چرا خودکشی از یک ناهنجاری به آسیب اجتماعی تبدیل شد؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از عصرهامون، خودکشی واژه‌ایست که طی روزها و ماههای اخیر بارها بر صدر اخبار پربازدید حوادث رسانه‌های کشور قرار گرفته و حتی از پربازدیدترین اخبار روز خبرگزاریها بوده است.

خودکشی و کجروی و جرم در جامعه امری طبیعی در چرخه جوامع است ولی در صورت افزایش خودکشی این پدیده تبدیل به امری نابهنجار در جامعه می گردد که نیاز به توصیف و تفسیر دارد .

با اشاره به اینکه متاسفانه اخیرا در کشور شاهد افزایش خودکشی هستیم  که باید بصورت امری اجتماعی مورد تحلیل قرار گیرد افزود: متغیرهای زیادی را میتوان فرض کرد ولی محتمل ترین فرضیه در این دیدگاه را می توان به گسست پیوندهای اجتماعی در جلمعه نسبت داد و متغیرهای اجتماعی باید مورد بحث قرار گیرند.

با افزایش فشار سیستم و ساختارها از جمله ساختار اقتصادی زیست جهان مردم تحت تاثیر قرار گرفته و کوچکتر می شود و کوچکتر شدن زیست جهان به افزایش فاصله های طبقاتی منجر می شود.

با افزایش فاصله های طبقاتی پیوندهای اجتماعی به علت لاغر شدن طبقه متوسط در ایران ضعیف تر شده و در نتیجه افزایش خودکشی به عنوان واقعیتی اجتماعی بروز خواهد کرد.

نا امیدی  ماحصل گسست اجتماعی است و اگر فاصله طبقاتی و توزیع برابر وجود نداشته باشد نابرابری اجتماعی احساس پوچی و یاس و نامیدی  در جامعه افزایش خواهد یافت.

فرد در چنین جامعه ای که به این مرحله و با این ویژگی رسیده باشد به  خودکشی و حذف خود می رسد و یا در بهترین حالت ممکن، اعتیاد را انتخاب می کند.

بسیاری از جامعه شناسان معتقدند اگر می‌خواهیم در جامعه‌ای آمار خودکشی، طلاق، فساد و فحشا را پایین بیاوریم باید قبل از هر چیز شرایط اقتصادی آن جامعه را بهبود ببخشیم.

در شرایطی که متأسفانه اختلافات طبقاتی بسیار عمیق، فرصتهای شغلی ناچیز و مسکن دست نیافتنی شده است، این عوامل همگی باعث می‌شود، افرد مخصوصا جوانان، آرمانهای خود را دست نیافتنی و خودشان را پشت دیوار آروزها و نیازها درمانده ببینند و این آنقدر برای افراد احساس نامطلوبی را پدید می‌آورد که دست به این کار بزنند.

اگر باورهای دینی را تقویت کنیم، می‌تواند تأثیر‌گذار باشد و اگر امیدواری به زندگی، خوشنودی و نشاط را بالا ببریم، این گرفتاریها پایین خواهد آمد.
 
به قلم حسن میرشکار استاد دانشگاه آزاد زاهدان و جامعه شناس

انتهای پیام/