این جنایت از بدترین جنایاتی است که در میان شیطان صفتان رایج شده

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از پایگاه خبری ثامن، اسید پاشی های اخیر در کشور باعث موج سواری دشمنان نظام و انقلاب روی این مسئله  شده است که به دنبال بهره برداری سیاسی از این مسئله هستند و با دروغ پردازی های آشکار به دنبال کمرنگ کردن فریضه واجب امر به معروف و نهی از منکر هستند، آنچه می تواند پاسخ کوبنده ای به این دورغ پردازی های رسانه های معاند داخلی و خارجی باشد مجازات عاملان این جنایت است.

جرم اسید پاشی به دلیل اینکه موجب ایجاد جراحات جبران ناپذیری مانند از بین رفتن بینایی، بافتهای صورت و اندام های فوقانی بدن و مهم تر از همه از میان رفتن زیبایی چهره ی مجنی علیه (با توجه به اینکه اغلب افرادی که مورد اسیدپاشی قرار می گیرند زنان هستند) می شود از نظر عده ای حتی بمراتب از جرم قتل عمد  نیز سنگین تر خواهد بود زیرا در بسیاری از موارد قتل عمد، جانی بدون قصد قبلی در لحظه ای تصمیم به قتل می گیرد و مجنی علیه نیز کشته می شود اما در اسیدپاشی فرد حتما با قصد و آگاهی از عواقب عمل خویش و اصلا به علت کریه المنظر کردن و از میان بردن چهره و زیبایی افراد به دلیل برخی نیات سوء، دست به چنین عملی می زند و فرد مجنی علیه را برای تمام عمر از نعمت بینایی و زیبایی چهره، ازدواج و حتی شغل محروم می کند و در واقع برای او هر روز هزاران بار مرگ را می آفریند.

لازم است ابعاد این جرم از نظر حقوقی مورد بررسی قرارگیرد تحقیقات میدانی نشان می دهد عموم مردم بر این باورند که کامل نبودن قانون اسید پاشی و مجازات نشدن عاملان این جنایت باعث گستاخی اسید پاشان شده است.

سابقه وضع قوانین در مورد جرم «اسیدپاشی» در کشور به اسفند سال 1337 که لایحه‌ای تحت عنوان «لایحه قانونی مربوط به مجازات پاشیدن اسید» که در مجلس به تصویب رسید، بازمی‌گردد. در مجموع در قوانین قصاص، حبس و دیه برای این جرم پیش‌بینی شده است. باید توجه داشت که مجازات قصاص در مورد نقص عضو حاصل از پاشیدن اسید به وجود می‌آید و با توجه به اینکه اجرای قصاص در اینگونه موارد غالبا با اشکالات پزشکی روبروست و مطرح می‌شود که وقتی اسیدپاشی می‌شود نمی‌توان به همان نسبت و درصد اسیدپاشی را در مورد اعضای بدن مرتکب انجام داد، عملا امکان قصاص عضو هم وجود ندارد. ضعف قانون، اجرای نادرست قوانین و ... مشکل کجاست؟

اسید پاشی در سال های اخیر رواج رعب انگیزی داشته است و علاوه بر قربانیان اصلی که عمدتاً از ناحیه سر و صورت و چشم آسیب می بینند ، جامعه نیز جریحه دار می شود.برغم این ، هنوز قوانین موجود در جامعه ما برای مقابله با اسید پاشی بسیار ناکارآمد و قدیمی است و این "عقب ماندن قانون از وضع موجود" باعث تشدید این جرم شده است.

به نظر اگر اعلام شود که از این پس ، هر کس اسید بپاشد ، خود نیز به همین سرنوشت دچار می شود ، حتماً کاهش قابل ملاحظه این جنایت در جامعه را شاهد خواهیم بود زیرا هیچ کس دوست ندارد با سر و وصورت سوخته با اسید زندگی کند چه آن که در اغلب موارد ، این زندگی ، حتی از مرگ هم بدتر است.

تشدید مجازات اسیدپاشی به عنوان یک "جرم مستقل" ، از الزامات گریزناپذیر جامعه ماست. البته بسیاری از کارشناسان بر لزوم کار فرهنگی و ریشه یابی علل اسیدپاشی و درمان ریشه ها تأکید می کنند که قطعاً کار فرهنگی کار ساز است اما در کنار عمل به توصیه های کارشناسان فرهنگی باید قانون نیز در این باره محکم و قاطع باشد.

بدیهی است که "پول" و "زندان" نتوانسته است اسیدپاشی را در جامعه ما از بین ببرد و شاید همین خفیف بودن مجازات باعث شده است افراد با خوف کمتری دست به اسید شوند.بنابراین باید به سطوح بالاتری از مجازات اندیشید ، آن هم نه صرفاً برای مجازات مجرم که برای بازدارندگی در این خصوص دو سطح مجازات بالاتر برای این جرم قابل تصور است: اعدام ، مقابله به مثل.

اگر قانون مقابله به مثل در اسید پاشی تصویب شود و چند جنایتکار با این روش مجازات شوند تعداد بسیاری انسان بی گناه که ممکن است قربانی اسیدپاشی شوند ، نجات خواهند یافت و وجودشان در اسید ذوب نخواهد شد.

پاسخ مراجع عظام در خصوص مجازات اسید پاشان

پاسخ آیت الله مکارم شیرازی

این جنایت از بدترین جنایاتی است که در میان شیطان صفتان رایج شده و چنانچه موردی باشد در مواردی قصاص و نسبت به مواردی دیه سنگین دارد و اگر کسی آن را به طور گسترده و متعدد مرتکب شود عنوان مفسد فی الارض به خود می گیرد که حکمش اعدام است.


پاسخ آیت الله صافی گلپایگانی

1.    در مواردی قصاص و در مواردی دیه است.
2.    حاکم شرع جامع الشرایط تعیین می نماید.
3.    اگر اسید پاشی اولی موجب قتل نشده اعدام مورد ندارد. والله اعلم.

پاسخ آیت الله موسوی اردبیلی

چنانچه با علم و عمد باشد هر مقدار که مجنی علیه مورد جنایت قرار گرفته، اگر قصاص ممکن باشد حق اوست که قصاص کند والا مورد دیه وارش است، کما اینکه در شه عمد و خطا نیز مورد دیه وارش است.

پاسخ آیت الله نوری همدانی

باید به محاکم قضایی مراجعه شود

انتهای پیام/پ