وقتی در پی مسئولان هیجان زده باز هم جنگل سراوان فراموش می شود

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از پیک دانشجو بوی تعفن،منطقه ای نا زیبا،درخت های خشک شده،زمینی نابود شده،شیرابه های روان،تجمع حیوانات موزی و … عباراتی است که شاید حتی لحظه ای هم از بزرگی عمق فاجعه جنگل سراوان را نکاهد و و قطعا این فاجعه بزرگ مشکلی است که اگر باز هم در پی اتلاف وقت مسئولین قدمی برای آن برداشته نشود گریبان مردم رنج دیده استان گیلان را خواهد گرفت.

متاسفانه بیش از سه دهه است که این جنگل با ارزش محل مناسبی برای تخلیه زبانه استان گیلان از سوی مسئولین گماشته شده و اعتراضات رسانه ای و همچنین اعتراضات مردم منطقه هم کارساز نبوده است،انباشتن بیش از حد زباله در این مکان تاکنون معضلات فراوانی را به وجود آورده و اگر به همین منوال ادامه یابد قطع به یقین بیماری هایی همچون کزاز،حصبه،انگل های روده ای،استهال های خونی،فلج اطفال،سالک پوستی،کنسر پوست و … دستاورد این بی بدبیری برای مردم خواهد بود چرا که این بیماری ها در نتیجه آلودگی ناشی از زباله و شیرابه های آن هستند.

به طور کلی روزانه ۶۵۰ تا ۷۵۰ تن زباله از کلانشهر رشت و ۳۰۰ تا ۴۰۰ تن زباله از برخی شهرهای اطراف گیلان برای دفن به این محل انتقال داده و هر روز بر حجم زباله افزوده می شود همچنین به گفته برخی از اهالی، شیرابه ها به رودخانه سیاهرود که یکی از بی نظیر ترین رودخانه های استان گیلان از لحاظ جاذبه گردشگری می باشد و در دل جنگل سراوان جای دارد ریخته شده و در ادامه به رودخانه های گوهر رود و زرجوب سرازیر می شود که این روند به سرعت باعث اشاعه آلودگی در تمام استان می شود.

و اما در ادمه باید گفت: حال که از طرفی ظرفیت های استان گیلان در راستای ثروت سازی و تبدیل آن به قطب اقتصادی کشور نادیده گرفته می شود  و از طرفی دیگر نعمات خدادادی آن تنها به دلیل بی تدبیری دچار آسیب جدی شده و اعتراضات رسانه ای و مردمی برای یافتن راه چاره و یا حتی برداشتن قدمی از سوی مسئولین کارساز نبوده پیک دانشجو بر آن شده تا مرسوم ترین فعالیت های برخی از کشور ها که تنها با به کار گیری همت خود نه تنها موفق به دفع صحیح زباله شده اند و بلکه به واردات زباله به منظور کسب ثروت رسیده اند را مورد بررسی قرار دهد:

شاید بتوان اولین قدم صحیح در راستای دفع کارامد زباله را تفکیک از مبدا دانست.عملکری که در آن باید آموزش های لازم و فرهنگ سازی به طور جامع از سوی دولت صورت بگیرد چرا که در بسیاری از کشورها برنامه‌های بازیافت مواد صنعتی اجرا می‌شود و در این برنامه‌ها سعی می‌شود از مبدا عملیات بازیافت انجام شود و تعداد سطل‌های آشغال در سطح شهر به مرور کاهش پیدا کند.دولت‌هایی که موفق شده‌اند برنامه‌های بازیافت خود را پیش ببرند تا ۵۰ درصد سطل‌های زباله را جمع‌آوری و کاهش دادند.

راهکار دیگری که می توان از آن برای تبدیل زباله به ثروت نام برد به وجود آوردن یک شبکه گرمایشی است،شبکه ای که ایجاد آن در کشور  با توجه به ظرفیت های مهندسین و نخبگان ایرانی قطعا عملی غیر ممکن نخواهد بود،پروسه تبدیل زباله به انرژی گرمایشی به این صورت است که شرکت‌ و شبکه ها وظیفه سوزاندن ضایعات را بر عهده گرفته و  بر اثر سوزاندن زباله‌ها انرژی گرمایی تولید و به شبکه سراسری گرمایش ملی منتقل می شود تا در زمستان برای گرم کردن خانه‌ها استفاده شود.این پروسه هم اکنون در کشور سوئد در حال اجرا می باشد.

در حقیقت تبدیل زباله به سوخت های گرمایشی و الکترونیکی امری بسیار مرسوم در بسیاری از کشور های پیشرفته و در حال پیشرفت است، این کشور ها تنها به دلیل احساس خطر تصمیم به چاره سازی در پی معضل می کنند حال آن که در استان بی نظیر گیلان هرساله چندین هکتار از جنگل های چندصدساله در پی بی توجهی ها در حال نابودی است و خبری از رسیدگی به گوش مردم نمی رسد.

در ادمه پیک دانشجو تصاویری از گوشه هایی از زیبایی جنگل و مرداب سراوان که در بالا به آن اشاره شد و همچنین اراضی نابود شده را منتشر می کند: