به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صبح الوند، مهدی ناصر نژاد در یادداشتی نوشت:
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صبح الوند,هیچ ایرانی خوش‌ذوق و منصف و دنیادیده‌ای منکر زیبایی و جلوه‌های چشم‌نواز شهر تاریخی همدان نیست. همشهری‌های خودمان هم تا آنجا که دل خوش و حال و هوای تفرج و هواخوری دارند، همدان را بر خیلی از شهرهای بزرگ و مورد توجه کشورمان ترجیح می‌دهند. اما خدا نکند یک روز و هر روزی یک کار اداری و مشکل خدا را شکر قابل حلی هم سر راهت قرار بگیرد، آن روز که گرفتاری‌های شهرنشینی از همه طرف انسان را احاطه می‌کند، قصد داری با تاکسی به اداره مورد نظر بروی، می‌مانی معطل که از کدام سمت راهی شوی که یک کورس کمتر و یک ایستگاه زودتر به مقصد برسی!
,
می‌خواهی وسیله شخصی را استارت بزنی دودل می‌شوی که جای پارک مناسب و نزدیک به محل پیدا می‌شود یا نه!!! تازه به این نتیجه می‌رسی که این شهر همدان هزار حسن دارد الا یکی! آن یکی هم این است که هر کدام از اداره‌های این شهر در گوشه و کناری پخش و پلاست و اگر ضرورت پیدا کند برای انجام کاری واحد به دو یا سه اداره متفاوت اما مرتبط مراجعه کنی، حتماً و ناخواسته کارت به فردا و فرداها خواهد کشید.
این شمه‌ای از حال و روز پراکندگی سایت اداری در شهر همدان است که هیچ سنخیتی با طرح تکریم از ارباب‌رجوع ندارد.
در سال‌های اول پیروزی انقلاب و زمان فعالیت سازمان زمین شهری طرح مصوبی وجود داشت که در هر شهر قطعه زمینی مناسب در محدوده شهر برای ایجاد مجتمع اداری اختصاص داده می‌شد. با اجرای این طرح علاوه بر اینکه ساختمان ادارات پراکنده در هر سطح هر شهر که اغلب نیز استیجاری و مستعمل بودند با مالکیت ادارات در یک مکان متمرکز شده و گام بزرگی برای تسهیل امر خدمات‌رسانی به مردم برداشته می‌شد.
یکی از ویژگی‌های بزرگ چنین سایت متمرکز برای ادارات نیز کاهش هزینه و سرمایه‌گذاری دولت برای ایجاد شبکه‌های برق‌رسانی و آب و گاز بود، همچنین سایر زیرساخت‌های ضروری از جمله خیابان و پارکینگ، که به طور قطع ارائه خدمات اداری به ارباب‌رجوع در چنین مجتمع‌هایی به مراتب رضایت‌بخش‌تر خواهد بود.
با وجود این در متراکم‌ترین نقطه اداری شهر همدان بیشتر از هفت سازمان و اداره کل مستقر نیست که این واحدهای اداری نیز آنچنان در ارتباط کاری با هم نیستند که در مجموع خدمات مشکل‌گشایی برای مردم ارائه شود.
از دیگر مشکلات پراکندگی سازمان‌های اداری همدان، مکان‌یابی نامناسب و نامرتبط با مسئولیت و نوع خدمات‌رسانی به قشرهای مردم است. منظور نوشتار این نیست که در نقاط مرفه‌نشین شهر هیچ حادثه یا جرمی اتفاق نمی‌افتد یا نقاط فقیرنشین شهر بیشتر به وجود سازمان‌های مددرسان نیاز دارند! یا اینکه چرا باید یک پاسگاه انتظامی دقیقاً در نقطه‌ای از شهر باشد که کودکان و نوجوانان آن نقطه از شهر همیشه مجبور به تحمل قیافه و دستان دستبند خورده‌ای باشند که از مقابل آنان رژه می‌روند و در آینده خود را بزرگ شده چنین محلی بشناسند.
در حال حاضر چه نهادها‌ی فرهنگی و مرتبط در محورهای گردشگری شهر همدان قرار دارند تا خیل مسافران در این شهر حضور خود را واقعاً در یک شهر گردشگری با ترکیبی موزون از ساختمان‌های اداری، خدماتی و مسکونی احساس کنند؟
آیا برای جلوگیری از تداوم چنین خط‌الرأس اشتباه باید فکر دیگری یا چاره دیگری اندیشید و یا بهترین و مرغوب‌ترین زمین‌های شهری را بدون هیچ تناسب کاری در اختیار سازما‌های دولتی قرار داد؟
,
,
,
,
,
,
,
انتهای پیام/پ
,]
ارسال دیدگاه