برای دیدن صبا این نسیم خوش خبر کرمانشاهی لحظه شماری می کنم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از ندای سرخه، اعظم حمره بانوی کوهنورد سرخه ای است که برای ابراز همدردی با مردم کرمانشاه به این استان سفر کرد و حالا از حال و هوای خود در بازگشت برای ما می گوید؛

یک هفته ای بود که به سرخه آمده بودم؛ با کوله باری این بار پر از درد.

و هر روز خاطراتم را با تک تک روزهایی که با کردهای درد دیده اما مهربان کرمانشاهی داشتم؛ مرور می کردم و عکس ها را یک به یک هربار نگاه .

این روزها خیلی منتظر شنیدن خبرهای خوب هستم؛مثلا یکی زنگ بزند بگوید من می خواهم یک مدرسه بسازم با بهترین سازه ها و تا آخر سال هم تحویل بدهم.یکی زنگ بزند بگوید تاب و سرسره الاکلنگ بچه ها با من.یکی دیگر زنگ بزند و بگوید مدیر عامل فلان شرکتم با شرکت الف و سی صحبت کردیم و میخواهیم برای هر خانوار تا ۶ماه صبحانه اشان را پرداخت کنیم.

یکی هم آن وسط ها به فکر ساخت بیمارستان و تجهیز کردنش باشد و بگوید تا مسئولین امضاهایشان و گزارش نویسی هایشان تمام شود ما هم این پروژه را کامل می کنیم.

چند روز پیش بین همه ی این رؤیاها بودم  که صدای گوشی ام بلند شد و شماره ی ۹۱۸آن می گفت که از کرمانشاه است.

الو،غزل جان خوبی؟صبای تو به دنیا اومد.

و من از ذوق فقط از ته دل خندیدم و تبریک گفتم و تبریک!

گلاویژ ماه های آخر بارداری اش بود،زلزله که آمد او  عزادار همه ی عروسک ها و لالایی های خوانده شده اش  برای کودکش که هنوز به این دنیا پا نگذاشته بود شد.

چه غریبانه عروسک ها مردند.

گلاویژ زیبارو از رؤیاهایی که برای کودکش دارد می گفت، دخترک هم سن و سال من است و هرگز فکرش را نمیکرد کودکش در زمستانی بیاید که سردی اش از خانه های بی در و دیوار استخوان سوز باشد.

یک بار از من خواست من هم برای کودک نیامده اسمی بگذارم.آن وقت صبا آمد به ذهنم.نسیم خوش خبر.

گفتم صبا.

وقتی زنگ زدند و گفتند صبای تو به دنیا آمد تمام قله های دنیارا انگار فتح کردم.

دوستانم عکسش را برایم فرستادند و من چقدر بی تابم که زودتر بروم و برای صبای کوچک این نسیم خوش خبر عروسک هایی را ببرم که این روزها برایشان قصه های زنان قهرمان ایرانی را گفته ام تا در گوش صبا هر شب زمزمه کنند.

انتهای پیام/