از نجفی تا افشانی؛ باز هم پای زد و بند سیاسی در میان است؟!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ 9 ماه از تکیه اصلاح طلبان بر پارلمان شهری پایتخت می گذرد، 9 ماهی که نشان دهنده ضعف و کم و کسری های بسیاری در مدیریت سیاسی اصلاحات بر شهر است و این را همگان باور دارند اما هنوز خود شورایی ها نمی خواهند قبول کنند که اگر نتوانستند بار اول شهردار اصلحی برگزینند، دفعات بعدی هم نخواهند توانست. نجفی در قامت شهردار منتخب اصلاحات  7 ماه سکانداری پایتخت را داشت اما باید گفت در این مدت شهر هیچ تکانی نخورد که حاصل مدیریت شهری مناسب وی بر تهران باشد. نجفی استعفا داد و کش و قوس های احزاب سیاسی از اصلاحات تا اعتماد ملی و اتحاد ملت برای انتخاب شهرداری که بیشترین نزدیکی سیاسی با آنها را داشته و بتواند مواضعشان را پاسخ گوید، آغاز شد.  

باید گفت اختلافات آغاز و از هر طرف گزینه ای معرفی شد، گزینه ها چه خوب و چه بد و چه لایق و چه بی کفایت تخریب شدند تا اینکه گزینه ها از 28 نفر به دو نفر افشانی و مکارم ختم شد و بیش از پیش به اختلافات دامن زده و این درگیری ها را برای همه عیان ساخت.

لابی های پشت پرده انتخاب شهردار

 در هر صورت  در رای گیری نهایی محمد علی افشانی با 19 رای قاطع به عنوان شهردار پایتخت برگزیده شد که به نظر می رسد این قطعیت در آرا بیشتر حاصل هماهنگی های از پیش تعیین شده یا به عبارتی همان لابی های پشت پرده بوده است. با این حال افشانی گزینه مورد حمایت اعتماد ملی شهردار شد و شهردار شدن وی را باید حاصل زد و بند های سیاسی و نتیجه ائتلاف دو اقلیت حاضر در شورای شهر یعنی کارگزاران و اعتماد ملی دانست.  

اما آیا به راستی افشانی همانی است که می تواند بعد از 9 ماه کلانشهر دود گرفته تهران را سامان بخشد یا باز هم ادامه اشتباهات حاصل از اختلافات احزاب سیاسی بوده و جریان نجفی باز هم تکرار خواهد شد ؟ افشانی چه سابقه ای در حوزه مدیریت شهری دارد و چگونه ناگهانی توانست بر کرسی مدیریت شهری تهران تکیه بزند؟ به بیانی روشن باید اذعان داشت که محمد علی افشانی هم همانند نجفی سیاستمداری چیره دست و نه مدیری برای اداره کلانشهری به عظمت تهران است و باز باید تاکید کرد که وی ناگهانی  بر کرسی مدیریت شهری تهران تکیه زد چرا که نتیجه ائتلاف کارگزاران و اعتماد ملی بود.

 افشانی سیاستمداری اصلاح طلب، عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی و استاندار فارس در دولت یازدهم  بوده است. معاون سابق وزیر آموزش و پرورش و رئیس سابق سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور بوده و در کارنامه اش معاونت استانداری استان‌های کهگیلویه و بویراحمد، خوزستان و سمنان نیز به چشم می‌خورد.  اما جای مدیریت شهری در کارنامه وی خالی است و شاید چندین ماه زمان لازم است تا وی بتواند بر اوضاع شهر تسلط پیدا کند و باز شهروندان باید تعطیلی پشت تعطیلی را تجربه کنند!

برنامه های عملیاتی یا حرف های دهان پرکن  

نگاهی به برنامه هایی که افشانی برای اداره تهران به آنها اشاره کرده است به خوبی روشن می سازد که افشانی برنامه عملیاتی و درستی برای اداره پایتخت ندارد و بیش از داشتن برنامه به حرف هایی دهان پر بسنده کرده و شورایی ها هم بر اساس همین حرف ها او را برگزیده اند. افشانی در بیان برنامه های آینده خود برای تهران گفته است: « ترافیک مهم‌ترین مسئله شهر تهران است.»

 وی عنوان کرده است:« پرداختن به حمل و نقل عمومی و توسعه قطار شهری از برنامه هایش است زیرا با توسعه آن حمل‌ونقل و دسترسی راحت‌تر خواهد بود و آلودگی هوا کم‌تر می‌شود و اگر هر شهرداری این برنامه‌ها را اجرا می‌کرد، مردم جا برای نفس کشیدن داشتند.» باید گفت آنچه افشانی از آن با عنوان برنامه هایی برای اداره تهران نام برده در دوره پیشین و با مدیریت قالیباف به مرحله اجرا درآمد و توسعه و پیشرفتی که قطار شهری و حمل و نقل عمومی شهر در آن مدت داشت در هیچ دوره دیگری نبوده و نخواهد بود.

افشانی هم مانند نجفی خیلی راحت برای کسر هزینه ها به سراغ کارکنان می رود و عنوان می کند: «هزینه‌های جاری در شهرداری باید کنترل شود. تعداد کارکنان شهرداری بسیار بالاست و تعدادی در سن بازنشستگی هستند. باید چاره‌ای اندیشیده شود تا این افراد بازنشسته شوند تا تعداد حقوق‌بگیران کاهش یابد. وقتی کاهش یافت، هزینه‌های ما صرفه‌جویی می‌شود و صرف خدمات به مردم می‌شود.» انگار شهردار جدید هم حرف برای گفتن کم و برنامه برای اجرا ندارد که ساده ترین راه یعنی کاهش کارکنان را برای جبران هزینه ها به عنوان برنامه های اجراییش عنوان می کند. خیلی ساده است که بازنشستگی های پیش از موعد به استخدام های جدید در بدنه شهرداری خواهد انجامید تا پاسخگوی لابی های انجام شده برای تصدی این سمت را بنماید.  

اما آیا این برنامه ها خواهد توانست مردم پایتخت را که در زمان قالیباف عادت به خدمات و زیباسازی ها و کارهای عمرانی و فرهنگی بسیاری کرده بودند را راضی کند؟ یا باز هم اصلاحات و شور