به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز، کمتر از یک هفته به سالگرد آغاز دور جدید مذاکرات هسته ای ایران و غرب باقی مانده و ۲۴ نوامبر (۳ آذر) روزی است که پس از یک سال مذاکرات فشرده و نشست های فراوان دیپلماتیک، سران هفت کشور جهان در ژنو دور یک میز جمع می شوند و ژنو میزبان نشستی می شود که خیلی‌ها آنرا سرنوشت‌ساز می‌دانند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا , صاحب نیوز,بالاخره بعد از حدود ۳ ماه مذاکره فشرده، سطرهای متن توافقنامه‌ای که خیلی‌ها منتظرش بودند، نهایی شد. متن توافقنامه ای که اگر چه خیلی ها از جمله مقامات دولتی و نمایندگان مجالس اکثر کشورهای عضو و مخصوصا آمریکا از آن به طور کامل مطلعند اما نمایندگان مجلس شورای اسلامی ایران بنا بر آنچه وزیر امور خارجه آن را مصلحت می نامد، از آن بی خبرند و البته این بی خبری مطلب تازه ای نیست. در طول یک سال گذشته و در روند مذاکراتی که بر خلاف گذشته آرام آرام به سمتی رفت که آمریکا یا همان کدخدای ده را محور قرار دهد، ملت ایران شاهد سفرهای بسیار و نشست های طولانی بودند. در تمام این مدت آنچه مردم ایران از زبان مقامات خود در وزارت خارجه می شنیدند با آنچه طرف های آن سوی میز مذاکره دم از آن می زدند تفاوتی به فاصله زمین تا آسمان داشت. در حالی که مقامات آمریکایی از همان روزهای آغازین مذاکرات، ایران را به تحریم های بیشتر تهدید می کردند و در عمل نیز چنین می کردند مقامات دولتی ما تنها به جمله «این اظهارات خلاف روح توافق ژنو است» بسنده می کردند. در این میان برخی از نمایندگان مجلس خواستار اطلاع بهارستان از نوع پیشنهادات و برنامه هایی که در روند توافق مورد بررسی قرار می گرفت شدند که با مخالفت دولت نتوانستند راه به جایی ببرند. درخواست نمایندگان مخالف از رسانه ملی برای نقد مذاکرات هسته ای نیز بنا بر آنچه ضرغامی آن را حمایت از دولت می دانست مورد توافق قرار نگرفت و مجلس در حالی که از جایگاه یک ناظر و شاید هم یک نامحرم به یکی از سرنوشت سازترین موضوعات کشور می نگریست تنها توانست طی بیانیه ای از مذاکره کنندگان بخواهد تا در مذاکرات خود از خطوط قرمز جمهوری اسلامی عبور نکنند.
,اصرار دولتی ها بر محرمانه ماندن اسراری که حتی برخی خبرگزاری های آمریکایی نیز از آن مطلع بودند بسیار تامل برانگیز است اما سوال اینجاست که در طول این یک سال چرا مجلسی ها از حق خود در تفحص از وزارت خارجه استفاده نکردند؟ نکته ای که اگر نمایندگان آن را جدی می گرفتند جرات توهین و تحقیر جایگاه مجلس شورای اسلامی را به برخی افراد وابسته به دولت نمی داد.
,در آستانه دور نهایی مذاکرات و پس از گذشت یکسال از توافق ژنو و در حالی که دولت و مذاکره کنندگان بیش از گذشته به حمایت مردم احتیاج دارند، حسام الدین آشنا، مشاور فرهنگی رئیس جمهور در مصاحبه ای عنوان می کند: «مساله مذاکرات در سطح کلان نظام مطرح می‌شود و در حد تعدادی از نمایندگان، رسانه ها و دلواپسان نیست بلکه در حد کسانی است که هدایت، طراحی و اجرای آن را بر عهده دارند». او شان مذاکرات را بالاتر از نظارت نمایندگان مردم بر آن می داند و در جملاتی توهین آمیز می گوید: «نباید سطح مذاکرات را آنقدر پایین آورد که در مجلس مطرح شود». این اولین باری نیست که آقای مشاور با چنین ادبیاتی نمایندگان مردم را مورد خطاب قرار می دهد. باید پرسید توهین به نمایندگان از سوی مشاور رئیس جمهوری آن هم مشاور فرهنگی! که از ابتدا با شعار اعتدال پیش آمده است و خود را در کنار مجلس می نامد نه در مقابلش چه معنایی می تواند داشته باشد؟ عایدی دولت از این اظهار نظرهای تفرقه افکنانه چه خواهد بود؟ و چرا در هیچ کدام از این موارد رئیس جمهور در برابر سخنان مشاور خود موضع نگرفته است؟
,آنچه از سکوت و عدم واکنش رئیس جمهور و دولتی ها نسبت به سخنان آشنا نتیجه می شود این است که به نظر می رسد دولت از نوازش های گاه و بی گاه مجلس توسط آشنا چندان هم بدش نمی آید و شاید به آن برای نزول جایگاه مجلس در اذهان مردم تمسک می جوید.
,البته بعد از انتشار خبر این اظهار نظر، آشنا در پی تکذیب آن بر آمد و سعی کرد ضمن مصاحبه ای مبهم(!) با ایرنا و رد چنین سخنانی خود را تبرئه کرده و واکنشهای احتمالی نسبت به اظهارات خود را خنثی کند که انتشار فایل صوتی سخنان وی در فضای مجازی دستان آقای مشاور را در پوست گردو گذاشت.
,اما نکته عجیب، آشنا نبودن آشنا به ابتدایی ترین ترفندهای خبرنگاری است. در اینکه حسام الدین آشنا برای رهایی از فشار افکار عمومی و مواخذه های احتمالی راه مناسبی را انتخاب نکرده است شکی نیست ولی آنچه می تواند به اظهار نظرهایی چنین و دخالت هایی از این جنس پایان دهد تغییر رویکرد مجلس از حاشیه نشینی در مساله هسته ای به استفاده از حق خود در تحقیق و تفحص از وزارت خارجه است.
,انتهای پیام/پ
]
ارسال دیدگاه