به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ سرگیجه یک بیماری نیست، علامتی با علت‌های گوناگون است که همراه با نشانه‌های مانند اختلال گفتار، ضعف یا بی‌حسی یک سمت بدن، دوبینی، اختلال شدید در راه رفتن، می‌تواند نشانه بیماری‌های دستگاه عصبی باشد.
توجه به وضعیت جسمی و علائم اولیه بیماری‌ها، مراجعه به‌موقع به پزشک، در صورت مشاهده نشانه‌های بیماری و علائمی غیرعادی مانند تب، درد مداوم، تنگی نفس، کاهش وزن غیرعادی یا خستگی شدید، می‌تواند از پیشرفت بسیاری از بیماری‌ها جلوگیری کند.
برهمین اساس، توصیه می‌شود افراد با داشتن تغذیه سالم، فعالیت بدنی منظم، خواب کافی و انجام معاینات دوره‌ای، در حفظ سلامت خود کوشا و نسبت به علائم هشداردهنده بدن حساس باشند.
سرگیجه یکی از شایع‌ترین دلایل مراجعه بیماران به پزشک و مراکز درمانی است؛ علامتی که اگرچه در بسیاری از موارد منشا خوش‌خیم دارد، اما گاهی می‌تواند نشانه بیماری‌های مهم مغز و اعصاب باشد. همچنین گاهی کاهش شنوایی از علائم همراه شایع سرگیجه است.
از نظر پزشکی، سرگیجه واقعی به احساس چرخش خود فرد یا محیط اطراف گفته می‌شود و بسیاری از افراد احساس سبکی سر، سیاهی رفتن چشم یا عدم تعادل را نیز سرگیجه می‌دانند، در حالی که این علائم از نظر علمی تفاوت دارند و هر یک می‌تواند علت متفاوتی داشته باشد.
سرگیجه همیشه بی‌خطر نیست
سرگیجه به ۲ دسته اصلی شامل سرگیجه محیطی با منشا گوش داخلی و عصب تعادل است که شایع‌ترین نوع سرگیجه محسوب می‌شود و سرگیجه مرکزی که بر اثر بیماری‌های مغز و اعصاب مانند سکته مغزی، میگرن، ام‌اس یا برخی تومورهای مغزی ایجاد می‌شود و نیازمند بررسی تخصصی است.
علائم و علل سرگیجه
احساس چرخش محیط، عدم تعادل، ناپایداری هنگام راه رفتن، تهوع، استفراغ، تعریق، وزوز گوش، احساس پری گوش و گاهی کاهش شنوایی، از علائم شایع سرگیجه هستند و البته نوع و شدت علائم به علت زمینه‌ای بیماری بستگی دارد.
وضعیت حمله‌ای خوش‌خیم، التهاب عصب تعادل، بیماری منییر، میگرن دهلیزی، افت فشار خون، کم‌آبی بدن، عوارض برخی داروها و بیماری‌های مغز و اعصاب از جمله سکته مغزی، از مهم‌ترین علل ایجاد سرگیجه هستند.
سالمندان، افراد مبتلا به فشار خون، دیابت، چربی خون بالا، بیماری‌های قلبی، مبتلایان به میگرن و افرادی که سابقه بیماری‌های گوش داخلی دارند، بیش از دیگران در معرض ابتلا به سرگیجه قرار دارند.
هر سرگیجه‌ای نیاز فوری به MRI ندارد
اگر سرگیجه با اختلال در گفتار، ضعف یا بی‌حسی یک سمت بدن، دوبینی، اختلال شدید در راه رفتن، کاهش سطح هوشیاری یا سردرد ناگهانی و بسیار شدید همراه باشد، باید احتمال سکته مغزی یا سایر بیماری‌های خطرناک سیستم عصبی را در نظر گرفت و بیمار در کوتاه‌ترین زمان ممکن به اورژانس منتقل شود.
تشخیص علت سرگیجه قبل از هر چیز بر پایه شرح حال دقیق، معاینه عصبی و بررسی حرکات چشم انجام می‌شود و تصویربرداری و آزمایش‌های تکمیلی فقط در مواردی که پزشک به بیماری‌های مغزی یا علل خاص مشکوک باشد، درخواست می‌شود.
راهکارهای درمانی و پیشگیری
در برخی بیماران انجام مانورهای درمانی برای اختلالات گوش داخلی، در برخی موارد دارودرمانی و در گروهی نیز توان‌بخشی تعادل موثر است و در مواردی که سرگیجه ناشی از سکته مغزی یا بیماری‌های جدی باشد، درمان فوری و تخصصی ضرورت دارد.
کنترل فشار خون، دیابت و چربی خون، مصرف کافی آب، خواب منظم، فعالیت بدنی، پرهیز از مصرف دخانیات، تغییر آرام وضعیت بدن و خودداری از مصرف خودسرانه داروها، از مهم‌ترین راهکارهای کاهش خطر بروز سرگیجه عاست.
بیشتر موارد سرگیجه با تشخیص صحیح و درمان مناسب قابل کنترل است و مردم نباید هر سرگیجه‌ای را به سکته مغزی نسبت دهند، اما در عین حال نباید علائم هشدار را نادیده بگیرند مراجعه به‌موقع به پزشک متخصص و پرهیز از خوددرمانی مهم‌ترین اقدام برای حفظ سلامت و پیشگیری از عوارض احتمالی است.
ارسال دیدگاه