به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سپاس خبر؛ متاسفانه این روزها، در جامعه ما شرایطی وجود دارد که بیشتر شاهد دور شدن والدین و فرزندان از یکدیگر هستیم. این دوری می‌تواند به دلایل زیادی از جمله تفاوت نسل‌ها، افکار و عقاید و خواسته‌های آنها از هم یا تحت تاثیر فضای مجازی، ماهواره، دوستان به اصطلاح ناباب در مدرسه، دانشگاه و یا هر چیز دیگری باشد!
با پروین یزدان‌پرست، روانشناس بالینی، کارمند رسمی اداره بهزیستی و روانشناس کیلینیک تخصصی راه دانایی، در مورد رفتار والدین با فرزندان، تعامل آنها با یکدیگر و مشکلات آنها به گفتگو نشستیم و عوامل مؤثر بر فرزندپروری و نقش والدین در این امر حساس را بررسی کردیم.
از تجربیات خود درمورد این موضوع مهم به ما بگویید؟
من هم زوج درمانگر و خانواده درمانگر هستم، از سال ۹۳ تا به الان شیوه‌های صحیح فرزند پروری را آموزش می‌دهم و طبق تجربیات من و مراجعاتی که داشته‌ام نکاتی را بیان می‌کنم. از سال ۹۳ توفیق داشته‌ام مربی مدیران و مربیان مهدهای کودک استان بوشهر باشم و بارها و بارها دوره‌های دو روزه را تحت عنوان اختلال‌های آسیبی و رفتاری کودکان برگزار کرده‌ام. وقتی این‌ها را به مدیران و مربیان آموزش می‌دهم و متقابلاً آنها نیز تجربیات کاریشان را می‌گویند که در جایی که هستند چه بچه‌ها با چه اختلال‌ها و کژرفتاری‌هایی هستند.
از طریق والدینی که به کلینیک مراجعه می‌کنند و یا در محل کارم و از طریق همکارانی که رشته‌هایشان کاملاً مرتبط با رشته‌های روانشناسی است، با این بچه‌ها و مشکلات آنها آشنا می‌شوم.
به نظر شما چند درصد از والدین با فرزندپروری آشنا هستند؟
من نمی‌توانم به شما درصد دقیقی بدهم چون نیازمند یک تحقیق میدانی گسترده و طولانی مدت و به کارگیری علم آمار و احتمال است؛ اما مطمئنم متأسفانه درصد بسیار قابل توجهی است.
به نظر شما این مشکلات و کژرفتاری‌های کودکان، نوجوانان و حتی گاهی جوانان، ریشه در کجا دارد؟
طبیعتاً مشکلات و کژرفتاری‌های کودکان، نوجوانان و حتی گاهی جوانان ریشه در نهاد خانواده دارد. والدینی که بچه‌هایشان را می‌آورند که ما بررسی کنیم که چرا این بچه دزدی کرده است؟ چرا از آموزشگاه فرار کرده است؟ چرا درسش را نمی‌خواند؟ و یا چرا معتاد شده است؟ و هزار و یک مشکل دیگر مثل بیاختیاری ادراری، بیاختیاری مدفوع، اختلالات خواب، انگشت مکیدن، کندن مو به شکل سکه‌ای، تیک‌های عصبی مثل: چشم به هم زدن یا چین دماغ یا پریدن شانه و پلک و…
حالا ما به اختلالاتی که جنبه ارث و ژنتیک دارند، کاری نداریم، ولی این‌هایی که ما مشاهده می‌کنیم، بیشتر آنها ریشه در نهاد خانواده دارد.
گوشی و فضای مجازی تا چه حد تأثیرگزار است؟
خانواده‌هایی که مهارت ارتباطی بالایی دارند و شیوه‌های تربیتی را بلد هستند می‌دانند که نباید زود هنگام گوشی را به دست فرزندان و به عنوان ابزار بازی بدهند که بچه، بعدها معتاد فضای مجازی بشود. آنها می‌دانند برای بچه زیر ۱۸ سال فضا و حریم خصوصی مجازی معنا ندارد.
اگر قرار بر استفاده از فضای مجازی زیر این سن باشد باید یا بر روی گوشی موبایل والدین و یا با نظارت مستقیم والدین باشد.
پس به نظر شما حریم خصوصی فضای مجازی، از ۱۸ سالگی شروع می‌شود؟
بله! بچه‌ها زیر سن ۱۸ سال نمی‌توانند بگویند این حریم خصوصی من است والدین باید یک نظارت داشته باشند. زیرا در ۱۸ سال به سن قانونی نرسیده که بخواهد مشکلاتش را خودش به تنهایی حل و فصل کند و به تنهایی بتواند برای خود تصمیم بگیرد و توان استقلال از هرنظر را داشته باشد.
هرچند اگر بچه‌های زیر ۱۸ سال مشکلی برایشان پیش بیاید می‌توانند طرح دعوی بکنند و نکات ریز حقوقی آن کار یک حقوقدان است که راهنمایی کند.
محیط اطراف کودک چه تأثیری در شکل‌گیری کودک دارد؟
اگر والدین شیوه‌های صحیح فرزند پروری را آموزش ببینند می‌توانند در این جامعه‌ای که روز به روز در حال پیشرفت است فرزندان بهتر، سالم‌تر و صالح‌تری را پرورش دهند.
درست که ریشه خیلی از مشکلات و کج رفتاری‌ها برمی‌گردد به نهاد خانواده که بچه در آن شکل می‌گیرد؛ اما نمی‌توانیم نادیده بگیریم که بچه‌ها وقتی که وارد فضای دیگری به جز خانواده می‌شوند مانند مهد کودک مدرسه و یا دانشگاه تحت تاثیر همسالان خود قرار می‌گیرند.
وقتی والدین روی دوستان و اطرافیان کودک که با آنها معاشرت می‌کند، نظارت داشته باشند، خیلی بهتر می‌شود. البته این به معنای کنترلگری و یا وسواس نیست، نظارت به شیوه‌ی صحیح باید صورت گیرد که فرزندان معاشرت با فضای بیرون از خانه را نیز به درستی تجربه کنند.
نظارت در چه بازه سنی باید بیشتر و بهتر باشد؟
هرچه والدین وقت و نظارت بهتری روی کودکان قبل از ۱۲ سال داشته باشند، بعدها نگرانی و مشکلات کمتری دارند؛ زیرا خمیر مایه بچه‌ها، زیر این سن شکل می‌گیرد.اگر رفتار و نظارت بهتری در این سنین داشته باشند، خیال خودشان راحت‌تر است؛ چون فرزندان سالم‌تر و بهتری را پرورش می‌دهند.
می‌توان گفت که اگر در زیر سن ۱۲ سال والدین نگهداری و عملکرد خوبی را داشته باشند، محصول بهتری را برداشت خواهند کرد و بچه آنها انگار بیمه شده است اما به هر حال نباید والدین در هیچ سنی از فرزندان غافل شوند.
هستند بچه‌هایی که در سنین بالاتر می‌روند به سمت سیگار و مواد مخدر، پس حتی در سن بالای ۱۸ سال هم باید حواسشان به فرزندانشان باشد.
ارسال دیدگاه