به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ منصور پورمیرزایی پاراوزنه بردار افتخار آفرین پارالمپیک 2020 توکیو درباره مدال نقره رقابتهای فوق سنگین پاراوزنه برداری پارالمپیک اظهار داشت: برای پارالمپیک 9ماه در اردوها حضور داشتیم. این اردوها به همت کمیته ملی پارالمپیک و فدراسیون با بهترین امکانات و شرایط برگزار شد. من در 4 المپیک قبل هم سهمیه داشتم اما متاسفانه به دلیل یکسری قوانین نتوانستم اعزام شوم. در سال های گذشته هم در کنار سیامند رحمان بودم که واقعا یک اسطوره در این رشته بود. هر دو برای توکیو کسب سهمیه کرده بودیم اما متاسفانه شوک بزرگی به جامعه ورزش وارد شد و او را از دست دادیم.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,پاروازنه بردار ایران افزود: من به جای او انتخاب شدم. هر چند خیلی سخت بود و کسی نمی تواند جای او را پر کند. من هم همه زندگی ام را گذاشتم و تمام تلاشم را کردم تا مدالی که برای سیامند رحمان و کشورمان بود را از دست ندهیم و مجدد مدال طلا کسب کنم که این امر محقق نشد و امیدوارم مردم من را ببخشند. من تماسی هم با خانواده سیامند داشتم و از آن ها هم عذرخواهی کردم. بعد از این همه سال یک پارالمپیک تلخی را تجربه کردم. به دلیل این که این عشقی که به المپیک بود امسال برای من به عنوان یک وظیفه شد و بار روانی زیادی را متحمل شدم. من سعی کردم همه تلاشم را بکنم ولی به مدال نقره رسیدم و امیدوارم مردم هم من را ببخشند.
,وی با اشاره به خداحافظی خود از این رشته بیان کرد: من به طور رسمی از این رشته خداحافظی کردم. قرار بود قبل از پارالمپیکی شدن از دنیای قهرمانی خداحافظی کنم اما خواست خدا نبود. تصمیمم جدی است چرا که جوانان دیگری هم در این رشته هستند که در حال تلاشند و من مطمئنم این افتخارآفرینی در سنگین وزن ادامه دار خواهد بود.
,منصور پورمیرزایی که با رادیو ورزش گفتگو می کرد، درباره ورود به عرصه مربیگری گفت: فعلا تصمیمی ندارم. فشار اردوها بسیار سنگین بود. ما قبل از اعزام حدود 68 روز در اردو بودیم و در شرایط سختی به سر می بردیم. چندین سال است در حال تمرین و تلاش هستم و دوست دارم بیشتر در کنار خانواده ام باشم. امیدوارم کاروان سردار دل ها توانسته باشد در این شرایطی که حال مردم خوب نیست، با مدال های مختلف دل آنان را شاد کرده باشند.
,انتهای پیام/
,
]
ارسال دیدگاه