به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ روزنامه «بیزینس تایمز» روزنامه اقتصادی سنگاپور در گزارشی تحلیلی با اشاره به تبعات سنگین جنگ تحمیلی اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران بر پیکرهگ اقتصاد امارات تاکید می‌کند: «در میان تمام کشورهایی که به ورطه این جنگ کشیده شدند، هیچ‌یک به اندازه امارات متحده عربی هزینه نپرداخت. امارات یک طرف درگیر در نبرد نبود، اما موقعیت جغرافیایی، اتحادهای راهبردی و بلندپروازی‌هایش، آن را به هدفی مکرر برای حملات موشکی و پهپادی ایران تبدیل کرد؛ به‌گونه‌ای که بیش از ۲۸۰۰ حمله، حتی فراتر از تعداد حملات به اسرائیل، خاک آن را نشانه گرفت.»
خسارتی ۶۰ میلیارد دلاری و توقف موتور اقتصاد
این روزنامه در ادامه این گزارش با اذعان به اینکه خسارات فیزیکی امارات در نتیجه این جنگ شدید بوده، تاکید می‌کند: «گرچه سامانه‌های پدافندی بخشی از خسارات را مهار کردند، اما برآورد هزینه‌های وارده به زیرساخت‌های امارات نزدیک به ۶۰ میلیارد دلار است. تولید نفت این کشور روزانه حدود ۸۰۰ هزار بشکه کاهش یافت و فرودگاه بین‌المللی دوبی، به عنوان یکی از پرترددترین درگاه‌های حمل‌ونقل هوایی جهان، برای هفته‌ها دچار تعطیلی‌های پی‌درپی و اختلالی شد که منجر به لغو بیش از ۳۰ هزار پرواز گردید.»
این رسانه سنگاپوری دلیل خسارات امارات از این جنگ را نه یک اتفاق، بلکه نتیجه انتخاب‌های راهبردی آگاهانه این کشور عربی همچون میزبانی از تاسیسات نظامی واشنگتن و نزدیک شدن به رژیم صهیونیستی دانسته و تصریح می‌کند: «میزبانی از پایگاه هوایی الظفره آمریکا و تثبیت روابط با اسرائیل از طریق "پیمان ابراهیم"، در محاسبات تهران، ابوظبی و دوبی را به اهدافی مشروع بدل کرد. از سوی دیگر، جغرافیا نیز کار خود را کرد؛ نزدیکی سواحل امارات به ایران و آسیب‌پذیری تاسیسات حیاتی مانند آب‌شیرین‌کن‌ها و نیروگاه‌های برق، پاشنه آشیل این کشور کم‌آب است.»
رسانه سنگاپوری: امارات در جستجوی بازگشت به شکوه گذشته
برخاستن دود از پایگاه نیروی دریایی آمریکا در منامه بحرین، در پی حمله موشکی تلافی‌جویانه ایران در ۹ اسفندماه
در این تحلیل آمده است که روند جبران خسارات جنگ برای امارات مسیر آسانی نخواهد بود. ابوظبی، با در اختیار داشتن ثروت عظیم نفت و گاز، پس از بازگشایی تنگه هرمز و ازسرگیری صادرات انرژی، با جهش درآمدی چشمگیری مواجه خواهد شد. اما در این کشوری که متشکل از هفت امیرنشین است، دوبی که اقتصادش نه بر نفت، که بر جریان آزاد افراد، سرمایه، کالا و گردشگری استوار است، با مشکل بزرگ‌تری روبروست. جنگ، نبض این مدل اقتصادی را از کار انداخت؛ کالاها در بنادر متوقف شدند، جریان سرمایه خشکید و گردشگری تقریبا از میان رفت.
«بیزینس تایمز» هشدار می‌دهد احیای دوبی صرفاً به عادی‌سازی قیمت نفت وابسته نیست، بلکه مستلزم بازگشت «اعتماد کسب‌وکارها» است؛ اعتمادی که به محض خدشه‌دار شدن، بازسازی آن بسیار کندتر از تعمیر زیرساخت‌های فیزیکی خواهد بود. این واگرایی، توازن قدرت سیاسی در فدراسیون امارات را به نفع ابوظبی سنگین‌تر خواهد کرد.
فرار مغزها یا پالایش استعدادها؟
این گزارش با اشاره به خروج ده‌ها هزار نیروی کار خارجی، به‌ویژه متخصصان غربی و کارآفرینان، این مساله را یک تهدید جدی می‌خواند، اما تصریح می‌کند که وضعیت به اندازه‌ای که به نظر می‌رسد، تاریک نیست. مزیت‌های امارات نظیر معافیت مالیاتی کامل بر درآمد، زیرساخت‌های تراز اول و نظام حقوقی کارآمد، همچنان برای سرمایه‌های بین‌المللی جذاب است.
در این میان، تحلیلگران معتقدند امارات در حال تغییر مبنای بازی خود است و به جای تکیه بر سرمایه و استعدادهای غربی، به دنبال تبدیل شدن به «پایتخت مالی جنوب جهانی» است؛ بازاری که در آن میلیون‌ها متخصص از آسیا و آفریقا، ریسک‌های ژئوپلیتیکی را بهای قابل قبولی برای حضور در این کشور می‌دانند. همچنین بخش اعظم ۷ تا ۸ میلیون کارگر مهاجر کم‌درآمد که ستون فقرات اقتصاد خدماتی امارات را تشکیل می‌دهند، به دلیل نبود فرصت در کشورهای خود، در این کشور مانده‌اند.
چالش اصلی و عمیق‌تر امارات اما از نگاه این رسانه، راهبردی است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا معماری امنیتی این کشور باید از پایه بازسازی شود؟ حضور نظامی آمریکا که قرار بود ضامن امنیت باشد، به آهن‌ربایی برای حملات بدل شد. از این رو، ابوظبی احتمالا به دنبال توافقاتی خواهد بود که حمایت واشنگتن را حفظ کند، اما خاکش را به هدف نخست تلافی‌جویی ایران در درگیری‌های احتمالی آینده تبدیل نکند. این امر به تنوع‌بخشی به شرکای امنیتی از جمله تعمیق همکاری با ترکیه، فرانسه، اتحادیه اروپا و تداوم روابط اطلاعاتی و تسلیحاتی با اسرائیل دامن خواهد زد، هرچند مدیریت روابط با تل‌آویو باید با احتیاط بیشتری همراه شود.
در سطح منطقه‌ای نیز، تشکیل یک معماری امنیتی جمعی در شورای همکاری خلیج فارس، با موانعی جدی از جمله اختلافات عمیق عمان، قطر و عربستان با امارات و بحرین روبروست. از سوی دیگر، تهران پس از جنگ با وجود آسیب‌ها همچنان یک قدرت منطقه‌ای مهم باقی خواهد ماند و امارات ناچار است برای کاهش ریسک، به نوعی همزیستی مدیریت‌شده با ایران پساجنگ دست یابد.
ارسال دیدگاه