به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ آبگوشت یک عنوان کلی برای غذایی است که با گوشت، حبوبات و سیب‌زمینی در قابلمه پخته می‌شود، در حالی که دیزی به نوعی خاص از آبگوشت گفته می‌شود که روش پخت، ظرف و حتی شیوه سرو آن اهمیت ویژه دارد. دیزی معمولا در ظرف سفالی یا سنگی و به‌صورت تک‌نفره پخته می‌شود و طعم آن حاصل پخت آرام و طولانی‌مدت است.
در آبگوشت خانگی، اغلب از قابلمه فلزی استفاده می‌شود و مواد غذایی همزمان یا با فاصله کوتاه به غذا اضافه می‌شوند.
در دیزی سنتی، ترتیب افزودن مواد، میزان آب و زمان پخت کاملا حساب‌شده است. دیزی معمولا آب کمتری دارد و غلیظ‌تر است و چربی طبیعی گوشت نقش مهمی در طعم نهایی آن ایفا می‌کند.
یکی از تفاوت‌های مهم دیگر، شیوه سرو است. آبگوشت اغلب به‌صورت یک‌جا سرو می‌شود.
در حالی که دیزی به دو بخش تقسیم می‌شود؛ آب آن جداگانه با نان خورده می‌شود و گوشت و حبوبات کوبیده شده و به شکل گوشت‌کوبیده مصرف می‌شود. این آیین سرو، بخشی از هویت دیزی سنتی به شمار می‌آید.
ترفندهای جاافتادن دیزی سنتی
جاافتادن دیزی بیش از هر چیز به صبر و حرارت ملایم وابسته است. دیزی باید با شعله بسیار کم و حداقل چهار تا پنج ساعت بپزد تا گوشت کاملا نرم شود و طعم‌ها به هم برسند. استفاده از گوشت گوسفندی با استخوان و دنبه، یکی از اصلی‌ترین رازهای خوش‌طعمی دیزی است.
حبوبات باید از قبل خیس شوند و جداگانه نیم‌پز شوند تا هم نفخ آنها گرفته شود و هم طعم غذا کدر نشود. اضافه کردن نمک باید در مراحل پایانی انجام شود تا گوشت سفت نشود. گوجه یا رب گوجه نیز بهتر است در نیمه دوم پخت افزوده شود تا رنگ و طعم دیزی متعادل بماند.
ظرف پخت نقش مهمی دارد. دیزی در ظرف سنگی یا سفالی، حرارت را یکنواخت نگه می‌دارد و باعث می‌شود غذا آرام‌آرام جا بیفتد. هم زدن یا کوبیدن مواد در حین پخت توصیه نمی‌شود، زیرا ساختار دیزی باید تا پایان سالم بماند. نتیجه این صبر، غذایی است که بافت، عطر و مزه آن کاملا از آبگوشت معمولی متمایز می‌شود.
ارسال دیدگاه