کودکان کار در کُردستان، با چاشنی فال و ترازو در خیابان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کردتودی، از قدیم گفته اند کار جوهر مرد است و کودکان کار در شهر سنندج این سخن بزرگان را خوب فرا گرفته اند ، کودکان معصومی که به دلیل فقر و نداری پشیقدم شده اند تا با تحمل تمام سختی ها نان آور خانه باشند.

  مدارس که تعطیل می شوند تعداد کودکان کار هم بیشتر می شود و در گوشه ای از خیابان با همه رفاقتی که باهم دارند رزق و روزی خود را از خداوند متعال طلب می کنند.

دوران کودکی برای هر شخصی مهم‌ترین مقطع زندگی اوست و همه‌ی رفتارها، باورها، ارزش‌ها، عقاید، ترس‌ها، نفرت‌ها، لیاقت‌ها و … در همین دوران در ذهن او شکل می‌گیرد و در همه‌ی طول زندگی همراه اوست.

در گذر از هر چهار راه و خیابان اصلی حتما با کودکانی از سنین مختلف مواجه شده اید که به کارهایی از قبیل گل فروشی، اسپند دود کنی، پاک کردن ماشین ها و غیره مشغولند.

فقر ومشکلات اقتصادی، اعتیاد والدین، بیکاری، شرایط بداجتماعی، فرهنگ نادرست برخی خانواده‌ها و افزایش مهاجرت از جمله علل تأثیرگذار در روند رو به رشد کودکان کار در جامعه است که باید با دید جامع نگر مسئولان، این مسئله به ‌صورت ریشه‌ای برطرف شود.

کودکانی که زندگی در دنیای متفاوت شان آرزوی امروز ماست. اما این دنیای کودکانه برای برخی از کودکان این سرزمین رنگ دیگری دارد. دنیایی به شکل کار. دنیای کودکان کار.

تعدادی از این کودکان هم به همراه فرد بزرگتر یا پدر و مادرشان در خیابان ها و معابر با التماس و زاری به گدایی پرداخته و خود را به زور به مردم یا عابران می چسبانند تا مثلا فال، گل یا آدامس و ... به آنها بفروشند.

مهدی ورمزیار کارشناس ارشد جامعه‌شناسی اظهار کرد: فقر والدین، طلاق، مرگ و اعتیاد بستر آشکارساز این آسیب اجتماعی است.

وی افزود: آگاهی جامعه نسبت به پدیده‌ی کودکان کار لازم است، چون موج کودکان کار به‌زودی از حالت کودکی خارج شده و تبدیل به جوانان خیابانی شده و جوان خیابانی نیز مانند بمب است.

وی خاطرنشان کرد: کودکان کار، گروهی از کودکان جامعه هستند که با توجه به شرایط خاص سنی خود در حال گذراندن دوران بلوغ و بحران هستند، اینان نیازمند حمایت جدی و بیشتر والدین هستند، اما چون به‌علت‌های گوناگونی از حمایت والدین خود محروم هستند در خیابان‌ها رها شده و آمادگی لازم برای کسب هر نوع آسیبی را دارند.

این کارشناس ارشد جامعه شناسی خاطرنشان کرد: وجود این کودکان در جامعه‌ی ما نشان از آسیب‌هایی دارد که اغلب در خانواده‌ها شکل گرفته و به‌تدریج وضعیتی را سبب می‌شود که کودکانی که در این سن، به بهره‌مندی از امکانات رفاهی و آموزشی مربوط به خود را نیاز دارند، دچار مشکلات مختلفی می‌شوند از جمله انجام کارهای سخت و زیان‌آور و یا دوری از خانواده و محروم بودن از مهر و محبت خانواده، بازماندن از تحصیل، بیماری‌های جسمی و مشکلات بی‌شمار دیگری که در برخی موارد با افتادن در دام گروه‌های سازمان یافته تبهکاری به مراتب تبعات بدتر و بیشتری گریبان‌گیر آنان می‌شود.

وی با اشاره به علل پدید آمدن کودکان کار، یادآور شد: از عوامل مهم این پدیده را می‌توان فقر اقتصادی، تفاوت شدید طبقاتی و نبود عدالت اجتماعی، نرخ زیاد بیکاری، افزایش بی‌رویه‌ی جمعیت در محله‌های حاشیه‌نشین شهرها، فقر فرهنگی خانواده‌ها(بی‌سوادی و کم‌سوادی)، افزایش نرخ طلاق، اعتیاد، فوت یک یا هر دو والد براثر سوانح طبیعی و یا اجتماعی، افزایش بی‌رویه‌ی مشاغل کاذب با درآمد زیاد، کم‌رنگ شدن فرهنگ مذهبی و ملی و سست شدن بنیان ارزش‌های اخلاقی و اعتقادی در جامعه را نام برد.

ورمزیار ادامه داد: دوران کودکی برای هر شخصی مهم‌ترین مقطع زندگی اوست و همه‌ی رفتارها، باورها، ارزش‌ها، عقاید، ترس‌ها، نفرت‌ها، لیاقت‌ها و … در همین دوران در ذهن او شکل می‌گیرد و در همه‌ی طول زندگی همراه اوست.

وی خاطرنشان کرد: حساس شدن و فعال شدن نهادهای دینی نسبت به پدیده‌ی کودکان کار، حمایت‌های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی از طریق سازمان‌های غیردولتی از خانواده‌های کودکان کار و گسترش سیستم تأمین اجتماعی، ایجاد و گسترش مراکز شبه‌خانواده برای کودکان کار فاقد خانواده هم‌چون سپردن آنان به خانواده‌های فاقد فرزند، برای آن دسته از کودکان کار که فاقد والدین هستند، ایجاد مراکز سیار و موقتی به‌عنوان سرپناه برای کودکان فاقد خانواده، تأمین و ایجاد سرپناه شبانه و ارائه‌ی آموزش‌های کارهای فنی و حرفه‌ای و مطرح کردن بحث کودکان کار از طریق نشریات، صدا و سیما و حساس کردن مردم نسبت به مشکلات کودکان کار می‌تواند به کاهش این آسیب اجتماعی کمک فراوانی کند.

این کارشناس ارشد جامعه‌شناسی یادآور شد: داشتن رویکردی اجتماعی نسبت به این پدیده و توجه به اینکه خیابانی بودن کار این کودکان جرم نیست اما می‌تواند در آینده، به جرمی هم‌چون بزهکاری منجر شود، ضروریست.

همیشه مشکلات را گردن سرنوشت و روزگار می‌اندازیم اما این بار روزگار، از تو می‌پرسم که تو جفاکاری؟ یا این انسانهایت هستند که در حق یکدیگر جفا می‌کنند و حق پدرانه بودن خود را به جا نمی‌آورند؟

انتهای پیام/