مربی خارجی بد نیست، به شرط آن که ولاسکویی باشد نه کی روشی!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز- چند سال قبل دو رشته پرطرفدار ورزش ایران یعنی فوتبال و والیبال دو مهمان جدید را به خود دیدند؛ ولاسکو آرژانتینی و کارلوس کی روش پرتغالی دو مرد نام آشنا در والیبال و فوتبال بودند که حضورشان در ایران مورد توجه قرار گرفت و امید را برای ورزش دوستان در کشور بیش از پیش زنده کرد.

* از حضور خولیو ولاسکو دوست داشتنی تا حضور پر حاشیه کارلوس کی روش

ولاسکو جادوگری شد در والیبال ایران و خیلی زود والیبال ایران را در جهان مطرح کرد؛ بازی‌های خوب و غرورآفرین تیم ملی والیبال ایران علاوه بر رضایت ورزش دوستان کار را به‌جایی رساند که این رشته ورزشی در بسترهای عمومی هم بیشتر بسط پیدا کرد و شما والیبال را در پارک‌ها و مدارس متفاوت می‌توانستید ببینید که مطمئناً بخشی از آن نشات گرفته از عملکرد خوب تیم ملی والیبال بود.

با حضور ولاسکو آرژانتینی والیبال جان تازه‌ای گرفت؛ این مربی علاوه بر مدیریت خوب فنی در برخوردها و مصاحبه‌های خود هم مدیر بود و خیلی زود در دل مردم ایران نشست و سرانجام این سپید موی والیبال در بدرقه باشکوه به کشورش رفت تا هدایت تیم ملی کشورش را بر عهده گیرد.

امّا در فوتبال، مرد پرتقالی به نظر می‌رسد از ابتدا چشم از لیگ داخلی برداشت و سراغ بازیکنان دو تابعیتی رفت و توانست چند بازیکن را به اردوی تیم ملّی بیاورد، این تفکر او با نقد برخی از اهالی ورزش روبه‌رو شد، امّا نام پرآوازه کی روش گوشی را برای شنیدن این نقدها نمی‌گذاشت و نقدها در ابتدای حضورش به خودی خود باطل می‌شد.

کی روش، سید مهدی رحمتی دروازه بان استقلال را هم با صحبتی که از خداحافظی داشت نقره‌داغ کرد و در روزهایی که رحمتی در اوج قرار داشت دیگر به او جایی در تیم ملّی نداد و شاید خط قرمز پررنگی بر بازیکن سالاری در تیم ملّی کشید. با حضور کی روش پتانسیل فوتبال ایران به شکلی بود که می‌توانست به جام جهانی صعود کند و از آن جایی که فوتبال ایران همیشه در مقابل تیم های مطرح جهان مانند جام جهانی 98 خوب بازی کرد؛ فوتبال دوستان ایرانی دوست داشتند برای اولین بار صعود از مرحله گروهی را تجربه کنند.

امّا این اتفاق و حتّی فتح جام آسیا هم محقق نشد؛ از طرفی به نظر می‌رسید کی روش بسیاری از اختیارات فوتبال ایران را در اختیار قرار گرفته است و خیلی زود برنامه‌هایش داد مربیان لیگ را درآورد و او رفته‌رفته با مربیان زیادی از جمله برانکو و امیر قلعه‌نویی اختلاف پیدا کرد.

کی روش نتوانست در کشف استعدادهای فوتبالی هم خیلی موفق باشد و در زمان حضور او بیش‌تر چهره‌های دو تابعیتی رونمایی شدند؛ این مرد پرتغالی سبک بازی که انتخاب کرده بود فقط در دفاع خوب بود و در فاز تهاجمی خصوصاً در بازی با تیم‌های هم سطح و ضعیف‌تر از خودش ناکام بود؛ شاید واژه غرور یا لجبازی برای کی روش را بتوان در جام ملّت‌های آسیای اخیر معنی کرد که تیم ایران در حالی‌که به نظر کارشناسان بهترین قرعه و مسیر را برای حضور در فینال داشت ، با این دو فاکتور این مرد پرتغالی دست‌خالی برگشت.

کی روش البته دستاوردهایی را برای تیم ملّی فوتبال ایران را داشت؛ جدایی کی روش هم پر از حاشیه و با امّا و اگرها و تائید و تکذیب‌های زیاد همراه بود که سرانجام کی روش از تیم ملّی جدا شد.

هزینه حضور کی روش بر کسی پوشیده نیست، امّا حال این سؤال مطرح است که با رفتن کی روش چه یادگاری از او در فوتبال ایران باقی‌مانده است؟

* انتخاب مربی ایرانی به این دلیل که پول مربی خارجی نیست، خود زنی است

بعد از جدا شدن کی روش خبری از تیم‌های مطرح جهان که برخی رسانه‌ها وقتی قرارداد کی روش رو به پایان بود بر طبل حضور او در باشگاه‌های مطرح چون منچستریونایتد می‌زدند هم نبود و این مرد پرتغالی در تیم ملّی فوتبال کلمبیا کار خود را آغاز کرد. امّا بعد از کی روش به نظر می‌رسید فدراسیون فوتبال مجبور باشد با توجه به شرایطی که وجود دارد به یک سرمربی خارجی فکر کند، امّا در شرایط نرخ ارز و تحریم‌ها حضور مربی خارجی از جهات مختلف قابل‌بررسی است.

شاید مقایسه کی روش و ولاسکو خیلی منطقی نباشد امّا یک نکته مهم در آن نهفته است و این است که تجربه نشان می دهد مربیان خارجی پر حاشیه در کشورمان در بلند مدّت نمی توانند عملکرد خوبی داشته باشند و حاشیه ها سرانجام به آن رشته ضربه خواهد زد.

بدون شک حضور یک مربی مطرح هزینه بسیار زیادی را برای فدراسیون فوتبال خواهد داشت که شاید این هزینه به خودی خود مورد انتقاد نباشد، به‌شرط اینکه این مربی بتواند فوتبال ایران را فراتر از آسیا مطرح و یک سبک و روش کامل را در تیم ملّی از خود به یادگار بگذارد.

از طرفی حضور گزینه داخلی آن‌هم فقط با این تفکّر که پول مربی خارجی نیست به نظر خودزنی در فوتبال است؛ چرا که شایستگی مربیان داخلی تحت شعاع قرار می گیرد. البتّه یقیناً مربیان داخلی که می توانند سکان تیم ملّی را بر عهده بگیرند، در کشور وجود دارند. شاید با صحبت های مطرح شده در این چند ماه و این که فدراسیون خبر حضور از یک مربی خارجی مطرح را بیان کرد بتوان به این نقطه رسید که در حال حاضر شرایط مادی فقط نگاه را به مربی داخلی چرخانده باشد؛ البته باید هر چه زودتر سرمربی تیم ملی فوتبال انتخاب و معرفی شود تا روند آمادگی تیم فوتبال دچار مشکل نشود.

انتهای پیام/