کمک‌های مؤمنانه برای مردمی که به نان شب محتاجند مانند مائده بهشتی است/ گلایه‌ از تجمل‌گرایی برخی افراد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از پایگاه اطلاع رسانی بسیج سازندگی: «پروانه معصومی» گفت: ما می‌توانیم در زندگی از بعضی مخارج چشم‌پوشی کنیم و به نیازمندان برسیم. اما متأسفانه در برخی خانواده‌ها می‌بینیم که دم به ساعت وسایل منزلشان را تغییر می‌دهند. در حالی که نیاز نیست همیشه مبلمان و دیگر وسایل منزل نو باشد.

پس از شیوع بیماری کرونا در کشور و با توجه به تحریم‌های آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران، فشار اقتصادی به قشر آسیب‌پذیر بیش از پیش نمود پیدا کرد که در این میان بسیاری از مردم که توان مالی داشتند، در قالب کمک‌های مؤمنانه به صورت خودجوش وارد عرصه همدلی و مهربانی با نیازمندان شدند؛ ضمن اینکه برخی از سلبریتی‌ها، فارغ از هر گونه شعارزدگی وارد میدان عمل شده و دست نیازمندان را گرفته‌اند.

«پروانه معصومی» بازیگر سینما و تلویزیون که چند سالی است در یکی از روستاهای استان گیلان روزگار سپری می‌کند، درباره همدلی با مردم نیازمند اظهار داشت: با توجه به شرایطی که اکنون کشورمان درگیر است، باید کاری کنیم که کمک به نیازمندان تداوم داشته باشد. به نظر من تا زمانی که این همه اختلاف طبقاتی وجود دارد، نیاز داریم از کسانی که توان مالی ندارند، حمایت کنیم.

وی ادامه داد: من چند سالی است که در روستا زندگی می‌کنم و می‌دانم برخی از مردم به نان شب محتاج هستند؛ وقتی بسته‌های معیشتی به دست این خانواده‌ها می‌رسد واقعاً برای آنها مائده بهشتی است و تداوم همدلی با آنها، اتفاق خوبی به شمار می‌رود.

معصومی یادآور شد: بنده از زمان شیوع کرونا با توجه به شرایط جسمی که دارم، در قرنطینه هستم و نمی‌توانم در جاهای شلوغ حضور یافته و کار خاصی انجام دهم؛ اما به وسیله دوستان و آشنایان در این خصوص کمک‌هایی می‌کنیم. البته در روستایی که ما زندگی می‌کنیم، مردم خیّر زیاد هستند و حتی نذری‌های ماه محرم و صفر را در قالب بسته‌های معیشتی به نیازمندان می‌رسانند.

وی ضمن گله‌مندی از تجمل‌گرایی در برخی از خانواده‌ها بیان داشت: ما می‌توانیم در زندگی از بعضی مخارج چشم‌پوشی کنیم و به نیازمندان برسیم. اما متأسفانه در برخی خانواده‌ها می‌بینیم که دائماً وسایل منزل‌شان را تغییر می‌دهند؛ در حالی که نیاز نیست همیشه مبلمان و دیگر وسایل منزل نو شود. به عنوان مثال این خاطره را عرض می‌کنم؛ من یک خاله داشتم که منبع درآمد خاصی نداشت اما هر چند وقت یکبار از مردم دستگیری می‌کرد؛ یکبار از خاله‌ام پرسیدم «شما که منبع درآمد زیادی ندارید، چطور می‌توانید به دیگران کمک کنید؟» خاله‌ام در جواب گفت «من به جای اینکه برای تردد سوار تاکسی شوم، با اتوبوس رفت و آمد می‌کنم؛ بعضی از فواصل را پیاده می‌روم تا پول را جمع کنم و به نیازمندان کمک کنم» این کار می‌تواند یک الگوعملی در این برهه از زمان باشد.

معصومه خداوردیان

انتهای پیام/