به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ از زمان پیدایش تانک‌ها تاکنون شاهد پیشرفت چشمگیری بوده‌ایم و امروزه تانک‌های اصلی میدان نبرد (Main Battle Tank) به‌عنوان یکی از پیشرفته‌ترین خودروهای زرهی جهان شناخته می‌شوند.
این تانک‌ها به سامانه‌های کنترل آتش رایانه‌ای، دوربین‌های تصویربرداری حرارتی، فاصله‌یاب‌های لیزری و زره‌های کامپوزیتی پیشرفته مجهز هستند و می‌توانند اهدافی را در فاصله چند کیلومتری با دقت بالا هدف قرار دهند، آن هم در سخت‌ترین شرایط عملیاتی. با وجود چنین فناوری‌هایی، بسیاری تصور می‌کنند بارگذاری گلوله در توپ اصلی تانک نیز به‌طور کاملاً خودکار انجام می‌شود.
اما این تصور همیشه درست نیست. اگرچه کشورهایی مانند روسیه، چین و ژاپن از سامانه‌های بارگذاری خودکار استفاده می‌کنند، اما برخی از پیشرفته‌ترین تانک‌های جهان، از جمله تانک مشهور M1 Abrams، همچنان به یک خدمه چهارم متکی هستند تا گلوله‌ها را به‌صورت دستی داخل توپ اصلی قرار دهد.
شاید در نگاه نخست این روش قدیمی و متعلق به دهه‌های گذشته به نظر برسد، اما بسیاری از طراحان و فرماندهان نظامی معتقدند نقش یک بارگذار انسانی تنها به قرار دادن گلوله در توپ محدود نمی‌شود و مزایای مهم دیگری نیز دارد.
بارگذار خودکار چگونه طراحی تانک‌ها را تغییر داد؟
سامانه‌های بارگذاری خودکار پس از هر شلیک، گلوله بعدی را بدون دخالت انسان در توپ قرار می‌دهند و با هدف جایگزینی بارگذار انسانی توسعه یافتند. این فناوری در دوران جنگ سرد مورد توجه ویژه اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت، جایی که طراحان نظامی تلاش می‌کردند با کاهش تعداد خدمه، تانک‌هایی کوچک‌تر و کم‌ارتفاع‌تر بسازند، بدون آنکه نرخ شلیک آن‌ها کاهش یابد. تانک‌هایی مانند T-72، T-80 و بعدها T-90 همگی به این سامانه مجهز شدند و به همین دلیل با سه خدمه فعالیت می‌کنند، در حالی که بیشتر تانک‌های غربی چهار خدمه دارند.
مزیت بارگذار خودکار تنها به کاهش تعداد خدمه محدود نمی‌شود. حذف یک نفر از داخل تانک به مهندسان اجازه می‌دهد برجک کوچک‌تری طراحی کنند و در نتیجه ابعاد کلی و سطح قابل مشاهده تانک نیز کاهش میابد. همچنین این سامانه‌ها بدون توجه به خستگی خدمه، نرخ شلیک یکنواختی را حفظ می‌کنند و فرآیند جابه‌جایی و آماده‌سازی مهمات را نیز ساده‌تر می‌سازند. با وجود این مزایا، بسیاری تصور می‌کردند بارگذار خودکار به استاندارد اصلی تانک‌های مدرن تبدیل خواهد شد، اما چنین اتفاقی هرگز به‌طور کامل رخ نداد.
چرا بارگذار انسانی هنوز کنار گذاشته نشده است؟
حامیان استفاده از بارگذار انسانی معتقدند وظیفه این خدمه بسیار فراتر از قرار دادن گلوله در توپ است. یک بارگذار آموزش‌دیده می‌تواند در حدود سه ثانیه توپ اصلی تانک را دوباره بارگذاری کند، در حالی که برای نیروهای تازه‌کار زمانی در حدود ۱۵ ثانیه نیز قابل قبول است. علاوه بر این، او وظیفه کار با سامانه‌های ارتباطی تانک، تشخیص و انتخاب انواع مهمات و انجام بسیاری از کارهایی را بر عهده دارد که سامانه‌های خودکار از عهده آن‌ها برنمی‌آیند.
بارگذار انسانی همچنین می‌تواند در صورت بروز نقص فنی واکنش سریع نشان دهد، بسته به شرایط میدان نبرد نوع مهمات مناسب را انتخاب کند و به‌عنوان یک جفت چشم اضافی، محیط اطراف تانک را زیر نظر داشته باشد. به همین دلیل، ارتش‌هایی مانند ایالات متحده و بریتانیا معتقدند این انعطاف‌پذیری ارزش بیشتری نسبت به صرفه‌جویی در تعداد خدمه دارد.
در نهایت، انتخاب میان بارگذار خودکار و بارگذار انسانی بیش از آنکه به میزان پیشرفت فناوری مربوط باشد، به فلسفه طراحی و دکترین نظامی هر کشور بستگی دارد. کشورهایی مانند روسیه و فرانسه استفاده از خدمه کمتر و سامانه‌های خودکار را در اولویت قرار داده‌اند، اما ایالات متحده همچنان تانک‌هایی مانند ام۱ آبرامز را با یک بارگذار اختصاصی به خدمت می‌گیرد، زیرا معتقد است حضور این خدمه توانایی‌های بیشتری در میدان نبرد در اختیار تانک قرار می‌دهد، هرچند با معرفی نسخه جدید M1E3 Abrams ممکن است این رویکرد در آینده تغییر کند.
بدون تردید، با پیشرفت فناوری، سامانه‌های خودکار نقش پررنگ‌تری در جنگ‌افزارهای زرهی خواهند داشت، اما دست‌کم در بسیاری از تانک‌های مدرن جهان، یکی از مهم‌ترین وظایف داخل تانک همچنان بر عهده یک انسان است.
ارسال دیدگاه