غربت قرآن در خانه‌هایی که به لهو و لعب آلوده شده است

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ حجت‌الاسلام والمسلمین سید حسین هاشمی‌نژاد، شامگاه یک‌شنبه ۳۱ خرداد مصادف با شب هفتم محرم در حسینیه بیت‌الرقیه(س) با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) در حدیث عنوان بصری، حقیقت بندگی را در این می‌دانند که انسان دارایی‌های خود اعم از فکر، اندیشه و ثروت را متعلق به خداوند بداند. اگر کسی باور داشته باشد که مالش امانتی از سوی پروردگار است، انفاق کردن برای او نه تنها دشوار نیست، بلکه به فرصتی برای تقرب بدل می‌شود؛ اما مشکل اصلی اینجاست که ما مال را متعلق به خود می‌بینیم و همین نگاه، سد راه انفاق می‌شود.
وی افزود: انسان عاقل کسی است که از آنچه دوست دارد در راه خدا انفاق کند، نه از اموال بی‌مصرف و باقی‌مانده‌های خانه؛ و مرحله عالی‌تر این فضیلت، مقدم داشتن دیگران بر خویشتن است.
این کارشناس دینی با استناد به حکایتی از ابن‌ابی‌الحدید معتزلی در شرح نهج‌البلاغه درباره سیره پیامبر اکرم(ص) در دستگیری از غریبان، به تبیین مفهوم غربت پرداخت و گفت: «غریب، قرآن است؛ قرآنی که در خانه‌های ما به دست فراموشی سپرده شده و تنها در ایام خاص به سراغ آن می‌رویم. خانه‌ای که در آن تلاوت قرآن جاری باشد، نورانی است، اما افسوس که در برخی منازل، نوای قرآن جای خود را به آهنگ‌های لهو و لعب داده است.
او در ادامه افزود: تنها انسان‌ها نیستند که غریب واقع می‌شوند؛ عالمی که از علمش بهره‌برداری نشود و مسجدی که در محله‌ای باشد اما از نمازگزاران خالی بماند نیز مصداق غربت‌اند.

خطیب حوزوی سیره امام حسین(ع) در رسیدگی به نیازمندان را الگویی عملی برای شیعیان دانست و تصریح کرد: «در مکتب حسینی، انفاق باید با رعایت سه مؤلفه همراه باشد:

۱. عجله: در انجام کار خیر و سیر کردن شکم گرسنگان نباید تأخیر کرد.

۲. تصغیر: پس از انجام کار خیر، باید آن را در نظر خود کوچک شمرد تا گرفتار عُجب و ریا نشویم.

۳. ستر (پوشاندن): کار خیر باید در نهایت خفا و پنهانی صورت گیرد؛ کیسه برنجی که به دست نیازمند می‌رسد نباید با جار و جنجال و تظاهر همراه باشد.

عشق حسین(ع)؛ رقیب‌ناپذیر و انسان‌ساز

وی در پایان سخنان خود با تأکید بر اینکه رمز موفقیت در تربیت اسلامی، اتصال به باب‌الحسین(ع) است، گفت: عشق به امام حسین(ع) در دل‌ها رقیب‌ناپذیر است. آنکه در این مسیر گام برمی‌دارد و سینه می‌زند، شعله محبتش هرگز خاموش نمی‌شود، زیرا «کل الخیر فی باب الحسین». بالاترین سطح ایثار در این مکتب، بذل جان است که در کربلا به اوج رسید؛ حتی طفل شیرخواره نیز در میدان عشق به خدا، سهمی از این ایثار عظیم دارد.
علیرضا برومند
انتهای پیام