این زن وقتی اسلحه به دست گرفت مادر چهار فرزند بود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از بسیج عشایر، هشت سال جنگ تحمیلی یا همان دفاع مقدس، زیاد شنیدیم که صدام از ایران آدم کشت و خانه ویران کرد و تاسیسات زد و اسیر گرفت و معلول کرد.

زیاد شنیدیم ایران در برابر همه دنیا تنها بود، بچه های 10 ساله و 13 ساله و پیرمردهای 80 ساله و 90 ساله هم شنیدیم که رفتند جبهه و آر پی چی زدند و زیر تانک رفتند و عراقی اسیر کردند.

از عملیات ها هم شنیده ایم، از پادگان ها و خط مقدم و پشت جبهه خیلی هاشان را هم فیلم کردند و دیدیم، اما با همه اینها خیلی چیزها هنوز هم عجیب است.

سواد ندارد کتابش کند و دست به دست بین ایرانی جماعت بچرخد تا بدانند دقیقا جنگ یعنی چه، که بنویسد مادر چهار فرزند بود وقتی که اسلحه دست می گرفت و خط مقدم می رفت. که وقتی هواپیمای شهید شیرودی زمین نشست او و دخترش همان نزدیکی بودند وشهید شیرودی به او گفته بود خانم بچه ات را بردار و برو، رفت و بچه اش را خانه گذاشت، لباس جنگی اش را پوشید و برگشت.

شوهرش مریض بود و بچه ها را مادرش نگه می داشت، "غلامرضا" را که آوردند در بقعه احمدبن اسحاق دفن کنند از غم موهایش را بریده بود، بعد دید خواهر یک شهید که جای خالی برادرش را با سوگ و ناله پر نمی کند، دید باید برود و نشان دهد غلامرضاها را اگر شهید کنند خواهرانشان هستند. از آن به بعد رفت جبهه، یک سالی درست وسط خط مقدم بود، بین جنگ های واقعی و عملیات ها، احتمالا قطار فشنگ به کمر می بست و شاید چند عراقی را هم به جای خون بردارش کشته باشد.

هیچکس با حضورش در جبهه مخالفت نکرده بود، خانواده اش انقلابی بودند، برای رفتن شاه و آمدن امام خمینی در خیابان ها کلی فریاد زده بودند، جبهه هم که می رفت همه می گفتند: "خواهر غلامرضا حیدری است، بگذارید بماند".

لباس مردانه اش را تن می کرد و جلو می رفت، گاهی وضعیت که بهتر بود پشت خط مقدم می ماند، زخمی ها را عقب می فرستاد، غذا درست می کرد، نان می پخت، لباس های بزرگ را برای کوچکترها اندازه می کرد و هر کار دیگری که از دستش بر می آمد.

البته جنگ درست نزدیک خانه شان بود، سرپل ذهاب محل خیلی از درگیری ها و عملیات ها بود و او به جای برادرش و دوستان شهید شده اش اسلحه دست گرفت و جنگید.

و چه چیزها که ندید، خودش اولین انگیزه جبهه رفتن را شهادت غلامرضا می داند و بعد همه چیزهای دگیری که با چشم خودش دیده، برای شهید پروانه شماعی زاده، برای بمباران پادگان روستای ابوذر، برای زنی که در پادگان زایمان کرد، برای همه اینها جنگید.

فوزیه حیدری زنی است که سالها در جبهه و پشت جبهه جنگید، خواهر شهید بود و خودش می گوید همه خستگی ها وقتی از تنش در رفت که با رهبر انقلاب دیدار کرد.

هنوز هم ساکن سرپل ذهاب است و خودش می گوید هرگز شهرش را رها نکرد و نخواهد کرد.

و امروز در هفته دفاع مقدس از خاطراتش با ایسنا می گوید، از کشته و زخمی هایی که دیده، از سرکشی به بیمارستان هایی که پر بود از مجروح و زخمی، از اینکه روزی رفته بود هیزم بیاورد و چند نفر را زنده زیر آوار یک خانه دید که تلاش می کردند خودشان را بیرون بکشند و از همه چیزهای سخت و واقعی که از جنگ دیده و سواد کتاب کردنش را ندارد.

از اینکه کمی وضعیتش تنگ است، از اینکه فرزندانش بیکارند، اما هیچ توقعی از کسی  و جایی ندارد.

و احتمالا هزارن فوزیه حیدری امروز در شهرستان های کوچک و شرق و غرب ایران هستند که دانه دانه ذرات خاک ایران را با چنگ از صدام گرفته اند و شاید نشناسیم آنها را و بی خبر باشیم از حال و روزشان.

انتهای پیام/خ