قراردادهای سه ماهه برای معدن کاران کرمیت فاریاب/ کارگران امنیت ندارند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از هرمز؛ ایران با دارا بودن قریب به 68 نوع ماده معدنی غیر نفتی با 37 میلیارد تن ذخایر کشف شده و 57 میلیارد تن ذخایر استخراج نشده، هفت درصد منابع معدنی جهان را در اختیار دارد که ارزش این معادن 700 میلیارد دلار برآورد شده است؛ این ثروت خدادادی در کنار موهبت ذخایر سوختی موتور محرکه اقتصاد کشور هستند که در صورت وجود برنامه ریزی صحیح و بلند مدت می تواند بازوی قوی ما در جهت خودکفایی باشد و معادن را باید عامل اشتغال پایدار در بورس، بانک ها و بیمه ها دانست.

نیاز شدید انسان عهد حاضر و میل به تنوع طلبی مسبب افزایش میزان برداشت مواد معدنی خام و حامل های انرژی شده است که وجود تحریم های ظالمانه و در دسترس نبودن دستگاه های پیشرفته توان بهره برداری بهینه ما را محدود کرده و نیاز به نیروی انسانی را افزایش داده است.

در قانون کار، کار سخت به شغلی گفته می شود که در آن عوامل فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و بیولوژیکی غیراستاندارد بوده و در اثر اشتغال کارگر تنشی به مراتب بالاتر از ظرفیت های طبیعی ایجاد می کند و نتیجه آن بیماری شغلی و عوارض ناشی از آن است.

تجملگرایی، زیاده خواهی بشر و نبود امکانات کافی همگی موجب آن شده تا چشم بر روی انسانیت ببندیم و همچون رباتی که برای کار اختراع شده به کارگران بنگریم، ربات هایی که تنها وظیفه اشان رفع نیاز بشر است.

نام کارگران معدن همیشه یادآور مردانی است که با چهره ای خاک آلود، غمی کهنه در چشم هایشان خانه کرده و گویی قصد رفتن هم ندارد. با وجود قانون های متعدد برای حمایت از کارگران، هنوز هم صاحبان مشاغل همچون استثمارگران با این قشر آسیب پذیر رفتار می کنند و معمولی ترین قانون شکنی آن ها توقع کار بیش از 6 ساعت در روز از هرکارگر است اما ترس از اخراج مانع اعتراض آن ها می شود.

یکی از کارگران معدن کرومیت فاریاب در گفتگو با خبرنگار هرمز با تاکید بر افشا نشدن هویت خود، اظهار کرد: هیچ نقطه ای در معدن از خطر مصون نیست و سنگ های درون معدن صابونی است و در زمان بارندگی، آب معدن را فرا میگیرد و ما در آن شرایط مجبور به کار با دستگاهی هستیم که با برق کار می کند. 

این کارگر در ادامه افزود: حتی با این شرایط هم حق انجام ندادن کارمان را نداریم و در صورت اعتراض باید منتظر تنبیهاتی همچون کسر از حقوق یا اخراج باشیم چرا که ما تنها کارگران ساده ای هستیم و آنان تصور می کنند مالک جان ما هستند. 

وی با تاکید بر وضعیت حقوق کارگران، بیان کرد: درآمد ما یک میلیون و 500 هزار تومان است که با اضافه کاری کمی بیشتر می شود که ارزش سختی کار و حوادثی که به طور دائم ما را تهدید می کند را ندارد و همه کارگران از سر ناچاری به این شرایط تن می دهند. 

این کارگر با اشاره به حوادث ناگواریی که در این معدن رخ داده است، گفت: ما نیز کمتر از معدن زمستان یورت خسارت جانی نداده ایم و هربار به معدن تا دلتان بخواهد در این جا به عزای دوستانمان نشسته ایم، همچنین عده زیادی دچار قطع عضو شده اند اما چون ما کارگر ساده هستیم جانمان نیز بی ارزش است و پیگیری ندارد. 

وی خاطرنشان کرد: پیش از این وضع بهتری داشتیم و نیروی رسمی محسوب می شدیم، اما در حال حاضر تمام کارگران قراردادی هستند و در بهترین حالت قراردادهای سه تا شش ماهه امضا کرده اند.

انتهای پیام/