‌دست قابل جابجایی نیستند. سنسور بالادست با تغییر ولتاژ، نسبت غنی یا رقیق بودن مخلوط سوخت را به ECU گزارش می‌دهد، در حالی که سنسور پایین‌دست (پس از کاتالیست) ولتاژ ثابتی را برای تایید عملکرد صحیح کاتالیست ارسال می‌کند.نصب اشتباه می‌تواند ECU را دچار سردرگمی کرده و منجر به تنظیمات نادرست در ترکیب سوخت شود. این عدم تعادل، چه مخلوط غنی (سوخت زیاد) و چه رقیق (هوا زیاد)، به ضرر مصرف سوخت، افزایش آلایندگی خودرو و آسیب طولانی‌مدت به موتور و کاتالیست خواهد بود.
ارسال دیدگاه